विश्वास हा ग्रुप आणि त्याची संकल्पना काय आहे?

#विश्वास हा ग्रुप आणि त्याची संकल्पना काय आहे? 

आधी एक शॉर्ट इंट्रोडक्शन माझं 

नमस्कार मंडळी, 

मी गौरी हर्षल कुलकर्णी रा. अहमदनगर

व्यवसायाने मी क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि समुपदेशक आहे.  पण त्यापेक्षा जास्त मी ओळखली जाते ती माझ्या विश्वास, कालाय तस्मै नमः आणि इतर काही अध्यात्मिक रहस्यकथामुळे. 

"स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल" ह्या नावाने माझं फेसबुक पेज आहे आणि ब्लॉग ही.  ब्लॉग लिंक शेयर केली आहेच. त्यावर माझं लेखन वाचता येईल. 

अध्यात्मिक मार्गदर्शन ही गोष्ट मात्र माझ्या आयुष्यात दत्तगुरुंच्या कृपेने आलेली आहे. त्यामुळे त्याचं सगळ श्रेय त्यांचं आहे. 

आणि ते त्यांच्याच इच्छेने घडत. 

************************************************

विश्वास हा ग्रुप आणि उपक्रम हे अध्यात्म आणि विज्ञान ह्या दोन्हींच्या माध्यमातून सातत्याने काहीतरी देण्यासाठी राबवले जात आहेत. 

त्यासाठी हे काही वाचावं लागेल. 

दत्त जयंती 7 डिसेंबर 2022

http://gauriharshal.blogspot.com/2022/12/blog-post.html

************************************

सकाळ आणि रात्रीच्या टास्क सहित आहे त्यामुळे काळजीपूर्वक वाचा.

बऱ्याच जणांच्या मनात शंका आहेत की आपण या ग्रुप मध्ये ऍड तर झालोय पण आता नेमकं काय काय आपल्याला करावे लागणार आहे? 

 सो सगळ्याना एक सांगते सीट बॅक अँड रिलॅक्स...

आपल्याला काहीही अवघड अतर्क्य असं करायला जायचं नाहीये . उलट आपल्याकडून ज्या काही गोष्टी करायच्या राहून गेल्या आहेत, निसटल्या आहेत त्या करण्याचा प्रयत्न करायचा आहे. 

 रोजचं आयुष्य,रोजच्या गोष्टी आहेतच आणि असणारच फक्त त्या सोबतीने असं काहीतरी शोधायचं जे जगण्यासाठी टॉनिक ठरेल.  

असं काय असू शकतं की जे तुमच्याकडेच आहे पण इतकी वर्ष तुम्हाला सापडल नाही आहे? 

 अशा बऱ्याच गोष्टी आहेत हळूहळू प्रत्येकाला त्या गोष्टी सापडतील हे नक्की.  पण एक गोष्ट सगळ्यांनी लक्षात ठेवायची आहे ती म्हणजे आपण सगळे एका समांतर मार्गाने प्रवास करत आहोत. कोणी थोडं पुढे आहे, कोणी थोडं मागे आहे. 

 पण प्रत्येकाचा प्रवास हा त्याचे/ तिचे  वेगळे अनुभव घेऊन आतापर्यंत आला होता आणि पुढेही येणार आहे. 

इथून फक्त एक महत्त्वाचा बदल हा असेल की तुम्हाला आयुष्याच्या जास्तीत जास्त चांगल्या क्षणांची शिदोरी सोबत कशी ठेवायची हे कळेल. आणि त्यामुळे गोष्टी सुकर होतील. 

 मी आहेच मदतीसाठी.  तुम्ही कधीही कुठल्याही शंकेसाठी इथे ग्रुप वर संपर्क साधू शकता. 

*** सकाळचे टास्क ***

रोज सकाळी उठल्या नंतर जागीच सुखासनात बसायचं आहे. "पाच" मिनिटे डोळे मिटून शांत बसायचं. 

ज्यांना येत असेल त्यांनी डोळ्यासमोर हाताची ओंजळ धरून खालील श्लोक म्हणायचा आहे. त्यानंतर दोन्ही हात एकमेकावर चोळून चेहऱ्यावरून फिरवायचे. 

कराग्रे वसते लक्ष्मीः करमध्ये सरस्वती।

करमूले तु गोविन्दः प्रभाते करदर्शनम्॥

(आधीपासून करत असाल तर अतिशय उत्तम) 

*** दात घासत असाल न तेंव्हा आजचा दिवस छान असणार, सगळी कामं मी ठरवली तसं करण्याचा प्रयत्न करणार अस जमेल तितक्या वेळा स्वतः ला सांगा.

