🎬 थेरपीमध्ये शॉर्टकट नसतो
त्या दिवशी रात्री उशिरा मला मेसेज आला की उद्या अर्जंट ऑनलाइनच कौन्सिलिंग सेशन साठी वेळ हवी आहे.
वेळ ठरली आणि मी त्या व्यक्तीच्या घाई करण्याबद्दल थोडीशी विचारात पडले.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ठीक 11 वाजता गुगल मिटच्या विंडो मध्ये एक चेहरा झळकला.
पंचवीसच्या आसपास वय, व्यवस्थित बांधलेले केस, नीटनेटका ड्रेस. पण डोळ्यांत मात्र स्पष्ट अस्वस्थता.
ती खुर्चीत कंफर्टेबल बसताच बोलली – "मी तुमचं लिहिलेलं सगळं वाचते आणि मला ते पटतं सुद्धा. पण मॅडम, मला जास्त वेळ देता येणार नाही. फक्त दोन–तीन सेशन्समध्ये मला बरं व्हायचं आहे. मला पॅनिक अटॅक येतात, गर्दीत श्वास अडकतो, हृदयात धडधडतं. पण महिनोनमहिने थांबणं शक्य नाही."
तिचं बोलणं ऐकताना मला जाणवलं – हिच्या आयुष्याला जणू ‘फास्ट-फॉरवर्ड’ मोड लागलाय.
सगळं झटपट हवंय… पण मनाच्या जखमा त्या गतीने बऱ्या होत नाहीत.
केस स्टडी करण्यासाठी माहिती घेत आमच जुजबी बोलणं झालं. तुला सतत थांबवून प्रश्न विचारावे लागत होते. कारण एकच मला वेळ नाही, लवकरात लवकर बरं व्हायचं आहे.
शेवटी मी शांतपणे म्हणाले –
"आदिती, (नाव बदललं आहे) कधी घर बांधताना पाहिलं आहेस? पायाभरणी घालायला वेळ लागतो. पण पाया मजबूत असेल, तर घर वर्षानुवर्षे उभं राहतं. मनाचंही तसंच आहे."
पहिल्या काही सत्रांत आम्ही फक्त तिच्या भीतीला नाव दिलं.
पॅनिक अटॅकच्या वेळी शरीरात कसा बदल होतो – श्वास कमी कमी होणं, हृदयाची गती वाढणं, हातपाय गार होणं – हे ती ओळखायला शिकली.
तिला पहिल्यांदा समजलं –प्रत्येक वेळी अनेक अटक आल्यावर तिला जे वाटत असतं की ती मरणार आहे तर ती मरणार नाहीये, फक्त तिचं शरीर भीतीला जरा जास्त प्रतिसाद देतंय.
पुढच्या महिन्यांत श्वासोच्छ्वासाचे व्यायाम, mindfulness, आणि ‘ग्राउंडिंग टेक्निक्स’ सुरू झाले.
तिला गर्दीची भीती असल्यामुळे ‘एक्सपोजर थेरपी’ हळूहळू केली – आधी घराजवळचा बाजार, नंतर बसने छोटा प्रवास, आणि मग मॉल, मेट्रो, आणि मोठ्या गर्दीच्या जागा.
कधी प्रगती दिसायची, कधी ती परत जुन्या भीतीत जात असे.
एका सत्रात ती डोळ्यात पाणी आणून म्हणाली –
"कधी वाटतं मी वर चढतेय, पण दुसऱ्याच दिवशी परत खाली कोसळते."
मी तिला समजावत म्हणाले –
"हीच थेरपीची खरी वाट आहे, आदिती. सरळ रेषेत नाही, पण हळूहळू वर नेणारी."
सहा महिन्यांनी, एका संध्याकाळी तिने फोन केला. व्हिडिओ कॉल. तिच्या चेहऱ्यावर त्या दिवशी पहिल्यांदा एक वेगळं हास्य होतं – आत्मविश्वासाचं.
"मॅडम, काल मी मेट्रोने प्रवास केला… एकटीने. थोड्याच अंतरासाठी केला पण मला एकदाही पॅनिक अटॅक आला नाही!"
त्या क्षणी माझ्या मनात फक्त एकच वाक्य उमटलं –
कधी कधी योग्य रस्ता, वेळ आणि मेहनत मागतो… पण तोच आपल्याला आपल्या खऱ्या ध्येयापर्यंत नेतो.
हा टप्पा गाठण्यासाठी आदितीला जवळपास दीड वर्षाचा काळ लागला होता. हा प्रवास तिच्यासाठी सोपा नक्कीच नव्हता. पण तिने ते करून दाखवलं.
वाचक मित्रमैत्रिणींनो,
कदाचित तुमच्याही आयुष्यात अशी एखादी भीती, सवय, किंवा अडथळा असेल ज्यासाठी तुम्हाला लगेच बदल हवा असेल. पण लक्षात ठेवा –
मानसिक किंवा भावनिक बदल झटपट होत नाहीत.
ते हळूहळू, सातत्याने, आणि संयमाने घडतात.
जर तुम्ही योग्य रस्त्यावर आहात, तर त्याला वेळ द्या.
कारण जेव्हा तुम्ही तुमचे लक्ष्य गाठाल, तेव्हा तुम्हाला जाणवेल की हा प्रवास फक्त लक्ष्य गाठण्यासाठी नव्हता… तर तुमच्यातील नवीन ‘तुम्हाला’ घडवण्यासाठी होता. 🌿
बाकी? सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु 🙏🏼
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा