शनिवार, ३१ जानेवारी, २०२६

Do you compare your life with others?

Do you compare your life with others? 
अमित आणि सुमित हे दोघे एकाच कॉलेजमधून इंजिनिअरिंग पूर्ण करून एका नामांकित आयटी कंपनीत रुजू झाले. अमित कोडिंगमध्ये अत्यंत हुशार होता, त्याला तांत्रिक गोष्टींची उपजत जाण होती. दुसरीकडे सुमित हा स्वभावाने मनमिळाऊ होता आणि त्याचे संवादकौशल्य उत्तम होते.
दोन वर्षे झाली. एके दिवशी कंपनीने 'प्रमोशन'ची यादी जाहीर केली. सुमितला 'टीम लीडर' बनवण्यात आले होते, तर अमित अजूनही 'सिनियर डेव्हलपर' म्हणूनच काम करत होता.
ही बातमी ऐकल्यापासून अमित अस्वस्थ झाला. त्याने स्वतःची तुलना सुमितशी करायला सुरुवात केली. "मी सुमितपेक्षा जास्त वेगाने कोड लिहितो, मी त्याच्यापेक्षा जास्त तास काम करतो, तरीही त्याला माझ्या वरचे पद मिळाले? कंपनीला माझ्या कामाची किंमतच नाही," असे विचार करून तो स्वतःला कमी लेखू लागला. या वैफल्यात त्याचे कामात लक्ष लागेनासे झाले. त्याने स्वतःचे महत्त्व स्वतःच्याच नजरेत कमी केले होते.
त्याचे मार्गदर्शक असलेले विकास सर ह्यांच्या लक्षात आले. त्यांनी अमितला केबिनमध्ये बोलावले.
"अमित, तू आजकाल खूप उदास वाटतोयस. काय झालंय?" विकास सरांनी विचारले.
अमितने आपले मन मोकळे केले, "सर, सुमितला प्रमोशन मिळाले आणि मी तिथेच आहे. मला वाटते मी त्याच्याइतका सक्षम नाहीये."
विकास सर हसले आणि त्यांनी टेबलावर दोन वस्तू ठेवल्या— एक महागडा 'स्मार्टफोन' आणि एक 'पॉवर बँक'.
ते म्हणाले, "अमित, हे बघ. हा फोन कितीही महागडा असला तरी तो पॉवर बँकशिवाय जास्त वेळ चालू शकत नाही. आणि ही पॉवर बँक कितीही शक्तिशाली असली तरी ती फोनसारखे फोटो काढू शकत नाही किंवा इंटरनेट चालवू शकत नाही. जर स्मार्टफोनने विचार केला की, 'मी पॉवर बँकसारखी वीज का साठवू शकत नाही?' तर तो त्याचा अपमान होईल. कारण त्याचे काम वेगळे आहे."
"सुमितमध्ये लोकांकडून काम करून घेण्याची आणि व्यवस्थापन करण्याची कला आहे, म्हणून तो 'टीम लीडर' झाला. पण तुझ्याकडे 'टेक्निकल आर्किटेक्चर'ची जी दृष्टी आहे, ती सुमितकडे नाही. तुला 'टेक्निकल एक्सपर्ट' म्हणून पुढे जाण्याची संधी आहे. तू सुमितशी तुलना करून तुझ्या या दुर्मिळ कौशल्याचा अपमान करतोयस."
अमितला आपली चूक उमजली. त्याने सुमितसारखे बनण्याचा नाद सोडला आणि स्वतःच्या कोडिंग कौशल्याला अधिक धार लावली. काही महिन्यांनी, कंपनीने त्याला 'चीफ टेक्निकल ऑफिसर' च्या विशेष ट्रेनिंगसाठी निवडले— जे सुमितच्या पदापेक्षाही वेगळ्या आणि मोठ्या जबाबदारीचे काम होते.

कथेचे तात्पर्य:
✔️खऱ्या आयुष्यात आपण अनेकदा सोशल मीडियावरील फोटो किंवा दुसऱ्याचे पगार पाहून स्वतःला दुःखी करतो.
✔️ पण प्रत्येकाचा प्रवास, परिस्थिती आणि कौशल्ये वेगळी असतात.
 ✔️दुसऱ्याच्या यशाचे मोजमाप आपल्या आयुष्याला लावणे म्हणजे स्वतःच्या अस्तित्वाचा अनादर करणे होय.
✔️तुमची प्रगती ही कालच्या 'तुम्ही' पेक्षा आज तुम्ही किती चांगले आहात, यावर मोजली पाहिजे, दुसऱ्याच्या गतीने नाही.
✔️लक्षात ठेवा 👉🏼स्वतःची तुलना इतरांबरोबर करू नका,
तसे केल्यास तुम्ही स्वतःचा अपमान करता आहात

तुम्हाला सुद्धा स्वतःच्या आयुष्याची इतरांसोबत तुलना करण्याची सवय आहे का? 
तुमचे अनुभव नक्की सांगा. 
गौरी हर्षल कुलकर्णी 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
📱📩 9730961014

गुरुवार, २९ जानेवारी, २०२६

be selective

Be selective 

राजहंस वृत्ती: काय स्वीकारावं आणि काय सोडावं?

एका प्रसिद्ध आश्रमात एक तरुण शिष्य, 'वेदांत', आपल्या गुरूंकडे शिकत होता. वेदांत खूप हुशार होता, पण तो एक बाबतीत खूप त्रस्त असायचा. लोकांच्या प्रतिक्रिया, टीका आणि सल्ले यांचा त्याच्यावर खूप लवकर परिणाम व्हायचा. कोणी चांगलं म्हटलं की तो हवेत उडायचा आणि कोणी टीका केली की तो दिवसभर उदास राहायचा.

एके दिवशी तो गुरूंना म्हणाला, "गुरुदेव, या जगात इतके लोक आहेत आणि प्रत्येकाचे विचार वेगळे आहेत. कोणाचं ऐकावं आणि कोणाचं सोडून द्यावं, हेच मला समजत नाही. लोक जे बोलतात ते माझ्या मनात घर करून राहतं."

गुरुदेव स्मितहास्य करत त्याला आश्रमाच्या तलावाकाठी घेऊन गेले. तिथे एक देखणा राजहंस पोहत होता. गुरूंनी वेदांतला सांगितले, "वेदांत, या राजहंसाचं नीट निरीक्षण कर. असं म्हणतात की, जर राजहंसासमोर दूध आणि पाणी एकत्र करून ठेवलं, तर तो फक्त दूध पितो आणि पाणी सोडून देतो. तो त्या मिश्रणात गुंतून न राहता, जे 'सार' (Essence) आहे तेच स्वीकारतो."

वेदांत म्हणाला, "पण सर, माणसाच्या बाबतीत हे कसं शक्य आहे?"

गुरू समजावून सांगू लागले, "माणसानं सुद्धा राजहंसासारखं असावं. रोज तुला हजारो विचार ऐकायला मिळतील, हजारो सल्ले दिले जातील. पण त्यातील सर्वच गोष्टी तुझ्या कामाच्या नसतात. काही गोष्टी तुझ्या प्रगतीसाठी चांगल्या असतील (दूध), तर काही फक्त तुझे मन कलुषित करणारी टीका असतील (पाणी)."
"ज्या क्षणी तू लोकांच्या टोमण्यांना किंवा निरर्थक टीकेला मनात जागा देतोस, त्या क्षणी तू 'पाणी' पिऊ लागतोस. ज्याला स्वतःची उंची गाठायची आहे, त्याने राजहंसासारखा 'विवेक' जागृत ठेवला पाहिजे. जे तुला पटेल, जे तुला प्रगतीकडे नेईल, तेच स्वीकारावं; बाकी सगळं तिथेच सोडून द्यावं."

वेदांतला एक मोठा धडा मिळाला होता. त्याने ठरवले की आता तो लोकांच्या शब्दांचा कचरा स्वतःच्या मनात साठवणार नाही. तो फक्त तेच शब्द निवडेल जे त्याला अधिक चांगला माणूस बनवतील.

कथेचे तात्पर्य:
हे जग विविध विचारांच्या मिश्रणाने भरलेले आहे. इथे चांगुलपणाही आहे आणि नकारात्मकताही. माणसाचा 'विवेक' हा त्याच्यातला राजहंस आहे. आपण काय स्वीकारतो, यावरच आपले सुख आणि शांती अवलंबून असते. जे पटत नाही किंवा जे आपल्याला मानसिक त्रास देते, ते सोडून देण्यातच खरी बुद्धिमत्ता आहे.
"तुमच्या मनाची बरणी राजहंसासारखी ठेवा; फक्त शुद्धाचा स्वीकार करा, अशुद्धाचा त्याग करा."
माणसानं राजहंसासारखं असावं.आपल्याला जे पटेल तेच घ्यावं, नाही ते सोडून द्यावं.

तुम्हाला सुद्धा राजहंस व्हायला आवडेल का? की तुम्ही आधीच हे करण्याचा प्रयत्न करत आहात पण जमत नाही? मग योग्य वेळी योग्य व्यक्तीची मदत घ्या. 

गौरी हर्षल कुलकर्णी 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
📱📩 9730961014

बुधवार, २८ जानेवारी, २०२६

Are you avoiding anything? - Gauri Harshal

Are you avoiding anything? - Gauri Harshal 

The magic you are looking for is in the work that you are avoiding...
ज्या कामाला तुम्ही टाळत आहात, तिथेच ' बदल घडवून आणणारी जादू' लपलेली आहे