झालं की इथे मेंशन करा. उठल्या उठल्या करायचं आहे त्यामुळे सकाळी लगेचच हे होण अपेक्षित आहे हा नियम पाळण्याचा प्रयत्न करा.

*** रात्रीचा टास्क ***

एक छोटीशी गोष्ट करण्याचा प्रयत्न करायचा आहे.

रोज रात्री झोपण्यापूर्वी दिवसभरात घडलेल्या कमीत कमी तीन चांगल्या गोष्टी, घटना किंवा भेटलेल्या व्यक्ती आठवायच्या आहेत.

घरात कुणासोबत हे करायचं असेल तर अतिशय उत्तम. संवाद वाढतो आणि मुख्य म्हणजे फक्त चांगलं काय घडलं ते आठवायच आहे. 

(कुणी बोलण्यास नसेल तर लिहून ठेवायचं, फोनमध्ये सुद्धा लिहू शकता. )

धावपळ आणि गडबडीत दिवस सरून

सुरू झाली आहे रात्र

मनाच्या कप्प्यात जपून ठेवूया 

दिवसातील तीन सकारात्मक घटनांचे चित्र

झोपण्याआधी करायचं आहे सो त्यानंतर फोन हातात घेऊन बसायच नाही हा नियम पाळण्याचा प्रयत्न करा. 

तुम्ही झोपण्याआधी टास्क करायचा आहे. त्यानंतर शक्यतो फोन बाजूला ठेवण्याचा प्रयत्न करा.

आणि हो सगळ्यांना एक विनंती वजा सूचना आहे की इथले टास्क बाहेर शेयर करू नका. त्याचा काही उपयोग होणार नाही. 

का? कारण माझी पद्धत वेगळी आहे. त्यामागे माझी साधना आणि दत्तगुरुंची इच्छा असते. 

मी ज्यांची जबाबदारी घेते त्यांनाच त्याचा फायदा होतो. ही त्यांनी 🙏 केलेली सोय आहे. - गौरी हर्षल 

(करुणात्रिपदी अध्ययन वर्ग, घोरकष्टोद्धरण स्तोत्र अध्ययन वर्ग आणि स्वतःला घडवण्यासाठी हा 21 दिवसांचा कोर्स, त्याशिवाय वैयक्तिक मार्गदर्शन हे मात्र माफक फी घेऊन केले जातात.)

बाकी सगळं दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु!!!

#स्वतःला_शोधताना

#गौरीहर्षल 

कर्मसिद्धांत first draft 16 may 2023

#कर्मसिद्धांत first draft 16 may 2023 

आज मुहुर्तच उत्तम होता. सगळे  एकाच ठिकाणी उपस्थित होते. आणि समोर होता एक जन समुदाय ज्याने पृथ्वीवर देवांच नाव घेऊन श्रेष्ठत्व स्वतःकडे घेतलं होतं. 

पृथ्वीवर त्यांचा कार्यकाल संपल्यामुळे आता ते पुढच्या प्रवासात होते. पण इथे आज मात्र ते सगळे एका विशिष्ट हेतूने हजर असण्याच कारण होतं. 

बऱ्याच गहन विषयांवर त्यांनी खाली असताना हिरीरीने जी मते मांडली होती आणि लोकांच्या भोळेपणाचा फायदा घेऊन समाजात रुजवली होती त्याचीच आज इथे चर्चा सुरू होती. 

एकीकडे प्रत्येक जण आपापल्या पद्धतीने आपलं मत मांडत होते. तर तिथेच दुसरीकडे थोडसं बाजूला काही लहान मुलं खेळत होती. त्या मुलांना तिथे बघून तसं सगळ्यांनाच आश्चर्य वाटलं होतं पण कुणाची काही बोलायची हिंमत नव्हती. अन् ती मुले ही त्यांच्या खेळात मग्न होती.  

पण काही क्षणानंतर मात्र हळूहळू वातावरण तापू लागले. त्यांच्यापैकी एक गौरवर्णीय व्यक्तीसदृश आकृती तिच्या वागण्याचं समर्थन करीत तिने कसं सगळं योग्य केलं हे सांगू लागली. त्याच गर्दीत काही जण त्याचे पृथ्वीवरील समर्थक ही होते. चर्चा सुरू असल्याने बरोबर ठराविक मुद्द्याला त्यांनाही त्या गोष्टी पुन्हा आठवल्या आणि ते पुन्हा त्याचं समर्थन करू लागले. 

समोरच्या उच्चासनावर बसलेल्या सगळ्यांच्या मागे बसून कुणीतरी ही चर्चा अजून तरी शांतपणे ऐकत होते. 

