रविवार, २९ मार्च, २०२६

मध्यमवय, भावनिक रिकामेपणा आणि नात्यांमधील भूलभुलैया

मध्यमवय, भावनिक रिकामेपणा आणि नात्यांमधील 'भूलभुलैया'

आयुष्याच्या एका टप्प्यावर, विशेषतः वयाच्या ३५ ते ५० च्या दरम्यान, अनेक स्त्रियांच्या आयुष्यात एक 'पोकळी' निर्माण होते. मुले मोठी झालेली असतात, पती आपल्या कामात व्यस्त असतो आणि स्वतःचे अस्तित्व फक्त 'घर सांभाळणारी' एवढ्यापुरतेच उरले आहे की काय, असा प्रश्न पडू लागतो. याच काळात मनाची दारे नकळत अशा कोणासाठी तरी उघडली जातात, जो प्रेमाचा, आदराचा आणि लक्ष देण्याचा (Attention) देखावा करतो.
पण हा प्रवास जितका सुखद वाटतो, तितकाच तो धोकादायकही असू शकतो. या विषयाचे काही महत्त्वाचे पैलू खालीलप्रमाणे आहेत:
१. ही ओढ निर्माण का होते? (The Root Cause)
भावनिक उपासमार: घरातून मिळणारे दुर्लक्ष आणि संवादाचा अभाव स्त्रीला बाहेरून मिळणाऱ्या थोड्याशा कौतुकाकडेही खेचून नेतो.
थ्रिल किंवा वेगळेपण: रोजच्या कंटाळवाण्या आयुष्यात काहीतरी नवीन, थरारक हवे असते. याला अनेकदा 'मिडल एज क्रायसिस' म्हटले जाते.
आर्थिक गरज: काही वेळा परिस्थिती इतकी बिकट असते की, केवळ कुटुंबाला आधार देण्यासाठी किंवा स्वतःच्या गरजांसाठी स्त्रिया अशा संबंधांकडे वळतात, जिथे त्यांना मदतीचे आमिष दाखवले जाते.
२. फसवणुकीची कार्यपद्धती (The Predator's Trap)
अशा वेळी काही पुरुष स्त्रियांच्या भावनिक कमकुवतपणाचा फायदा घेतात. त्यांची पद्धत साधारणतः अशी असते:
मैत्रीचा हात: सुरुवातीला ते केवळ एक 'चांगला मित्र' म्हणून समोर येतात. ते तुमचे म्हणणे शांतपणे ऐकून घेतात, जे कदाचित घरी घडत नसते.
संधीसाधूपणा: तुम्हाला भावनिकदृष्ट्या गुंतवून ठेवले जाते. "तुला तुझ्या घरात कोणीच समजत नाही, मी मात्र तुला पूर्ण ओळखतो," अशी जाणीव करून दिली जाते.
सवय लावणे: दिवसातून अनेकदा मेसेज करणे, सतत संपर्कात राहणे यातून तुम्हाला त्यांची सवय लावली जाते. जेव्हा तुम्ही त्यांच्यावर पूर्णपणे विसंबून राहता, तेव्हा ते अचानक 'डिस्कनेक्ट' होतात.
लक्ष देणे बंद करणे (Ghosting): जेव्हा त्यांना समजते की शिकार आता पूर्णपणे जाळ्यात आहे, तेव्हा ते दुर्लक्ष करू लागतात. यामुळे स्त्रीला प्रचंड धक्का बसतो आणि ती अधिकच त्यांच्या मागे लागते.
३. अंतर्गत संघर्ष आणि घुसमट
या संपूर्ण प्रवासात स्त्री दोन पातळ्यांवर लढत असते:
१. अपराधीपणाची भावना (Guilt): "मी माझ्या कुटुंबाशी प्रतारणा करत आहे का?" हा विचार तिला आतून खात असतो.
२. सामाजिक भीती: "कोणाला समजले तर काय होईल?" या भीतीने ती कोणाकडे मदतही मागू शकत नाही.
चेहऱ्यावर हसू ठेवून आतल्या आत रडणे, ही अवस्था अत्यंत भयानक असते. यालाच 'सायलेंट किलर' म्हटले जाते.
४. यातून बाहेर पडण्यासाठी मार्ग (Counseling Advice)
भावनिक दलदलीतून बाहेर पडण्यासाठी मार्गदर्शक उपाययोजना
जेव्हा एखादी स्त्री अशा 'भावनिक सापळ्यात' अडकते, तेव्हा तिला तिथून बाहेर पडणे अशक्य वाटते. पण योग्य पावले उचलल्यास स्वतःचे मानसिक आरोग्य आणि सामाजिक प्रतिष्ठा दोन्ही जपता येतात.
जर तुम्ही किंवा तुमची ओळख असलेली कोणी व्यक्ती या परिस्थितीत असेल, तर खालील गोष्टी लक्षात ठेवा:
१. The 'No Contact' Rule
हे सर्वात कठीण पण सर्वात प्रभावी पाऊल आहे.
डिजिटल डिटॉक्स: त्या व्यक्तीचा नंबर ब्लॉक करा. सोशल मीडियावरून त्यांना अनफॉलो किंवा ब्लॉक करा. जुने मेसेज, फोटो आणि कॉल लॉग्स डिलीट करा. कारण ते पुन्हा पुन्हा पाहिल्याने जुन्या आठवणी आणि 'हळवेपणा' जागा होतो.