आर्यन हा एक तरुण फ्रीलान्स ग्राफिक डिझायनर होता. तो कामात उत्तम होता, पण त्याचे एक स्वप्न होते— त्याला स्वतःची एक मोठी 'डिझाईन एजन्सी' सुरू करायची होती. त्याच्याकडे कल्पकता होती, प्रतिभा होती, पण तरीही त्याचे काम एका ठराविक मर्यादेच्या पुढे जात नव्हते.
तो नेहमी यशस्वी उद्योजकांचे व्हिडिओ पाहायचा, प्रेरणादायी पुस्तके वाचायचा आणि विचार करायचा की, "माझ्या बाबतीत ती 'मॅजिक' (जादू) कधी घडणार? मला मोठे क्लायंट्स कधी मिळणार?"
एके दिवशी त्याची भेट एका यशस्वी निवृत्त व्यावसायिकाशी, दाते काकांशी झाली. दाते काकांनी त्याला विचारले, "आर्यन, तुझं काम कसं चाललंय?"
आर्यन निराश होऊन म्हणाला, "काका, मी खूप मेहनत करतोय, पण जे यश मला हवंय ते मिळत नाहीये. मला वाटतंय माझ्या नशिबातच ती जादू घडणं नाहीये."
दाते काकांनी स्मितहास्य केले आणि विचारले, "आर्यन, तुझ्या रोजच्या कामाच्या यादीत (To-do list) अशी कोणती गोष्ट आहे, जी तू गेल्या अनेक महिन्यांपासून पुढे ढकलत आहेस?"

आर्यन थोडा विचार करून म्हणाला, "अं... खरं तर मला 'नेटवर्किंग' आणि 'कोल्ड कॉलिंग' (अनोळखी मोठ्या कंपन्यांना भेटून स्वतःचे प्रेझेंटेशन देणे) करायचा कंटाळा येतो. मला वाटतं की माझं डिझाइन इतकं चांगलं असावं की लोकांनी स्वतःहून माझ्याकडे यावं. सेल्स आणि मार्केटिंग हे काम मला खूप भीतीदायक आणि कंटाळवाणे वाटते, म्हणून मी ते टाळतो."
दाते काका गंभीर होऊन म्हणाले, "आर्यन, तू ज्या 'मॅजिक'ची वाट पाहत आहेस, ती नेमकी त्याच कामात दडलेली आहे जे तू टाळत आहेस (The magic you are looking for is in the work that you are avoiding)."

आर्यनला धक्का बसला. त्याला जाणवले की तो फक्त स्वतःला आवडणारी कामे (डिझाइनिंग) करण्यात वेळ घालवत होता, पण व्यवसायाला मोठ्या उंचीवर नेण्यासाठी आवश्यक असलेले सर्वात महत्त्वाचे पण कठीण काम (मार्केटिंग) तो टाळत होता. त्याला वाटले होते की यश आपोआप येईल, पण 'जादू' तर त्या भीतीचा सामना करण्यात होती.
त्याच दिवशी आर्यनने ठरवले की तो रोज किमान दोन तास फक्त त्या कामासाठी देईल जे तो टाळत आला आहे. त्याने कंपन्यांना ईमेल पाठवण्यास, लोकांशी प्रत्यक्ष भेटून बोलण्यास सुरुवात केली. सुरुवातीला त्याला खूप नकार मिळाले, त्याला भीती वाटली, पण त्याने प्रयत्न सोडले नाहीत.
दोन महिन्यांनंतर, एका मोठ्या मल्टिनॅशनल कंपनीने त्याच्या कामाचे प्रेझेंटेशन पाहून त्याला एक खूप मोठा प्रोजेक्ट दिला. हे यश डिझाइनमुळे मिळाले होतेच, पण त्यापेक्षा जास्त ते 'त्या' टाळलेल्या कामामुळे मिळाले होते.
आर्यनला आता समजले होते की, आपली प्रगती तिथेच थांबलेली असते जिथे आपली भीती सुरू होते.

कथेचे तात्पर्य:
आपण नेहमी शॉर्टकट किंवा चमत्काराची वाट पाहतो, पण खरा चमत्कार हा आपण टाळत असलेल्या कठीण कामात (Hard work/Uncomfortable work) दडलेला असतो. एकदा का तुम्ही त्या टाळलेल्या कामाला भिडलात, की यशाची दारे आपोआप उघडतात.

तुमच्याकडून असे कोणते काम टाळले जात आहे हे शोधून काढा. आणि आम्हाला तुमचे अनुभव नक्की सांगा. 
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
📱📩 9730961014

मंगळवार, २७ जानेवारी, २०२६

Fomo???