पण जसजसं त्या सगळ्यांनी पुन्हा आपल्या खऱ्या वृत्तीत प्रवेश केला.... 

तसे मागे बसलेल्या त्यांनी आपले डोळे उघडले आणि हलकेच हसत त्या लहान मुलांकडे नजर टाकली. त्यांची तिथे नजर पडताच एक मोठा धुळीचा लोट उठला. सगळ्यांचं लक्ष तिकडे वेधलं गेलं. आता तिथे फक्त घोंघवणारे धुळीचं वादळ होतं. मघाशी खेळणारी ती लहान मुलं कुठेच नव्हती. 

त्या तावातावाने बोलणाऱ्या गौरवर्णीय व्यक्तीवर मात्र या गोष्टीचा काही प्रभाव पडला नव्हता. ती अजूनच त्वेषाने तिचे मुद्दे मांडत होती. हळूहळू ते वादळ एका भोवऱ्यात बदललं आणि त्यातून क्षणभरासाठी एका छोट्याशा मुलीचा हसरा चेहरा डोकावला. 

तो चेहरा बघताच गर्दीच्या लक्षात आलं की ती मुलगी इतका वेळ तिथे खेळत होती. वादळ आता गर्दीच्या दिशेने वेगाने सरकत होते. ते जसे गर्दीच्या समोर आले तशी गर्दी दुतर्फा उभी राहिली. गर्दीच्या एका टोकाला वादळ तर दुसऱ्या टोकाला ती व्यक्ती होती. 

वादळ पुढे पुढे जात त्या व्यक्तिपासून काही अंतरावर थबकले पण थांबले नक्कीच नाही. 

वादळाला जागं केलेल्या त्या व्यक्तीने गालातल्या गालात हसत डोळे मिटून हुंकार भरला. तसं वादळाच्या पायऱ्या करत एक तरुण मुलगी खाली उतरून आली. तिच्या चेहऱ्यावर रागीट भाव होते. तीन पायऱ्या वरच थांबून तिने त्या गौरवर्णीय व्यक्तीवर आपली नजर टाकली. तिची नजर पडताच तो नखशिखांत हादरला. त्याच्या डोळ्यात मूर्तिमंत भीती बघताच तिच्या चेहऱ्यावर हास्याची लकेर उमटली. 

आणि ती फक्त एकच शब्द बोलली "कर्मसिद्धांत"...

ती पुढे काही बोलणार इतक्यात तिला बोलवणारे ते जागी उठून उभे राहिले. 

त्याचं उठून उभे राहणं कुणालाही अपेक्षित नव्हतं त्यामुळे सगळेच उठले. 

ज्यांना माहीत होतं ते कोण आहेत आणि ज्यांना त्यांना बघूनच लक्षात आलं होतं की हे कुणीतरी महत्वाचं व्यक्तिमत्व आहे... सगळेच उभे राहिले. 

ती मात्र अजूनही रागात धुमसत होती. तिने त्यांच्याकडे बघितलं आणि त्यांनी तिला स्वतःच्या दिशेने येण्याची खूण केली. 

ती खूण बघताच क्षणार्धात वादळ हवेत विरले आणि त्या जागी एक तीन- साडेतीन वर्षे वयाची लहान मुलगी होती. 

सगळ्यांकडे आपल्या मोठ्या मोठ्या डोळ्यांनी बघत ती त्यांच्या दिशेने गेली. आणि त्यांनी पुढे केलेलं बोट हाताने धरून चालू लागली. 

जणू काही सगळ्या गोष्टींचा तिच्याशी काही संबंधच नव्हता. 

पण इथे त्या गौरवर्णीय व्यक्ती च्या डोळ्यासमोर मात्र काजवे चमकले. त्या मुलीच्या चेहऱ्यात त्याला त्या सगळ्या ओळखी अनोळखी स्त्रियांचे चेहरे दिसले ज्यांना त्याच्यामुळे त्रास झाला होता. 

आणि सगळ्यात शेवटी त्याला ती म्हणाली तो शब्द आठवला आणि त्याचं ते अस्तित्वही थरथरले....कर्मसिद्धांत....

कर्मसिद्धांत त्याला कधी ना कधी गाठणार होताच पण इतक्या लवकर ती वेळ येईल याची कल्पना त्याला नक्कीच नव्हती. 

#गौरीहर्षल #स्वतःला_शोधताना १६.५.२०२३

ह्याची कथा, दीर्घ कथा काही होईल की नाही माहीत नाही पण एक एपिसोड म्हणून वाचून घ्या. 🙈

Quote of the day 20 डोन्ट रश,जे घडायचं आहे ते नक्की घडणार

#जे_घडायचं_आहे_ते_नक्की_घडणार #डोन्ट_रश 

"काय करतेस केया? ",बाल्कनीत कुंड्याजवळ बसलेल्या केयाला तिच्या आजीने विचारलं. 

"आजी बघ ना, हे झाड काही उगवून आलं नाही अजून.", केयाने उदास होऊन उत्तर दिलं. 

आजी गालात हसत तिच्याजवळ आली. शेजारी असलेल्या खुर्चीवर बसत तिने केयाच्या डोक्यावरून प्रेमाने हात फिरवला. केया अजूनही तिच्या छोट्याशा कुंडीकडे बघत होती. 

"केयु, अग दोनच दिवस झाले आहेत तू ते बी म्हणजे सिड्स त्या कुंडीत लावून. इतक्या लवकर कसं काय झाड येईल बाळा? " आजी म्हणाली. 

"अग पण मग मी नेक्स्ट वीकमध्ये टीचर ना काय दाखवू? ", केयाने प्रश्न विचारला. 

तिच्या जागी तिची काळजी स्वाभाविक होती. सुट्टी आहे म्हणून शाळेतून मुलांना हा प्रोजेक्ट सांगितला होता. त्याचा प्राथमिक उद्देश अर्थातच मुलांना कशात तरी गुंतवून ठेवण्याचा होता. 

केया कुतूहलापोटी रोज वाट बघत बसत होती. फोनवर मैत्रिणींशी सुद्धा त्यावरच बोलणं होत होतं. इनमिन 5 वर्ष वय पण त्या रोपट्याबद्दल अशी चर्चा सुरू असायची की घरातले ऐकत बसायचे. 

तरी बरं की त्यांच्या टीचर ने लवकर उगवतील अशीच झाडं लावायची अस वॉट्सॲपवर पालकांना सांगितलं होतं. कारण मुलांना सेपरेट लिस्ट दिली होती ज्यावर त्यांना नोंद करायची होती. 

केयाची एकूणच जडणघडण आईबाबा, आणि दोन्ही कडचे आजीआजोबा ह्यांच्या तालमीत उत्तम सुरू होती. 

त्यातच केयाच्या सध्याच्या शाळेत मीटिंग असल्याने त्यांना बोलावलं होतं.  

        मुलं आपापली रोपं घेऊन शाळेत हजर झाली होती. कुणी खूप खुश होतं तर कुणी थोडस उदास. सगळ्या टीचर मुलांशी बोलत त्यांना चियर अप करत होत्या. थोड्या वेळात सगळ्या मुलांना त्या उपक्रमासाठी आईबाबांकडूनच सर्टिफिकेट दिली गेली. आणि त्यांना खेळण्यासाठी सोडलं. मुलं आनंदाने गेली. 

टीचर आईबाबांशी बोलू लागल्या. 

" दरवर्षी प्रत्येक बॅच मधील मुलांना हा प्रोजेक्ट आम्ही एका विशिष्ट हेतूने देतो. तो म्हणजे मुलं एक रोपट वाढवताना आतून कशी घडत आहेत हे पालकांच्या लक्षात येईल. मुलांसाठी जसं ते रोप , त्याची वाढ हे महत्वाचे विषय आहेत, तसच मुलं आणि त्यांची वाढ हे पालकांसाठी असतात. सगळ्याच पालकांना आपल्या मुलांना बेस्ट द्यायची इच्छा असते. पण इथे प्रत्येक पाल्याची गरज वेगवेगळी असते. 

जसं कुणाकडे रोप जास्त लवकर वाढलं तर कुणाकडे कमी. का? कारण प्रत्येकाने आपापल्या पद्धतीने आधी त्या रोपाला काय हवं ते दिलं आणि मग त्या रोपाला काय हवंय हे लक्षात आल्यावर बदल केले. 

जर मुलांच्या बाबतीत ही गोष्ट आधीच लक्षात आली तर तुमचा आणि मुलांचाच पुढचा प्रवास सोपा होईल. 

मला माहित आहे की आता तुम्ही सगळे जण मुलांसाठी पुढच्या दृष्टीने शाळा शोधत आहात. त्याच अनुषंगाने ही गोष्ट आहे. 

तुम्हाला सगळ्यांनाही मुलांचं निरीक्षण केलं तर त्यांच्यासाठी काय योग्य आहे हे कळेलच.

𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝒕𝒓𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒖𝒔𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒕𝒐 𝒈𝒓𝒐𝒘. " असं म्हणत टीचरने आपलं बोलणं संपवलं. 