प्रतिसाद देऊ नका: जर त्या व्यक्तीने पुन्हा संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केला (उदा. नवीन नंबरवरून किंवा मित्रांमार्फत), तर कोणताही प्रतिसाद देऊ नका. 'स्पष्टीकरण' देण्याच्या फंदात पडू नका, कारण तिथेच पुन्हा भावनिक गुंतवणूक सुरू होते.
२. स्वतःच्या भावनांचे विश्लेषण (Self-Analysis)
भ्रमातून बाहेर या: ती व्यक्ती तुमच्या प्रेमात नव्हती, तर तिला तुमच्याकडून मिळणाऱ्या 'अटेंशन' किंवा 'फायद्यात' रस होता, हे सत्य स्वीकारणे गरजेचे आहे.
गरज ओळखा: तुम्हाला नक्की काय हवे होते? प्रेम, संवाद की आर्थिक मदत? एकदा मूळ गरज समजली की, ती सुरक्षित मार्गाने कशी पूर्ण करता येईल याचा विचार करता येतो.
३. 'गिल्ट' (अपराधीपणा) मधून मुक्तता
स्वतःला माफ करा: "माझ्याकडून चूक झाली" हे मान्य करणे धैर्याचे लक्षण आहे. स्वतःला सतत कोसत राहिल्याने नैराश्य (Depression) येते. झालेली चूक ही एक 'धडा' म्हणून स्वीकारा आणि पुढे चला.
गोपनीयता पाळा: प्रत्येक गोष्ट प्रत्येकाला सांगण्याची गरज नाही. विश्वासू व्यक्ती किंवा समुपदेशकाशिवाय इतर कोणाशीही यावर चर्चा करू नका, जेणेकरून तुमचे सामाजिक आयुष्य सुरक्षित राहील.
४. आर्थिक स्वावलंबन आणि सुरक्षा
आर्थिक पर्याय शोधा: जर गरज आर्थिक मदतीची असेल, तर सन्माननीय मार्गाने पैसे कसे कमवता येतील याचा विचार करा. एखादा छोटा गृह उद्योग, पार्ट-टाइम नोकरी किंवा जुन्या कौशल्याचा वापर करून पैसे मिळवण्याचा प्रयत्न करा.
ब्लॅकमेलिंगला घाबरू नका: जर समोरची व्यक्ती तुम्हाला धमकावत असेल, तर घाबरून त्यांच्या मागण्या पूर्ण करू नका. अशा वेळी कायदेशीर सल्ला किंवा सायबर सेलची मदत घेणे केव्हाही उत्तम.
५. नातेसंबंधांवर पुन्हा काम करणे (Rebuilding Relations)
कुटुंबात संवाद वाढवा: पती किंवा मुलांशी संवाद सुधारण्याचा प्रयत्न करा. त्यांच्यासोबत वेळ घालवा. घरामध्ये 'भावनिक गुंतवणूक' वाढवल्यास बाहेरची गरज कमी भासते.
नवीन मैत्री: सकारात्मक आणि सुरक्षित मित्र-मैत्रिणींचा गट तयार करा, जे तुम्हाला प्रगतीसाठी प्रोत्साहित करतील.
६. मानसिक आणि शारीरिक आरोग्य
छंद जोपासा: वाचन, व्यायाम, योगा किंवा गाणे शिकणे यांसारख्या गोष्टी मनात रिकामेपणा जाणवू देत नाहीत. रिकामे मन हे 'सैतानाचे घर' असते, त्यामुळे स्वतःला विधायक कामात गुंतवून ठेवा.
व्यावसायिक समुपदेशन: जेव्हा विचार चक्र थांबत नाही, तेव्हा 'कौन्सिलिंग' घेणे हे औषधासारखे काम करते. समुपदेशक तुम्हाला परिस्थितीकडे तटस्थपणे पाहायला शिकवतात.
७. स्वतःची किंमत (Self-Worth) ओळखा
कोणीतरी दुर्लक्ष केले म्हणून तुमची किंमत कमी होत नाही. तुम्ही कोणाच्या 'मूड'वर अवलंबून असणारी वस्तू नाही आहात. स्वतःला आदर द्यायला शिका, तेव्हाच जग तुमचा आदर करेल.
लक्षात ठेवा: ही एक तात्पुरती वादळी स्थिती आहे. तुम्ही यातून नक्कीच बाहेर पडू शकता आणि पुन्हा आनंदी आयुष्य जगू शकता.
जाता जाता इतकच सांगते, 
तुमचे आयुष्य एका चुकीच्या निर्णयामुळे संपत नाही. समोरची व्यक्ती तुम्हाला 'कंट्रोल' करत असेल, तर ते प्रेम नाही. स्वतःची किंमत ओळखा. तुम्ही केवळ एका पुरुषाची 'गरज' नाही आहात, तर तुम्ही एक स्वतंत्र, सन्माननीय आणि सामर्थ्यवान व्यक्ती आहात.
आतल्या आत घुमण्यापेक्षा, व्यक्त व्हा... कारण संवाद हीच समाधानाची पहिली पायरी आहे.
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

शनिवार, २८ मार्च, २०२६

आज काय लिहू?

#आज_काय_लिहू? 
आजच्या डिजिटल युगात आपण लॅपटॉप आणि मोबाईलच्या इतके आहारी गेलो आहोत की, हातात पेन धरून कागदावर लिहिणं आपण जवळजवळ विसरूनच गेलोय. पण तुम्हाला माहित आहे का? हाताने लिहिण्याची ही 'जुनी सवय' तुमच्या आयुष्यात किती मोठे सकारात्मक बदल घडवू शकते?
खाली शेयर केलेल्या माहितीवरून, हाताने लिहिण्याचे ६ जबरदस्त फायदे सोप्या भाषेत सांगणारा संवाद वाचूया...

पेन, कागद आणि आपण: एक गप्पांचा फड
पार्थ: (लॅपटॉपवर वेगाने टाईप करत) "अरे समीर, काय करतोयस? अजून त्या जुन्या डायरीत काय लिहित बसलायस? टॅबवर नोट कर ना, पटकन होतं सगळं!"
समीर: (हसून पेन बाजूला ठेवत) "अरे मित्रा, वेग महत्त्वाचा आहेच, पण कधीकधी 'सावकाश' जाणं जास्त फायद्याचं असतं. तुला माहितीये का, या हाताने लिहिण्याचे किती फायदे आहेत?"
पार्थ: "फायदे? कसले फायदे? उलट हात दुखतात आणि वेळही जास्त लागतो."
समीर: "असं नाहीये रे. बघ, जेव्हा आपण हाताने लिहितो, तेव्हा आपलं डोकं आणि हात यांचा एक वेगळाच ताळमेळ बसतो. त्याने आपली एकाग्रता (Focus) कमालीची वाढते. तू लॅपटॉपवर टाईप करताना मध्येच नोटिफिकेशन आलं की विचलित होतोस, पण कागदावर लिहिताना फक्त तू आणि तुझे विचार असतात. यामुळे Distractions पूर्णपणे थांबतात."
पार्थ: "ते तर आहेच म्हणा, पण लॅपटॉपवर सगळं सेव्ह राहतं ना!"
समीर: "सेव्ह तर राहतं, पण मेंदूत किती साठतं? संशोधक सांगतात की, हाताने लिहिलेली गोष्ट आपल्या स्मरणशक्तीत (Memory) जास्त काळ टिकते. इतकंच नाही, तर तुला जर खूप स्ट्रेस किंवा टेन्शन असेल ना, तर मनातलं कागदावर उतरवून बघ. Stress आणि Anxiety कमी करायला हा एक उत्तम मार्ग आहे."
पार्थ: "खरंच? मला वाटलं होतं हे फक्त जुन्या लोकांचे चोचले आहेत."
समीर: "मुळीच नाही! हाताने लिहिल्यामुळे आपली Creativity (सर्जनशीलता) वाढते. तू जेव्हा पेन धरतोस, तेव्हा तुझे विचार अधिक मोकळेपणाने वाहतात. आपली Hand-eye coordination सुधारते आणि मेंदूची कार्यक्षमता वाढून Mental aging म्हणजे मेंदूचं म्हातारपणही लांबणीवर पडतं."
पार्थ: "बापरे! म्हणजे हे एक प्रकारचं मेंदूचं वर्कआउटच आहे तर!"
समीर: "अगदी बरोबर! आणि विचार कर, एखाद्याला वाढदिवसाला 'व्हॉट्सॲप मेसेज' पाठवणं आणि 'हाताने लिहिलेलं पत्र' देणं यात किती फरक आहे? हाताने लिहिलेलं पत्र समोरच्याला Special वाटतं. त्यात एक जिव्हाळा असतो जो कीबोर्डवरच्या बटणांमध्ये नसतो."
पार्थ: "पटलं रे बाबा! तुझी ही 'फायद्यांची' यादी ऐकून आता मलाही वाटतंय की रोज किमान एक पान तरी काहीतरी लिहावं."
समीर: "नक्कीच! सुरुवात कर, मग बघ तुला स्वतःलाच किती फ्रेश वाटतंय ते!