Fomo??? 👉🏼 Fear of missing out 
If you can't decide the answer is no 
निर्णयक्षमता: जर तुम्ही ठाम नसाल, तर उत्तर 'नाही' आहे
समर्थ नावाचा एक हुशार तरुण एका मोठ्या सॉफ्टवेअर कंपनीत काम करत होता. तो कष्टाळू होता, पण त्याच्या आयुष्यात एक मोठी समस्या होती— 'निर्णय न घेता येणे'. मग ते नवीन घर विकत घेण्यासारखे मोठे निर्णय असोत किंवा हॉटेलमध्ये कोणते जेवण मागवायचे यासारखे छोटे निर्णय, समर्थ नेहमी गोंधळलेला असायचा.
एके दिवशी त्याला त्याच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी संधी मिळाली. एका जागतिक स्तरावरील कंपनीकडून त्याला मोठ्या पदासाठी विचारणा झाली होती. पगार उत्तम होता, पण त्यासाठी त्याला आपला देश सोडून कायमस्वरूपी परदेशात जावे लागणार होते.
समर्थ द्विधा मनःस्थितीत सापडला. एका बाजूला प्रगतीची संधी होती, तर दुसऱ्या बाजूला त्याचे कुटुंब आणि मित्र होते. तो तासनतास विचार करायचा. त्याने कागदावर 'फायदे' आणि 'तोटे' अशा दोन बाजू लिहिल्या, पण तरीही त्याचे मन एका निर्णयावर ठाम होत नव्हते.
तो आपल्या जुन्या शाळेतील शिक्षकांकडे, कुलकर्णी सरांकडे गेला. कुलकर्णी सर त्यांच्या स्पष्ट विचारांसाठी ओळखले जात असले. समर्थने आपली सर्व अडचण सांगितली.
"सर, मला ही संधी सोडायची नाहीये, पण मला इथली ओढही स्वस्थ बसू देत नाहीये. मी हो म्हणू की नाही? मी ठरवूच शकत नाहीये," समर्थ हताश होऊन म्हणाला.
कुलकर्णी सरांनी शांतपणे त्याच्याकडे पाहिले आणि म्हणाले, "समर्थ, एक साधे तत्त्व लक्षात ठेव— जर तुला 'हो' म्हणण्याबद्दल १०० टक्के खात्री वाटत नसेल, तर त्याचे उत्तर 'नाही' हेच आहे."
समर्थ चकित झाला. "पण सर, याचा अर्थ मी संधी गमावतोय असा नाही का?"
सरांनी समजावून सांगितले, "नाही समर्थ. जेव्हा आपण एखाद्या गोष्टीसाठी खरोखर तयार असतो, तेव्हा आपल्या मनात 'जर-तर'चे विचार येत नाहीत. ज्या क्षणी तुला निर्णय घेण्यासाठी इतका संघर्ष करावा लागतोय, याचा अर्थ तुझे अंतर्मन अजून त्या बदलासाठी तयार नाही. जर तू या संभ्रमात 'हो' म्हणालास, तर तू परदेशात गेल्यावरही इथल्या आठवणीत दुःखी राहशील. आणि जर तू ठामपणे 'नाही' म्हणालास, तर तू इथे राहून अधिक चांगल्या संधी शोधण्यासाठी मुक्त होशील."
सरांनी पुढे एक मोलाचा सल्ला दिला, "अर्धवट मनाने घेतलेला 'हो' हा पूर्ण मनाने घेतलेल्या 'नाही' पेक्षा जास्त घातक असतो."
समर्थला आपले उत्तर मिळाले होते. त्याने त्या नोकरीला नम्रपणे नकार दिला. आश्चर्य म्हणजे, नकार दिल्यानंतर त्याला मानसिक शांतता लाभली. त्याचा जो ऊर्जेचा वेळ निर्णय घेण्यात जात होता, तो आता त्याने आपल्या सध्याच्या कामात आणि कौशल्यात लावला.
काही महिन्यांतच, त्याला भारतातच एका आंतरराष्ट्रीय प्रकल्पाचे प्रमुख म्हणून नियुक्त करण्यात आले. तिथे त्याला परदेशापेक्षाही मोठी संधी मिळाली आणि कुटुंबासोबत राहण्याचे सुखही.
त्या दिवसापासून समर्थने स्वतःला एक नियम लावून घेतला— जर मन द्विधा असेल, जर स्पष्टता नसेल, तर धाडसाने 'नाही' म्हणायचे. कारण 'नाही' म्हणणे हे कमकुवतपणाचे लक्षण नसून, ते स्वतःच्या मूल्यांशी प्रामाणिक राहण्याचे लक्षण आहे.
कथेचे तात्पर्य:
आयुष्यात अनेकदा आपण 'गमावण्याच्या भीतीपोटी' (FOMO) अशा गोष्टींना 'हो' म्हणतो ज्याबद्दल आपण साशंक असतो. पण लक्षात ठेवा, तुमची स्पष्टता हीच तुमची शक्ती आहे. जर तुम्हाला 'हो' म्हणायला उशीर लागत असेल, तर तो 'नाही'च आहे असे समजा आणि पुढे चला.
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
📱📩 9730961014