केयाच्या आईबाबांना तर कळल होत की त्यांना काय करायचं आहे पण तुम्हाला काय कळल? 

𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝒕𝒓𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒖𝒔𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒕𝒐 𝒈𝒓𝒐𝒘.

ही गोष्ट आहे आपल्या सगळ्यांचीच ... कशी काय? आपण म्हणतो न अती घाई संकटात नेई. काही गोष्टी घडून येण्यासाठी वेळ द्यावा लागतो तेंव्हाच त्या गोष्टींचा योग्य परिणाम साधला जातो.  

आपण बऱ्याचदा बऱ्याच गोष्टींमध्ये असच करतो ना? जसं की मैत्री, ओळख, नाते आणि अजूनही बरच काही. 

हल्ली तर फार पटकन आपल्या अशा झटपट यश मिळवून देणाऱ्या गोष्टींवर विश्वास बसतो. 

कुणीतरी म्हणत आहे की 4 दिवस xyz गोष्ट केली आणि त्याला/तिला फायदा झाला. इथे आपल्यालाही वाटत की झट की पट जर आयुष्यात भारी, मस्त mindblowing बदल घडत आहेत तर मी सातत्याने प्रयत्न करायची काय गरज आहे? 

जाता जाता इतकचं सांगेन की, दोन मिनिटात तर मॅगी पण शिजत नाही मग आयुष्यात बदल कसे घडतील? 

नवीन आणि जास्त काळ टिकणारे असे काही बदल घडवून आणण्यासाठी प्रयत्न ही जास्त काळ करावे लागणार. 

आता आपण स्वतः स्वतःची काळजी घ्यायची की दुसरं कुणी माझ्यासाठी काहीतरी करेल म्हणून वाट बघत बसायची हा #ज्याचा_त्याचा_प्रश्न. 

 हा आहे आजचा #quote_of_the_day20 कसा वाटला नक्की सांगा. 

#quote_of_the_day 20

#स्वतःला_शोधताना #गौरीहर्षल 

गीतसप्तक भाग १

#गीतसप्तक

"हमको मन की शक्ति देना"

आजचं पहिलं गीत आहे "हमको मन की शक्ति देना" . 

शाळेची प्रार्थना होती आमच्या. सुरुवातीला फारसा अर्थही कळत नव्हता. पण आज वळून पाहताना समजतंय की प्रार्थनेतूनही खूप काही शिकवायचं होतं शाळेला.  

"हमको मन की शक्ति देना, मन विजय करें

दूसरों की जय से पहले, खुद को जय करें "

दुसऱ्यांच्या आधी स्वतःला एक माणूस म्हणून स्विकारतानाच स्वतःच स्वतःला आदर देणं. जे खूप जास्त गरजेचं आहे पण नकळतच विसरतो आपण . समाजातल्या सो कॉल्ड चौकटीत बसण्यासाठी आपल्यालाच इतकी घाई झालेली असते की स्वतःच्या कितीतरी चांगल्या गोष्टी आपण नाकारत राहतो. मग ते दिसणं असुदे किंवा वागणं. नंतर हळूहळू आपल्या लक्षातही येतं पण कितीजण पुन्हा स्वतःला मनापासून साद घालतात? 

"भेदभाव अपने दिल से, साफ़ कर सकें 

दोस्तों से भूल हो तो, माफ़ कर सकें 

झूठ से बचे रहें, सच का दम भरें "

हल्ली तर ह्या ओळींची ओळख पदोपदी पटते. सगळ्याच क्षेत्रात कळत- नकळत होत असणारे भेदभाव. आपल्या ही वागण्यातून उमटतच असतात. सुशिक्षित असूनही काही चुकीच्या जुन्या आणि नविनही गोष्टी आपण करतो.  जिवलग मित्र, आप्त, नातेवाईक ह्यांच्या चुका तर कुणीच सहजासहजी विसरू शकत नाही त्यावर समर्थनही केलं जातं. हे खरं तर जमायला हवं. जुन्या आठवणी उगाळत बसण्याने जितका त्रास आपल्याला होतो तो दुसऱ्या कुणालाही होत नसतो. म्हणजे ते सगळं विसरून जाऊन एका परीने आपण स्वतःलाच सुखी करणार असतो हो की नाही? 

ह्या कडव्यातली शेवटची ओळ "झूठ से बचे ऱहे, सच का दम भरे" हे तर सगळ्यात अवघड काम झाले आहे हल्ली. त्यात फेसबुक, वॉट्सअप्प तर मदतच करत असतात आपलं खोटं बोललेलं अजून छान पध्दतीने खऱ्या रुपात मांडण्यात. खरं बोलणं, वागणं खरंच इतकं अशक्य झाले आहे का? थोडासा प्रयत्न तर करून बघायलाच हवा. 

"मुश्किलें पड़ें तो हम पे, इतना कर्म कर 

साथ दें तो धर्म का, चलें तो धर्म पर 

खुद पे हौसला रहे, बदी से ना डरें"

कुठल्याही परिस्थितीत योग्य मार्गावरच चालण्याची आम्हाला ताकद दे आणि स्वतःवरचा विश्वास ढळू देऊ नको असंच ह्या ओळी सांगतात. पण बऱ्याचदा असं होतं अडचणी आल्या की

आपला सगळ्यात आधी स्वतःवरचा विश्वास उडतो. वस्तुस्थिती ही असते की आपल्याशिवाय आपली 100% मदत करणारं ह्या जगात कुणीही नसतं. आपण जर स्वतःची मदत करण्यासाठी सज्ज झालो तर जगात कुठेही जा कसलाही प्रॉब्लेम येऊदे आपण त्याला खंबीरपणे तोंड देऊ शकतो. 

तात्पर्य काय तर आत्मविश्वास असणारा , इतरांच्याही आधी स्वतःला आदर देणारा असा एक खरा माणूस होण्यासाठी मनाला तयार केले पाहिजे.  एक साधीशी प्रार्थना योग्य वयात कानावर पडत राहिली तर नक्कीच बदल घडवू शकते. 

#गौरीहर्षल   ||शुभं भवतु||

स्मरणगामी

"अतर्क्य अवधूत हे स्मरणगामी

अशक्य ही शक्य करतील स्वामी"

फक्त दोनच ओळी मनात घोळवत ती शांतपणे खिडकीतून बाहेर बघत बसली होती. 

आणि अचानक तिला जाणवलं की आपल्या डोळ्यासमोर एक वेगळं दृश्य साकार होतंय. ते काय आहे हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न जितका तिचा मेंदू करत होता, तितक्याच उत्कटतेने तिच्या मनाला आपण काय अनुभवत आहोत ह्याची खात्री पटत होती. 

क्षणार्धात मेंदूकडून येणाऱ्या सगळ्या सूचना धुडकावून लावत तिने मनाचा कौल स्विकारला. आणि डोळ्यांनी ते दृश्य तिच्यासमोर पूर्ण करून उभं केलं. 

खिडकीतून बाहेर बघताना दिसणाऱ्या आकाशाच्या , ढगांच्या बॅकग्राऊंडवर ते डोळे उमटले होते. 

ज्या डोळ्यांना बघितलं की माणसाची सगळी दुखः, त्रास ,यातना एका क्षणात नाहीशा होतील असे ते डोळे. 

ती त्या दृश्याकडे भान हरपून पाहत होती. 

नकळतच तिला जाणीव झाली की ही अशी गोष्ट आहे जी अनुभवण्यासाठी माणसं जंगजंग पछाडतात आणि त्यांनी आपल्यासारख्या वेडीसाठी ती गोष्ट सहजसाध्य करून टाकली का? कारण मनात अजूनही अशक्य ही शक्य करतील स्वामी सुरूच होतं. 

 हल्ली तिला सवयच लागली होती काहीही घडो चांगल किंवा वाईट तोंडात हे वाक्य हमखास येणार. आणि समोरच्या व्यक्तीने समजा चिडून विचारलं की काय सुरू आहे हे तुझं??? की मग तोंडातून स्पष्टीकरण म्हणून पुन्हा त्याच दोन्ही ओळी बाहेर पडणार... कोणत्या??? अहो त्या काय पुढे लिहिलेल्या 

"अतर्क्य अवधूत हे स्मरणगामी

अशक्य ही शक्य करतील स्वामी" 

तसं बघायला गेलं तर त्यात चुकीचं काही नव्हतच. जगात काहीही घडतं ते त्यांच्याच इच्छेने. 

कधी कधी वाईट प्रसंगात आपण प्रचंड त्रागा करतो , त्यांना वाट्टेल ते बोलतो पण काही दिवसानंतर अचानक आपल्याला जाणीव होते की तो वाईट प्रसंग घडणही गरजेचं होतं. जर तो प्रसंग घडला नसता तर आज जे चांगलं घडत आहे ते घडलं नसतं. 

मला तर हमखास असा अनुभव येतो म्हणून तर मी आपली माझ्या मित्राशी मनापासून भांडते कारण मला पूर्ण खात्री आहे जगात कुणीही माझ्या बाजूने असो किंवा नसो तो मात्र असणार आहे. तसाच कायम after all this time.... Always म्हणत. 