✔️तुम्ही कधी मनातले विचार आहे तसे कागदावर उतरवण्याचा प्रयत्न केला आहे का? 
✔️की तुम्हाला प्रश्न पडतो नेमकं काय लिहू? 
✔️तुम्हाला माहित आहे का की नकारात्मक विचार कागदावर उतरवल्यानंतर तुमच्या मनावरचे ओझं हलकं होतं?
✔️तुम्हाला यापैकी कोणता फायदा सर्वात जास्त महत्त्वाचा वाटतो?

💫तुम्ही जर असं काहीच केलं नसेल पण करायचं असेल तर माझे कोर्सेस तुमच्यासाठी आहेत... 
🧘🏼‍♀️स्वतःला नव्याने जाणून घेण्यासाठी तयार व्हा आणि लवकरात लवकर संपर्क करा. 
📱Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

शुक्रवार, २७ मार्च, २०२६

तुम्ही स्वतःला स्विकारलं आहे का?

#तुम्ही_स्वतःला_स्विकारलं_आहे_का? 
आपण दिवसभरात किती वेळ स्वतःवर टीका करण्यात घालवतो? "मी हे करू शकलो असतो," "माझ्यात हीच उणीव आहे," किंवा "लोक काय म्हणतील?" अशा विचारांच्या चक्रात आपण स्वतःची उर्जा खर्च करत असतो. पण कधी शांतपणे विचार केला आहे का, की आपण ज्या मापदंडांवर स्वतःला मोजत आहोत, ते खरंच आपले आहेत का?
🌿अपेक्षांचे ओझे
बऱ्याचदा आपण समाजाच्या, पालकांच्या किंवा सोशल मीडियाने ठरवून दिलेल्या यशाच्या व्याख्येशी स्वतःची तुलना करत असतो. या अशा अपेक्षा आहेत ज्या आपण कधी स्वतःसाठी निवडल्याच नव्हत्या. जेव्हा आपण या 'दुसऱ्यांच्या' चष्म्यातून स्वतःला पाहतो, तेव्हा आपल्याला फक्त उणिवाच दिसू लागतात. खऱ्या अर्थाने स्वतःला ओळखण्यासाठी हे ओझे उतरवून ठेवणे गरजेचे आहे.
🌿उत्क्रांती आणि जुना 'मी'
माणूस म्हणून बदलणे हा निसर्गाचा नियम आहे. आपण काल जे होतो, त्यापेक्षा आज नक्कीच वेगळे आहोत. पण याचा अर्थ असा नाही की आपण आपल्या भूतकाळातील रूपाचा द्वेष करावा. तुम्ही पूर्वी जे काही निर्णय घेतले किंवा ज्या चुका केल्या, त्या परिस्थितीनुसार आणि त्यावेळच्या तुमच्या समजुतीनुसार होत्या. स्वतःचा विकास करताना जुन्या 'स्व'ला सोबत घेऊन, त्याला सन्मानाने निरोप देऊन पुढे जाणे म्हणजे खरी प्रगती.
🌿आजचे प्रेम, आजचा स्वीकार
स्वतःवर प्रेम करण्यासाठी आपण सहसा काही अटी घालतो - "जेव्हा माझे वजन कमी होईल," किंवा "जेव्हा मला ती नोकरी मिळेल," तेव्हा मी आनंदी होईन. पण खरं सांगू? तुम्ही जसे आहात, ज्या स्थितीत आहात, तसेच आज 'प्रेम' आणि 'सन्माना'साठी पात्र आहात.
स्वतःला पूर्णपणे स्वीकारणे म्हणजे आळशी होणे नव्हे, तर स्वतःला प्रगती करण्यासाठी एक सुरक्षित आणि प्रेमळ आधार देणे होय. स्वतःवर टीका करण्यात शक्ती वाया घालवण्यापेक्षा, तीच शक्ती स्वतःला घडवण्यासाठी वापरा.
लक्षात ठेवा, तुम्ही एक 'Work in Progress' आहात आणि ते अतिशय सुंदर आहे. ✨

✔️प्रश्न १:  तुम्हाला अजूनही स्वतःला आहे तसे स्वीकारणे जमले आहे का? कमेंट्समध्ये सांगा. 👇
✔️प्रश्न २: स्वतःच्या बाबतीत तुमच्या मनात काही प्रश्न आहेत का? तुम्ही त्यांची उत्तरं शोधण्याचा प्रयत्न केला का? 
✔️प्रश्न ३: या कथेतील कोणती ओळ तुम्हाला सर्वात जास्त भावली?
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

मंगळवार, २४ मार्च, २०२६

कशाला उद्याची बात

#कशाला_उद्याची_बात? 
उद्याची काळजी करण्यात आपण आजचा आनंद विसरतोय का? हा प्रश्न बऱ्याच क्लायंटशी बोलताना मनात डोकावत असतो. 
🫧 मन अनेकदा अशा समस्या सोडवत बसतं ज्या प्रत्यक्षात अस्तित्वातच नसतात. आजच्या क्षणात जगायला शिका, कारण आयुष्य इथेच वर्तमानात आहे, हे जेव्हा सांगूनही पटत नाही तेव्हा आपल्या मनाला उदाहरणांची गरज असते. 

उदाहरणामुळे त्याला गोष्टी लवकर समजतात. म्हणूनच ही आजची गोष्ट....👇🏼
एका तरुणाने एकदा एका साधूला विचारले,“मी खूप विचार करणं कसं थांबवू?”
साधूने उत्तर दिले:“तू खूप विचार करतोस कारण तुझं मन तुझं संरक्षण करायचा प्रयत्न करतंय... अशा भविष्यापासून जे अजून अस्तित्वातच नाही. मला सांग—उद्याचा दिवस कोणी पाहिलाय?
त्याबद्दल तुला वाटणारी भीती हे सत्य नसून केवळ सत्याचा मुखवटा घातलेली एक कल्पना आहे.म्हणून मन अशा समस्या निर्माण करतं ज्या खरंतर अस्तित्वात नाहीतच...
आणि मग त्या सोडवण्याचा प्रयत्न करून स्वतःला थकवून टाकतं. अगदी एखाद्या मांजरीसारखं, जी स्वतःच्या शेपटीचा पाठलाग करत गोल गोल फिरत असते.
जर तुला मुक्त व्हायचं असेल, तर दोन गोष्टी लक्षात ठेव.
💫पहिली—तुझे विचार म्हणजे सत्य नव्हेत.
तू ज्या गोष्टींची काळजी करतोस, त्यातील बहुतेक गोष्टी कधीच घडणार नाहीत.
💫दुसरी—जीवन त्याच्या गतीनेच पुढे जाईल.
जे तुझ्या नियंत्रणात नाही ते सोडून दे, आणि जे समोर येईल त्याला हुशारीने सामोरं जा.
हे केलंस की तुझं अस्वस्थ मन बदलून जाईल...भीतीच्या चक्रातून.... एका नदीसारखं—जी वाहत असते संथपणे, परिस्थितीनुसार मार्ग बदलते आणि शांत असते.
✔️हे नीट समजून घे: मन अनेकदा स्वतःच निर्माण केलेल्या समस्या सोडवण्याचा प्रयत्न करत असतं. 
🌸जीवनावर विश्वास ठेव.
🧘🏼‍♀️जिथे शक्य आहे तिथे कृती कर.
🤷🏼‍♀️जिथे शक्य नाही तिथे विषय सोडून दे.
हाच मार्ग आहे.”
खरे शहाणपण विचारांच्या गोंधळात अडकून राहण्यात नसून, एका शांत श्वासात असतं.
❤️ जेव्हा आपण प्रत्येक 'उद्या' आजच सोडवण्याचा हट्ट सोडतो, तेव्हा आपल्याला जाणवतं की वर्तमानाचा प्रकाश मार्ग दाखवण्यासाठी पुरेसा आहे.
या क्षणावर विश्वास ठेवण्यात एक वेगळीच शक्ती आहे, कारण आयुष्य नेमकं इथेच फुलत असतं. या क्षणात जगायला शिकलात की हृदयाला विश्रांती मिळते आणि भीतीमुळे दडून बसलेला अंतरात्म्याचा आवाज स्पष्ट ऐकू येतो. 🌿
जाता जाता इतकच सांगते...
"तुमचे विचार म्हणजे 'सत्य' नव्हेत, तर ती फक्त मनाची एक कल्पना असू शकते. भीतीचा मुखवटा बाजूला सारून पहा, वर्तमान अधिक सुंदर आहे. जे आपल्या हातात नाही, ते सोडून देण्यातच खरी शांतता आहे. ✨"

✔️प्रश्न १: तुमच्या मनातही कधी अशा समस्या येतात का, ज्या प्रत्यक्षात कधी घडल्याच नाहीत? कमेंट्समध्ये सांगा. 👇
✔️प्रश्न २: 'अतिविचार' (Overthinking) थांबवण्यासाठी तुम्ही कोणती गोष्ट आवर्जून करता?
✔️प्रश्न ३: या कथेतील कोणती ओळ तुम्हाला सर्वात जास्त भावली?
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

मनातल्या गाठी

#मनातल्या_गाठी 
जेव्हा एखादी गोष्ट आपल्याला 'खटकते'...
आपल्याला कधी कधी एखाद्याचं बोलणं किंवा वागणं एकदम मनाला लागतं. कशावरून तरी आपण एकदम चिडतो, नाहीतर एकदम गप्प होतो. आपण म्हणतो, "त्यानं मला असं का म्हटलं?" किंवा "तिचं वागणं मला अजिबात आवडलं नाही." आपल्याला वाटतं की समोरची माणसं किंवा ती परिस्थितीच चुकीची आहे.
पण जरा थांबून विचार करा... आपल्याला जे 'खटकतंय', ते खरं तर आपल्याला काहीतरी सांगायला आलंय.
आरसा दाखवणारी अस्वस्थता
जेव्हा आपल्याला राग येतो ना, तेव्हा तो राग फक्त समोरच्यावर नसतो. तो आपल्या आतल्या कुठल्यातरी जुन्या जखमेवर बोट ठेवत असतो. जसं शरीराला कुठे लागलं असेल आणि तिथे कुणी हात लावला की आपण कळवळतो, तसंच मनाचं आहे. जे आपल्याला 'ट्रिगर' करतं, ते खरं तर आपल्याला सांगतंय की, "हे बघ, इथे अजून थोडं मलम लावायची गरज आहे बरं का!"
बदलणं नेहमीच 'शांत' नसतं
आपल्याला वाटतं प्रगती म्हणजे सगळं कसं छान, शांत असणार. पण कधी कधी मनाची साफसफाई करताना थोडी धूळ उडणारच. काही कटू सत्य समोर येणारच. ते स्वीकारणं थोडं जड जातं, पण तिथेच खरी सुधारणा असते. स्वतःला ओळखून, आपल्या उणिवा समजून घेणं हीच तर मोठी गोष्ट आहे.
मोकळं होण्याचा मार्ग
जोपर्यंत आपण त्या खुपणाऱ्या गोष्टींकडे बघत नाही, तोपर्यंत आपण त्यातून मुक्त होऊ शकत नाही. जेव्हा आपण स्वतःला विचारतो, "अरे, मला या गोष्टीचा इतका त्रास का होतोय?", तेव्हा कुठेतरी त्या त्रासाची गाठ सुटायला सुरुवात होते. आणि एकदा का ती गाठ सुटली की जे सुख मिळतं, तेच खरं स्वातंत्र्य!
मग आज काय शिकायचं?
आज तुम्हाला कशाचा सगळ्यात जास्त राग आला? कशाची भीती वाटली?
लक्षात ठेवा, जे तुम्हाला अस्वस्थ करतंय, तेच तुम्हाला बरं होण्याचा रस्ता दाखवतंय. त्या खुपणाऱ्या गोष्टींकडे शत्रू म्हणून न बघता, सुधारण्याची एक संधी म्हणून बघा. मग बघा, आयुष्य कसं हलकं-फुलकं वाटायला लागेल! ✨

✔️प्रश्न १: नजीकच्या काळात तुम्हाला कशाचा सगळ्यात जास्त राग आला? कशाची भीती वाटली?कमेंट्समध्ये सांगा. 👇
✔️प्रश्न २: जे तुम्हाला अस्वस्थ करत आहे, ते तुम्हाला ओळखता येतं का? 
✔️प्रश्न ३: या कथेतील कोणती ओळ तुम्हाला सर्वात जास्त भावली?
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

सोमवार, १६ मार्च, २०२६

असं का झालं?

#असं_का_झालं? 
जेव्हा उत्तरं मिळत नाहीत, तेव्हा शांतपणे पुढे जाणंच चांगलं...
"काही गोष्टींचा शेवट ' आता सगळं काही नीट झालंय' अशा उत्तराने किंवा स्थितीत होत नाही; तर तो होतो मनाला झालेल्या स्पष्ट जाणिवेने आणि स्वतःच्या स्वाभिमानाने."

कधीकधी आपल्या आयुष्यातली काही पावलं अशी असतात की तिथे समोरचा माणूस आपल्याला ना काही सांगतो, ना आपली माफी मागतो. आपण मात्र उगाच विचार करत बसतो की 'असं का झालं?'

तुमच्यासोबत सुद्धा असं झालं असेल ना??? 
पण खरं सांगू का? 
मनाला शांतता मिळवण्यासाठी समोरच्याने उत्तर द्यायलाच पाहिजे असं काही नसतं.
जेव्हा आपल्याला वस्तुस्थिती नीट समजते, तेव्हा ती गोष्ट तिथेच संपते. आपण जसा विचार केला होता तसं जग नसतं, हे जेव्हा आपल्याला उमजतं ना, तेव्हा एक प्रकारची शांतता मिळते. त्या शांततेत आपला स्वाभिमान जागा होतो आणि आपल्याला सांगतो की, "जिथे तुझी किंमत नाही, तिथे आता वेळ घालवण्यात काहीच अर्थ नाही."
कोणत्याही उत्तराची अपेक्षा न ठेवता आयुष्यात पुढे जाणं म्हणजे हार मानणं नसतं; तर तो स्वतःचा सन्मान करण्याचा एक मार्ग असतो. शेवटच्या शब्दासाठी भांडण्यापेक्षा स्वतःच्या मनाची शांतता निवडणं कधीही श्रेष्ठच!
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही healing journey सुरू करायची असेल,
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014

सोमवार, २३ फेब्रुवारी, २०२६

व्यक्त होणं का थांबतं?