सोमवार, १५ डिसेंबर, २०२५

निरीक्षणाअंती

निरीक्षणाअंती, 
आपल्या आजूबाजूच जग आपल्याला नेहमीच प्रतिक्रिया देण्यासाठी, स्पष्टीकरण देण्यासाठी किंवा स्वतःचा बचाव करण्यासाठी भाग पाडत असतं. पण कधी कधी बऱ्याचदा क्षणार्धात प्रतीक्रिया देण्यापेक्षा शांत बसून परिस्थितीचे निरीक्षण 
आजूबाजूला घडणाऱ्या प्रत्येक घटनेला आपण प्रतिसाद देणं गरजेचं नसतं. जर कुठे गैरसमज झाला असेल तर तिथे प्रत्येक वेळी तो दूर करण्यासाठी धावाधाव करण सुद्धा गरजेचं नसतं. कुठल्याही गोष्टीला, घटनेला आणि व्यक्तींना सुद्धा तुमच्या इन्स्टंट मताची गरज नसते. 
जेव्हा तुम्ही शांतपणे समोरच्या व्यक्तीला अडथळा न आणता बोलू देता तेव्हा नकळतच त्या व्यक्ती स्वतःचं खरं व्यक्तिमत्व प्रगट करतात. निरीक्षण करणे ही खूप महत्त्वाची कला असते जी तुम्हाला आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर समोरची व्यक्ती, घटना अगदी सुस्पष्टपणे बघण्यास मदत करते. हळूहळू तुम्हाला त्या सो कोल्ड क्षणांच्या ऐवजी लोकांच्या वागण्यातले पॅटर्न्स दिसू लागतात. नजरेला दिसत असणाऱ्या भावनिक खेळाऐवजी तुम्हाला लोकांच्या वागण्या मागचे खरे हेतू जाणवू लागतात. 
जर तुम्ही भावनिक होऊन एखाद्या ठिकाणी तत्काळ प्रतिक्रिया दिली तर अर्थातच बऱ्याचदा आपण एखाद्या गरज नसलेल्या गुंत्यामध्ये अडकू शकतो. शिवाय ज्या गोष्टींचा अर्थाअर्थी तुमच्याशी काही संबंध नसतो, अशा अनेक गोष्टींचा ताण नकळतच तुमच्यावर येऊ शकतो. 
जेव्हा तुम्ही निरीक्षण करायला शिकता तेव्हा नकळतच तुम्ही स्वतःची मनःशांती स्वतः निवडू शकता. शिवाय कुठल्या वादांमध्ये सहभाग घ्यायचा आणि कुठल्या संवादापासून दूर राहायचं हे तुम्हाला ठरवता येतं. हळूहळू नकळतच तुमची प्रतिक्रिया प्रतिसादात बदलते हेही तितकच खरं आहे. 
शांत किंवा गप्प बसणं म्हणजे आपण समोरच्यापेक्षा कमकुवत आहोत असं नसतं. कधी कधी परिस्थितीपासून दूर निघून जाणं म्हणजे आपण आपली हार मान्य केली आहे असंही नसतं. 
मग आता कोणी म्हणेल की बऱ्याचदा शांत बसण्याचा अर्थ तुम्हाला काहीच फरक पडत नाही असा सुद्धा घेतला जातो. 
हो, पण शांत बसणं म्हणजे तुम्ही तुमचा वेळ, तुमची एनर्जी आणि तुम्ही स्वतःमध्ये जाणीवपूर्वक घडून आणलेल्या बदलांना काही काळासाठी मिळणाऱ्या क्षणिक समाधानापेक्षा जास्त किंमत देत असता. 
आपल्या आसपास घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीला आपल्या प्रतिक्रियेची गरज नसते. पण ज्या गोष्टींमध्ये आपण जाणीवपूर्वक स्वतःला सहभागी करतो त्या गोष्टी घटना आणि व्यक्ती नकळतच आपलं आयुष्य घडवत असतात. त्यामुळे कुठे सहभागी व्हायचं आणि कुठल्या गोष्टींपासून लांब राहायचं हे विचारपूर्वक ठरवा.  
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
For appointment - 9730961014

सोमवार, २४ नोव्हेंबर, २०२५

writing थेरपी का उपयुक्त ठरते आहे?

✍️ Writing Therapy एका क्लिनिकल सायकोलॉजिस्टच्या दृष्टीकोनातून

Writing Therapy- मानसिक आरोग्यासाठी एक प्रभावी, वैज्ञानिक आणि दैनंदिन जीवनात वापरता येणारे साधन
— एका क्लिनिकल सायकोलॉजिस्टच्या दृष्टीकोनातून - गौरी हर्षल कुलकर्णी, क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 

मानसिक आरोग्याबद्दल बोलताना आपण औषधोपचार, काउन्सेलिंग, माइंडफुलनेस यांचा विचार करतो; पण बहुतांश लोक दुर्लक्ष करतात एक छोटं, साधं, आणि तरीही अत्यंत प्रभावी साधन — Writing Therapy.

क्लिनिकल प्रॅक्टिसमध्ये मी पाहिलंय की अनेकदा व्यक्ती बोलू शकत नाहीत, समजावू शकत नाहीत, मांडू शकत नाहीत, किंवा उघड होऊ शकत नाहीत.
पण कागद समोर घेऊन बसले की मनातलं सत्य आपसूकच बाहेर येऊ लागतं.

Writing therapy म्हणजे फक्त डायरी लिहिणे नाही.
हे एक structured psychological tool आहे — जसं मनासाठी शांत, खाजगी, reflective space. जिथे कुठल्याही जजमेंट शिवाय व्यक्ती व्यक्त होत असते. 

🧠 Writing Therapy इतकं प्रभावी का आहे?