बाकी सगळं दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु!!! ११ मे २०२३

#गुरूवार #अनुभवाच्या_पोतडीतून #संकल्पदिन

#स्वतःला_शोधताना #गौरीहर्षल 

स्वतःसाठी बदलताना लेख 18

#स्वतःसाठी_बदलताना लेख 18 

आपण काय शिकलो? (थॉट अँड बिहेवियर पॅटर्न )

लहानपणी आपल्या शाळेच्या पुस्तकांमध्ये धड्याच्या शेवटी सारांश असायचा.त्याला वरती नाव असायचं आपण काय शिकलो? आणि पूर्ण धड्यातील महत्त्वाच्या मुद्द्यांची नोंदणी तिथे असायची. 

समुपदेशन घेण्यासाठी येणाऱ्या लोकांच्या समस्येत खूपदा हा प्रश्न समोर येतो की "मॅडम सतत तेच तेच अनुभव का येतात?" 

आणि जेंव्हा सरासरी सगळ्या केसेसचा विचार केला जातो तेंव्हा 

त्यामध्ये लक्षात यावा इतका कॉमन पॉइंट हा असतो की बऱ्याच जणांनी आयुष्यात अक्षरशः भयंकर अशा पद्धतीची परिस्थिती अनुभवलेली असते. पण तरीही त्यातून जे शिकायचं असतं ते ते  शिकलेले नसतात त्यामुळे पुन्हा पुन्हा त्याच त्याच चुका केल्या जातात. 

 चुका कशा प्रकारच्या? तर पुन्हा पुन्हा त्याच गोष्टी मिळवण्यासाठी प्रयत्न करायचं.  पुन्हा पुन्हा त्याच त्याच लोकांना आपल्या आयुष्यात महत्त्वाची जागा देत आपल्या आयुष्यातील निर्णयांमध्ये त्यांना सहभागी करून घ्यायचं. 

 हे सगळं पुन्हा पुन्हा घडत असल्यामुळे ज्या गोष्टी त्यांनी भूतकाळात अनुभवलेल्या असतात, ज्या संकटांचा सामना केलेला असतो, ते पुन्हा कुठल्या ना कुठल्या वस्तू, व्यक्ती, घटना त्यांच्या रूपात त्यांच्यासमोर येऊन उभे राहतात. 

 आणि मग माणसं विचारतात हे सगळं परत परत का घडतंय? यावर एक साधं सोप्प उत्तर असतं....कारण पहिल्यांदा जेव्हा ती गोष्ट तुमच्याबरोबर घडली तेव्हा तिच्यामधून जे शिकायचं होतं ते तुम्ही शिकलाच नाहीत. 

म्हणून परिस्थिती तुमच्याबरोबर त्याच त्याच गोष्टी कोणामार्फत तरी  घडवून आणत राहते. 

 आणि त्याला बऱ्याच अंशी तुमचं स्वतःचं वागणं हे कारणीभूत असतं.  त्याच त्याच चुका रिपीट होतात म्हणून त्याच गोष्टी पुन्हा पुन्हा घडत राहतात. 

 यावर उपाय काय? आपण शांतपणे आपल्या आतापर्यंतच्या आयुष्याचं निरीक्षण करायचं, त्यामध्ये घडलेल्या चांगल्या वाईट घटनांची विभागणी करायची. 

चांगल्या घटना म्हणजे त्या की ज्या घटनेमध्ये तुम्ही तावून सुलखून बाहेर पडलात. 

 तुम्हाला तुमची आपली जवळची माणसं लक्षात आली, ओळखू आली.  आणि त्यातून तुम्ही योग्य तो धडा शिकून पुन्हा त्या गोष्टी करणं टाळलं. 

 अन् वाईट गोष्टी अशा की ज्या पुन्हा पुन्हा तुमच्याबरोबर घडत राहिल्या. 

 तुमच्या एक लक्षात येईल की ह्या गोष्टींमध्ये प्रसंग कॉमन असतील.  प्रसंगांमध्ये जसं साम्य आहे तसंच त्या घटना घडत असताना तुमच्या संपर्कात आलेली माणसेही आधीच्या माणसांशी साधर्म्य दाखवणारे असतात. किंवा बऱ्याचदा आधीचीच माणसे परत आलेली असतात. 

 ***मग यामधून आपल्याला काय शिकायचं असतं? 

तर अशा घटनांमधून आपल्याला हे शिकायचं आहे की हा पॅटर्न जर सतत रिपीट होत आहे तर आपल्याला आपल्या आयुष्यात काही योग्य आणि ठोस बदल करण्याची गरज आहे. 

 हे बदल कसे आणि कुठल्या प्रकारचे असतात , हे तुम्ही स्वतः ठरवू शकता.  त्यासाठी तुम्हाला दुसऱ्या कोणाच्याही मार्गदर्शनाची गरज असेल तर नक्की घ्या. पण ती व्यक्ती तज्ञ असावी. 

आणि आधी वर सांगितल्याप्रमाणे ते प्रसंग त्यावेळेस घडलेल्या घटना डिटेल्स मध्ये आठवा. 

 त्या वेळेला तुमच्या आजूबाजूला नव्याने , पहिल्यांदा तुम्हाला मदत करणारी माणसं कोण होती? आणि मदत करतोय असं दाखवणारी माणसं कोण होती? ते बघा आणि त्यानुसार गोष्टी ठरवा. 

3 एप्रिल 2023 

#स्वतःला_शोधताना

#गौरीहर्षल 

वॉलपेपर, चालढकल आणि ती

#वॉलपेपर_चालढकल_आणि_ती 

आपल्या फोनचा वॉलपेपर आपण सगळे अगदी मनापासून निवडत असतो न? मीही ठेवते. माझा सापडेल तुम्हाला इमेजमध्ये. 

त्या दिवशी मात्र गंमत झाली. रिक्षामधून येत असताना मी कामामुळे फोनवर होते. थोड्या वेळाने माझ्या शेजारी एक मुलगी येऊन बसली.कॉलेजकन्या होती.

 माझा फोन सतत फ्लॅश होत असल्याने वॉलपेपर दिसत होता. तिचं एकदा लक्ष गेलं कदाचित नंतर मात्र ती प्रयत्न करून काय आहे हे वाचण्याचा प्रयत्न करू लागली. आणि शेवटी एकदाचं तिला ते जमलं. हुश्श... मग विजयी मुद्रेने माझ्याकडे बघितलं आणि अचानक म्हणाली,"हे मस्तच आहे, मला आवडलं."

मी त्या प्रतिक्रियेने गोंधळून विचारलं की,"काय आवडलं वॉलपेपर?"होकारार्थी मान हलली. मग सुरू झाल्या गप्पा. 

"ताई, हे अस सतत समोर राहणार म्हणून ठेवलं आहेस न? ", ती 

"हो , त्यामुळे काम करताना आळस, चाल ढकल होऊ लागली की लगेच लक्षात येतं. आणि मन पुन्हा कामाकडे वळवता येतं. ", मी 

"मी पण आता असच करेन. लवकरच माझ्या लास्ट सेमीस्टर चे पेपर आहेत. पण एकदा फोन हातात घेतला की नुसता टाईमपास होत राहतो. आता असा काही वॉलपेपर ठेवते की अभ्यास करायची आठवण झाली पाहिजे. ", ती 

" मस्तच , पण नुसता वॉलपेपर ठेऊन होईल का? त्याशिवाय तुला ठरवून अभ्यासाला बसावं लागेल. फोनचा वापर कमी करावा लागेल. वेळापत्रक केलं तर जास्त सोपं जाईल. रोजच्या दिवसाचं कर आणि त्याचा फोटो वॉलपेपर म्हणून ठेव. ", माझा फुकटचा सल्ला. 

"हे तर बेस्ट होईल. ", ती आनंदात म्हणाली. आणि लगेच स्वतःच्या फोनमध्ये काहीतरी खुडबुड करू लागली. 

पाच मिनिटांनी डोकं वर केलं आणि माझ्या समोर फोन धरून मला लिस्ट दाखवली. फोनमध्ये लगेच लिस्ट तयार केली होती. 

मला तिचा उत्साह आवडला आणि विशेष म्हणजे तत्परतेने गोष्ट करणं आवडलं. आपल्याला काय हव आहे आणि ते मिळवण्यासाठी काय करणं गरजेचं आहे हे तिला लक्षात आलं होत. तिच्या प्रयत्नात तिला यश मिळणार हे ही नक्कीच आहे हो न? 

बाकी तुमच्याकडून सुद्धा #चालढकल (#procrastination) होते आहे का?  वर लिहिलेली साधीशी टीप वापरून बघा. 

बाकी ? बाकी सगळं तुमच्याच हातात आहे इतक्या छोट्या छोट्या गोष्टी साठी दत्तगुरुंना कशाला त्रास द्यायचा? बरोबर ना?

2 एप्रिल 2023 

#स्वतःला_शोधताना

#गौरीहर्षल