"व्यक्त होणं का थांबतं? ~अनपेक्षित धक्क्याचा मनावर होणारा परिणाम"
बऱ्याचदा ढोर मेहनत करून सुद्धा ऐनवेळी तोंडचा घास दुसऱ्या व्यक्तीने हिसकावून घेतल्यावर ढसाढसा रडणाऱ्या व्यक्ती कौन्सिलिंग सेशनमध्ये भेटतात. 
त्यापैकी कित्येक जणांचे मनोगत ही खालची वाक्यं दर्शवतात... 

तुमच्या बाबतीत सुद्धा हे घडलं आहे का? 
हळूहळू काही माणसं व्यक्त व्हायची बंद होतात किंवा ती व्यक्त होणे टाळू लागतात असं का होत असेल? 
कारण त्यांच्या आजूबाजूला त्यांना इतरांचा खोटेपणा, दिखाऊपणा, इतरांचं क्रेडिट लाटण्याची वृत्ती अशा अनेक गोष्टी उघडपणे दिसू लागतात पण त्याच वेळेला त्यांना हेही दिसतं की असं वागणाऱ्या लोकांना कोणीच ना त्यांच्या चुकीची जाणीव करून देतात... ना कधी धारेवर धरतात... उलट दुसऱ्यांच्या गोष्टी लाटून खऱ्याचं खोटं करून खोट्याचं खरं करून स्वतःची बाजू चांगली सिद्ध करायला शिकलेल्या ह्या लोकांना जर चुकून कधी यश मिळालं तर त्यांच्या यशाचा एवढा गाजावाजा केला जातो की रात्रंदिवस मेहनत करणाऱ्या व्यक्तीचे यश झाकोळून जातं. 

आता कोणी म्हणेल की त्याने त्या यशाची किंमत कमी तर होत नाही ना? नक्कीच होत नाही पण आनंदाने आपलं काम करणाऱ्या व्यक्तीच्या मनस्थितीवर मात्र खोलवर परिणाम होतो. 

 कारण हे असं वागणारी आपलीच माणसं असतात... ज्यांना आपण कधीकाळी बऱ्यापैकी जवळच्या नात्यांमध्ये ओळखत असतो. पण त्या व्यक्ती वेळ आल्यावर आपल्या कल्पना, आपण मांडलेली मतं, आपण केलेली काम सुद्धा स्वतःच्या नावावर खपवून मोकळे होतात. 

कालाय तस्मै नमः म्हणजे काळ हे या सगळ्या गोष्टींवर उत्तम उत्तर असतं. कारण अर्थातच सत्य एके दिवशी समोर येतच...
 पण म्हणून झालेला त्रास, मनस्ताप यांची भरपाई होत नाही. 

माणसं कितीही यशस्वी झाली तरी सुरुवातीच्या काळात किंवा अगदी यशाच्या शिखरावर असताना सुद्धा जर त्यांना जवळच्या लोकांकडून असे अनुभव आले तर ती अलिप्त होत जातात. कारण बऱ्याचदा अन्याय झालाय म्हणून दाद मागायला गेलो तर समोरच्या व्यक्तीला वाचवण्यासाठी वाटेल त्या लेवलची वाक्य तोंडावर फेकून मारली जातात. 

हे फक्त घरात, ऑफिसमध्ये घडत नाही तर हल्ली सर्वत्र घडतं. 
उपाय खूप सारे असतात... पण जेव्हा समोरच्याने आपला केसाने गळा कापलेला असतो... तेव्हा त्यावर चिडचिड करून त्रागा व्यक्त करून काहीही साध्य होत नाही.‌

उदाहरण द्यायचं झालं तर थोडक्यात सांगते, 
नावं बदललेली आहेत...
नेहा नावाची माझी एक क्लायंट मागच्या आठवड्यात सेशनची वेळ ठरवून माझ्याशी बोलत होती. 
तिच्या आत्तापर्यंतच्या सेशनचा आढावा घेत असतानाच अचानक ती थांबली आणि म्हणाली , "गौरीताई मला एक महत्त्वाची गोष्ट शेअर करायची आहे. खरंतर तुम्ही म्हणाल की इतके दिवस आपण जे काही करत आहोत तरीही तुझ्याकडून अशी रिएक्शन मला अपेक्षित नव्हती. पण मला राहावत नाहीये आणि मला प्रामाणिकपणे तुम्हाला हे सांगायचं आहे." 

मी तिला म्हणाले, " ठीक आहे, आधी तुझ्या मनात जे काही साचलेले आहे ते आपण बाहेर काढू आणि मगच पुढे जाऊ." 