1. मेंटल क्लटर कमी होतं — thoughts सिस्टिमॅटिक होतात
आपण दिवसातून किती विचार करतो? हजारो.
पण त्यातील किती आपण प्रत्यक्षात प्रोसेस करतो? खूपच कमी.
रायटिंग तुम्हाला “thought dump” करण्याची संधी देते—
ज्यामुळे मन स्वच्छ होते आणि स्पष्टता मिळते.

2. भावनांना शब्द दिले की त्यांची तीव्रता कमी होते
Emotion = Energy in Motion.
पण अनेक emotions express होत नाहीत— भीती, guilt, दुःख, राग, असहायता.
ते आत साचतात आणि हळूहळू त्यातून मानसिक समस्यांची लक्षणे तयार होतात. 
ही थेरपी त्यांना सुरक्षित बाहेर पडण्यासाठी वाट करून देते. 
जे बोलता येत नाही ते लिहिता येतं — हीच healing सुरू होण्याची पहिली पायरी असते.

3. लिहिण्याने आपल्या मनात साचलेल्या प्रसंगांबद्दल एक वेगळ्या पद्धतीने विचार करण्याचा मार्ग सापडतो. 
जेव्हा घटना मनात असते तेव्हा ती खूप मोठी, किचकट, आणि "माझ्यामुळेच सगळं घडलं आहे" अशा पद्धतीने स्वतःला दोष देणारी वाटते. 
पण जेव्हा ती कागदावर उतरते तेव्हा आपण तिचे तटस्थपणे निरीक्षण करू शकतो. 
आपण अशा पद्धतीने अंतरावरून स्वतःचेच वेगळ्या दृष्टिकोनातून निरीक्षण करू शकतो. 

4. Pattern awareness वाढतो. 
रोज लिहिल्याने लोक एक गोष्ट अनुभवतात — "अरे हे तर मी परत परत करतो आहे."
✓तेच triggers
✓त्याच emotional reactions
✓तोच guilt
✓तोच self-criticism
✓तोच people-pleasing pattern
Patterns दिसतात तेव्हाच ते बदलता येतात.

5. लिहिण्याने आपल्या भावना आपल्याला व्यवस्थित हाताळता येऊ लागतात.  
Writing करताना मेंदूचा प्रीफ्रंटल कॉर्टेक्स ऍक्टिव्ह होतो —
जिथे logic, reasoning, problem-solving असते.

हेच कारण रायटिंग थेरपी anxiety, anger, grief, depression मध्ये फायदा देते.

6. It builds self-connection
आपण किती वेळा स्वतःशी बोलतो?
खरं, प्रामाणिक, खोटं नसलेलं बोलणं?
Writing therapy त्या “inner voice” ला पुन्हा activate करते.
यासाठीच ती people-pleasers, overthinkers आणि emotionally sensitive लोकांसाठी अत्यंत healing असते.

🌿 Writing Therapy कोणकोणत्या मानसिक आरोग्य समस्यांमध्ये उपयोगी आहे?
✔ Anxiety
✔ Depression
✔ Stress & Burnout
✔ Overthinking
✔ Trauma (mild–moderate)
✔ People-Pleasing & Low Self-Worth
✔ Anger Issues
✔ Relationship Issues
✔ Self-Doubt / Inner Critic
✔ Grief & Loss
✔ ADHD-related planning & organization problems
ह्या प्रत्येक समस्येसाठी काही विशेष प्रकारचे writing exercises वैज्ञानिकदृष्ट्या उपयोगी ठरतात.

✍️ Specific Writing Therapy Exercises for Each Mental Health Issue

1️⃣ ANXIETY
Exercise 1: Thought Release Writing (5 मिनिटं)
→ “आज माझ्या मनात काय काय चिंता आहेत?”
→ न थांबता 5 मिनिटे लिहा.
याला worry clearing म्हणतात.

Exercise 2: Fact vs Fear Table
| Situation | Fear Thoughts | Facts | What’s Under My Control? |
हे cognitive restructuring साठी अत्यंत प्रभावी आहे. 

2️⃣ DEPRESSION
Exercise 1: Daily 3 Wins
Depression मध्ये मेंदू negative filter वापरतो.
दररोज तीन छोट्या यशस्वी घटना लिहा.

Exercise 2: Feelings Journal
→ “आज माझ्या भावनांचा रंग कोणता आहे?”
→ “त्या भावना कुठून आल्या?”
→ “मी आज स्वतःला काय मेसेज देऊ शकतो?”

3️⃣ STRESS & BURNOUT
Exercise 1: Energy Audit
→ “आज काय केल्यामुळे मला थकवा आला?”
→ “काय केल्यामुळे मला ऊर्जा मिळाली?”

Exercise 2: Boundary Script Writing
→ “If I wasn’t afraid, what boundary would I set?”

4️⃣ OVERTHINKING
Exercise 1: Overthinking Dump
→ मनातलं सगळं कागदावर फेकून द्या.
→ मग शेवटी एक प्रश्न:
“या विचारांपैकी किती माझ्या नियंत्रणात आहेत?”

Exercise 2: What If → Then What
Anxiety विस्फोटक “What if…” वापरते. ( जर असं घडलं तर...) 
Writing therapy उत्तर देते —
“What if this happens?”( जर असं घडलं तर?) → “Then what will I realistically do?”( मग प्रत्यक्षात मी काय करेन?) 

5️⃣ TRAUMA PROCESSING (mild–moderate)
(Severe trauma = therapist supervision recommended)
Exercise 1: Safe Narrative Rewriting
→ घटना लिहा
→ आता ती दुसऱ्या व्यक्तीच्या नजरेतून लिहा
→ आता भविष्यातील स्वतःच्या नजरेतून लिहा
हे dissociation कमी करतं आणि meaning तयार करतं.

(Dissociation म्हणजे काय? पृथक्करण ही एक मानसिक प्रक्रिया आहे जिथे एखादी व्यक्ती त्यांचे विचार, भावना, आठवणी किंवा ओळखीच्या भावनेपासून तुटते. हे तणाव किंवा आघाताचा सामना करण्याची यंत्रणा असू शकते किंवा मानसिक आरोग्य स्थितीचे लक्षण असू शकते. लक्षणे दिवास्वप्न पाहण्यासारख्या सौम्य अनुभवांपासून ते तीव्र अलिप्ततेपर्यंत असतात, जी एखाद्या व्यक्तीच्या वास्तवाच्या जाणिवेला अडथळा आणू शकतात. )

Exercise 2: Letter You Never Sent
Unexpressed emotions release होतात.

6️⃣ PEOPLE-PLEASING & LOW SELF-WORTH
Exercise 1: “No” Practice Scripts
→ “If I say no, I am afraid…”
→ “But the truth is…”
→ “My boundary will be…”

Exercise 2: Inner Child Letter
→ “तुला स्वतःला जपायची परवानगी आहे.”
→ “तू नाही म्हणालास तरी तुला प्रेम मिळतं.”

7️⃣ ANGER ISSUES
Exercise 1: Trigger Log

| Trigger 
| Thought
| Body Sensation 
| Reaction 
| Healthy Alternative |

Exercise 2: Anger Vent Writing
3 मिनिटे fast-writing करा — व्यक्तीस न सांगता, कागदावर.


8️⃣ RELATIONSHIP ISSUES
Exercise 1: Unsent Letters
→ जे बोलता येत नाही ते लिहा.
→ मग पत्र जाळा किंवा फाडा — releasing effect.

Exercise 2: Needs & Expectations List
→ “I need…”
→ “I expect…”
→ “I fear…”

9️⃣ SELF-DOUBT / INNER CRITIC
Exercise 1: Inner Critic Dialogue
→ Critic voice काय म्हणते?
→ Healthy voice त्याला काय उत्तर देईल?

Exercise 2: I am Becoming…
Future-self writing increases confidence.

🔟 GRIEF & LOSS
Exercise 1: Memory Holding Letter
Lost person ला letter
→ “मी तुला अजून काय सांगू इच्छितो?”
→ “तुझ्या जाण्याने माझ्यात काय बदललं?”

Exercise 2: Grief Timeline
→ “Healing कुठे वेदनादायक आहे? कुठे शांत आहे?”

1️⃣1️⃣ ADHD / Disorganization
Exercise 1: Daily Planning in Writing
→ Top 3 priorities
→ 10-minute tasks
→ Today’s focus word

Exercise 2: Evening Debrief
→ काय चांगलं झालं?
→ काय अडकवलं?
→ उद्यासाठी एक छोटा बदल?

🌱 Final Note (Psychologist Perspective)

Writing therapy म्हणजे स्वतःशी प्रामाणिक, दयाळूपणे आणि खोल संवाद साधण्याचा मार्ग आहे.
हे कोणत्याही औषधासारखे instantly परिणाम देत नाही, परंतु सातत्याने हे मनाची भावनिक लवचिकता वाढवतं, सुस्पष्टता देते, आणि भावनिक हीलिंग सुरू करते.

आपण स्वतःला सांगितलेल्या प्रत्येक शब्दामध्ये , बऱ्यापैकी सत्य असतं, काही गोष्टींना मोकळी वाट करून दिलेली असते आणि त्यामुळे आपोआपच हीलिंगच्या प्रक्रियेला सुरुवात होऊ लागते. 

मी या लेखात बऱ्यापैकी प्रश्नांची उत्तर देण्याचा प्रयत्न केला आहे. पण लक्षात घ्या हे सगळे उपाय त्या व्यक्तींसाठी आहेत = जे अजूनही नॉर्मल पद्धतीने जगत आहेत. ज्यांना गंभीर अशा मानसिक समस्या नाहीत.

 जर एखाद्या व्यक्तीला असं वाटत असेल की माझी समस्या यापेक्षा गुंतागुंतीची किंवा जास्त पुढची आहे तर त्या व्यक्तींनी वेळीच सायकियाट्रिस्ट, सायकॉलॉजिस्ट यांची मदत घेणं गरजेचं असतं. 
तुम्हाला अजून काही शंका असतील तर नक्कीच विचारा. 
माझे सगळे कोर्सेस या पद्धतीने तयार करण्यात आलेले असल्यामुळे माझ्या बऱ्यापैकी विद्यार्थ्यांचा अनुभव अतिशय उत्तम आहे. अगदी सात दिवसांच्या कोर्स पासून ते 90 दिवसांच्या कोर्सपर्यंत व्यक्तींना त्यांच्या मनात असलेल्या गुंतागुंती पासून बऱ्यापैकी सुटका मिळते. सुस्पष्टता निर्माण होते आणि काय करायचं ह्याचे उत्तर शोधायला मन प्रयत्न करू लागतं... 
मनातला गुंता सुटला तर अजून काय हवं असतं आयुष्यात?? 
~बाकी सगळं दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु!!!~
~गौरी हर्षल ~
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
कोर्स आणि वैयक्तिक समुपदेशनाच्या अपॉइंटमेंट साठी खाली नंबर दिला आहे. 
संपर्क - 9730961014

सोमवार, १७ नोव्हेंबर, २०२५

What's your inspiration?

What's your inspiration? 
जर आपण आपल्या सर्वात मोठ्या आणि अभिमानास्पद यशांकडे मागे वळून पाहिले, तर आपल्या लक्षात येईल की त्यावेळी शेवटपर्यंत टिकून राहण्याची प्रेरणा आपल्याला कशातून मिळाली?
 * आपल्याला ते काम खरोखर करता येईल की नाही यामधून ती मिळाली होती का? 
 * कोणाला तरी चुकीचं सिद्ध करण्यातून मिळाली होती का?
 * की त्यामधून जे परिणाम आपल्या वाट्याला येणार होते त्याबद्दल प्रचंड उत्सुकता असल्यामुळे आपल्याला प्रेरणा मिळत होती? 
 * जर आपण ते केले नाही, तर काय होईल याची जाणीव होती म्हणून?
 * किंवा ते असे कारण होते जे फक्त आपल्यालाच माहीत आहे?

आणि जर वरीलपैकी कुठलेही उत्तर असेल तर... 🤔 आपण त्या प्रेरणेचा पुन्हा वापर कसा करू शकतो?

जर ती गोष्ट आपल्याला पूर्वी चालना देऊ शकली, तर तीच प्रेरणा आपण पुन्हा कशी वापरू शकतो?
 * ती 'ती' गोष्ट ओळखा: सर्वात आधी, तुम्हाला कोणती गोष्ट शेवटपर्यंत घेऊन गेली, ते नक्की काय होते, हे ओळखण्याचा प्रयत्न करा.
   * ती म्हणजे स्वतःच्या क्षमतेवरील दृढ विश्वास होता का?
   * अपयशाची भीती होती का? जी तुम्हाला पुढे जाण्यासाठी प्रोत्साहन देत होती?
   * एखादे अवघड स्वप्न होते, ज्याच्या पूर्ण होण्याच्या विचारानेच तुम्हाला ऊर्जा मिळत होती?
   * किंवा एखाद्या व्यक्तीला दिलेले वचन होते?
   * एका शांत क्षणी विचार करा, 'तेव्हा माझ्या मनात सर्वात मोठी भावना कोणती होती?'
 * ती भावना पुन्हा जागृत करा: एकदा का तुम्हाला मूळ Driving Force सापडली की, तुम्ही आजच्या तुमच्या नवीन उद्दिष्टासाठी ती पुन्हा जागृत करू शकता.
   * जर तो 'स्वतःवरचा विश्वास' असेल, तर जुने यश आठवा आणि स्वतःला सांगा: "मी तेव्हा करू शकलो, म्हणजे आजही करू शकतो!"
   * जर ती 'परिणामाची उत्कटता' असेल, तर तुमच्या नवीन ध्येयाच्या यशानंतरचे उत्कृष्ट चित्र तुमच्या मनात पुन्हा पुन्हा आणा.
   * जर ती 'काहीतरी सिद्ध करण्याची इच्छा' असेल, तर ते चॅलेंज स्वीकारून पुन्हा कामाला लागा.
 * वर्तमान परिस्थितीत जोडा: जुन्या प्रेरणेला तुमच्या आत्ताच्या कामाशी, अभ्यासाशी किंवा प्रयत्नांशी जोडा.
   * उदाहरणार्थ: "माझ्या त्या यशस्वी प्रकल्पामुळे मला जी समाधानाची भावना मिळाली होती, तीच भावना मला हा नवीन टप्पा पूर्ण केल्यावर पुन्हा मिळणार आहे."
थोडक्यात काय तर आपल्या जुन्या यशाची गुरुकिल्ली शोधा आणि त्या 'किल्लीचा' उपयोग तुमच्या वर्तमान ध्येयाचे कुलूप उघडण्यासाठी करा!
या विचारांवरून तुम्हाला तुमच्या विशिष्ट यशाबद्दल काही आठवतेय का? तुम्हाला तुमच्या भूतकाळातील प्रेरणेचा कोणता भाग आज सर्वात जास्त उपयोगी वाटतोय?
Just think about it 
स्वतःला शोधताना 
गौरी हर्षल कुलकर्णी 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
For appointment - 9730961014