ती, " माझी एक मैत्रीण आहे. जिला मी इतके दिवस खूप जवळची मैत्रीण समजत होते. मागच्या वर्षापर्यंत ती नोकरी करत होती. आणि तिचं बाकी सगळंही उत्तम सुरू होतं. पण अचानक तिच्या नोकरीत काही प्रॉब्लेम झाले आणि तिला राजीनामा द्यावा लागला. त्यावेळेला ती निराश झालेली होती. म्हणून मी तिला उभारी देण्यासाठी नेहमी तिच्याशी स्वतःहून संवाद साधत होते. 
संवाद साधत असताना एके दिवशी मी तिला एका व्यवसायाबद्दल स्वतःहून माहिती दिली आणि म्हणाले की जर तुझे तयारी असेल तर आपण दोघी एकत्र हे काम करू. मला हे काम करायची खूप इच्छा आहे. त्यावेळी ती मला म्हणाली की मी विचार करून सांगते. त्यानंतर बरेच दिवस, महिने उलटले तिच्याकडून मला काहीही रिप्लाय आला नाही. माझ्याकडे बाकीची ही कामं असल्यामुळे मी ही गोष्ट फारशी मनावर घेतली नाही. आणि अचानक काही दिवसांपूर्वी मला असं कळलं की मी सुचवलेला व्यवसाय तिने करायला सुरुवात केली आहे. तिने मला त्यात सामील केलं नाही याच्याशी मला काहीच देणं घेणं नव्हतं. पण ते करताना तिला एकदाही मला संपर्क करावासा वाटला नाही याचं मला खूप वाईट वाटलं. मुळात तिला ती गोष्ट माझ्यापासून लपवून ठेवावी वाटली यातच मला काय ते उत्तर मिळालं होतं. पण तरीही माझा स्वभाव जो सगळ्यात जास्त तुम्हालाच माहित आहे. त्याला अनुसरून मी फोन करून माझा त्रागा व्यक्त केला. आणि इथेच माझं चुकलं.... समोरच्या व्यक्तीने अर्थातच माझं म्हणणं उडवून लावलं आणि समोरून फोन बंद केला. या सगळ्या गोष्टींमुळे माझा पुढचा सगळा आठवडा खराब गेला. तुम्ही म्हणाल की मी वेड्यासारखी वागले, मी असं करायला नव्हतं पाहिजे हे मला सुद्धा पटलं पण तोपर्यंत बंदुकीतून गोळी सुटली होती. " 

मंडळी माझ्या ह्या क्लायंटला अँगर इशू आहेत. त्यांना राग येतो, आणि त्यावर आम्ही गेले काही महिने काम करत आहोत. पण होतं काय सगळ्या पद्धती तंत्र वापरली तरी त्या स्वतः एक माणूस आहेत आणि जेव्हा माणूस एखाद्या व्यक्तीकडून जाणून बुजून दुखावला जातो तेव्हा त्याला आपल्या रागावर नियंत्रण ठेवण्यात जमेलच असं नाही. 
लक्षात घ्या आपण रागावर नियंत्रण ठेवणं शिकायचं असतं पण ते केव्हा जेव्हा बऱ्यापैकी वेळेला आपल्याला माहीत असतं की आपल्याला राग येणार आहे आपलं शरीर तसेच सिग्नल आपल्याला देत असतं. इथे माझ्या क्लायंटच्या बाबतीत मात्र घडलेली घटना पूर्णपणे अनपेक्षित होती त्यामुळे त्या जे काही वागल्या ती त्यांची प्रतीक्षिप्त प्रतिक्रिया होती. म्हणजे त्या घडलेल्या घटनेवरची रिएक्शन... इन्स्टंट रिएक्शन. 
जी खरंतर त्यांना टाळता येऊ शकली असती.... पण कदाचित ते त्यांना नाही जमलं. हरकत नाही... त्याही परिस्थितीत आपण चुकत आहोत , चुकीच्या व्यक्तीसमोर व्यक्त होत आहोत हे त्यांच्या लक्षात आलं आणि त्यांनी ते माझ्याकडे प्रामाणिकपणे कबूल केलं ही सुद्धा स्वतःमध्ये चांगल्या सुधारणा घडवून आणण्याची एक बाजू आहे. 
हळूहळू कदाचित त्यांना त्यांच्या रागावर पूर्णपणे नियंत्रण मिळवता येईल. 

पण एक गोष्ट लक्षात घ्या आपण समोरच्या व्यक्तीच्या कडून नकळत किंवा जाणून बुजून केल्या जाणाऱ्या अशा पद्धतीच्या वर्तणुकीवर नियंत्रण ठेवू शकत नाही. मग अशा लोकांच्या बाबतीत काय करायचं? ते मी जनरलाइज्ड सांगू शकत नाही. पण ज्यांना असं वाटतं ते कौन्सिलिंग सेशन चा वापर करून स्वतःच्या आयुष्यातील अशा व्यक्तींसोबत कसं वागायचं हे नक्कीच शिकू शकतात... 
बाकी तुमच्या बाबतीत सुद्धा जर असं काही घडत असेल तर ते आमच्या पर्यंत पोहोचवा.... 
गौरी हर्षल 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर