lifelessons

Lifelessons 1

अनुभव हाच खरा शिक्षक 

आय थिंक आपल्या आयुष्यात एक वेळ अशी नक्की येते जेव्हा सगळं काही बदलतं, सगळं काही ढवळून निघतं.

      आणि आपल्याला खऱ्या अर्थाने कळतं हे आपल्या आयुष्याचा उद्देश काय आहे? आनंद म्हणजे काय आणि आपण ज्याला आनंद समजत होतो ते नेमकं काय होतं? आपला वेळ आपण कोणाबरोबर घालवायला हवा आणि नको हे सुद्धा आपल्याला व्यवस्थित कळू लागतं. 

       आणि तेव्हाच खऱ्या अर्थाने आपल्याला आपल्या आयुष्यात काय महत्त्वाचं आहे हे लक्षात येतं. आयुष्याने दिलेला हा खूप मोठा धडा असतो जो अनुभवा अंतीच मिळतो. 

 

आणि हा आयुष्यातला तो टर्निंग पॉईंट असतो, जिथे आपण स्वतःबद्दल अवेअर होतो. आपल्याला जाणीव होते की आपल्या आजूबाजूला घडणाऱ्या गोष्टींबद्दल कंट्रोल आपल्या हातात नाहीये. आपले विचार हे फक्त विचार आहेत आणि जे काही आपल्याकडे आहे ते अतिशय सर्वोत्तम आहे, ते आपल्यासाठी अतिशय योग्य आहे. 

           फक्त आपण त्यामध्ये योग्य पद्धतीने वेळ आणि एनर्जी खर्च करण्याची इन्व्हेस्ट करण्याची गरज आहे. 

सेल्फ अवेअरनेस जेव्हा आपल्याला येतो, तेव्हा अचानक काहीच साधं सोप्प होत नाही किंवा आपल्या आयुष्यातले प्रॉब्लेम सुद्धा गायब होत नाहीत. 

मग काय होतं?  तर या फेज नंतर आपल्याला जाणीव होते की आयुष्य खऱ्या अर्थाने जगणं म्हणजे नेमकं काय असतं... आणि इथूनच आपण आयुष्य जगायला सुरुवात सुद्धा करतो...

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 

attitude is everything

एटीट्यूड इज एव्हरिथिंग 

एटीट्यूड इज एव्हरिथिंग 

नेहा ही २५ वर्षांची मुलगी. इंजिनिअरिंग झाल्यावर तिला एक चांगली नोकरी मिळाली होती. ऑफिसचं काम, प्रवास, घरी आई-वडिलांचं टेन्शन आणि स्वतःच्या future बद्दलचे प्रश्न – सगळं काही एकाच वेळी तिच्या खांद्यावर आलं होतं.

एका संध्याकाळी ऑफिसहून परतताना अचानक तिला कंपनीने दिलेल termination letter हातात आलं. कंपनी downsizing करत होती आणि नेहाचं नाव यादीत आलं होतं.

तिच्या डोक्यात फक्त एकच विचार घुमत होता – “आता काय? मी इतक्या वर्षांच्या अभ्यासानंतर नोकरी टिकवू शकले नाही… माझं future संपलं!”

Psychologist’s Note

एखादी नोकरी जाणं म्हणजे फक्त उत्पन्नाचा प्रश्न नसतो; तो व्यक्तीच्या self-worth ला थेट स्पर्श करतो. मेंदू तात्काळ “catastrophic thinking” करायला लागतो – म्हणजे छोट्या गोष्टीचं मोठं संकट वाटायला लागतं.

नेहा पूर्ण दोन दिवस बेडवरून उठली नाही. फोनवर आलेल्या messages तिने वाचले नाहीत, आई-वडिलांशी बोलणं टाळलं. तिचं मन negative thoughts ने भरलं होतं.

तिसऱ्या दिवशी तिची कॉलेजमधली मैत्रीण स्मिता भेटायला आली. स्मिता आता clinical psychologist म्हणून काम करत होती.

तिने नेहाला विचारलं, “काय चाललंय?”

नेहाचं उत्तर –

“सगळं संपलंय. माझं career, माझं future, माझा आत्मविश्वास… मला आता काही जमत नाही.”

स्मिता शांतपणे ऐकत होती. मग हळूच म्हणाली –

“नेहा, तुला माहितेय का? The right attitude and thinking will always pull you out from any trouble. हे वाक्य म्हणजे फक्त सुविचार नाही, तर एक मनोवैज्ञानिक सत्य आहे. चल, मी तुला एक प्रयोग करून दाखवते.”

Psychologist’s Exercise: Cognitive Reframing

स्मिताने नेहाला विचारलं –

“चल, तीन कागद घे. 

पहिल्यावर लिही – worst possible outcome. 

दुसऱ्यावर – best possible outcome. 

तिसऱ्यावर – most realistic outcome.”

नेहाने लिहायला सुरुवात केली.

Worst: मी कधीच नोकरी मिळवणार नाही. लोकं माझी थट्टा करतील. मी आयुष्यात मागे पडेन.

Best: मला यापेक्षा चांगली नोकरी मिळेल जिथे माझ्या skills ला खऱ्या अर्थाने value मिळेल.

Realistic: थोडा वेळ लागेल, पण नवी नोकरी नक्की मिळेल. कदाचित मला नवे skills शिकावे लागतील.

नेहाने ते लिहून पूर्ण केलं आणि स्वतःच विचार करू लागली, “मी खरंच worst पेक्षा जास्त realistic situation मध्ये आहे.”

Turning Point 🧿

दुसऱ्या दिवशी सकाळी नेहाने स्वतःला आरशात पाहिलं. केस विस्कटलेले, डोळ्यांभोवती काळी वर्तुळे. पण आतून एक लहानसा आवाज ऐकू आला – “तू हार मानू शकत नाहीस. अजून बरीच संधी आहे.”

तिने मोबाईल काढला आणि LinkedIn उघडलं. तिला आठवलं की कॉलेजमध्ये ती coding competitions मध्ये नेहमी जिंकायची. मग तिने ठरवलं – Upskill करायचं!

ती रोज सकाळी दोन तास online courses करू लागली. संध्याकाळी resume update करून applications टाकू लागली.

Psychologist's note ✍🏼

यालाच म्हणतात problem-focused coping strategy. Depression मध्ये माणूस फक्त negative thinking करतो. पण attitude बदलल्यावर मेंदू dopamine release करतो, ज्यामुळे action घेणं शक्य होतं.

एका महिन्यानंतर नेहाला एका MNC कडून interview call आला. Interview खूप कठीण होतं. Panel ने तिला विचारलं, 

“तुझ्या मागच्या नोकरीतून तुला काढलं गेलं, तर आम्ही तुला का ठेवावं?”

नेहा थोडी थांबली. मग स्मिताने सांगितलेलं वाक्य तिच्या मनात उमटलं – “Right attitude and thinking will pull you out.”

ती शांतपणे म्हणाली –

“हो, माझी मागची नोकरी गेली. पण त्याने मला शिकवलं की stability म्हणजे company नाही, तर माझं mindset आहे. त्या अनुभवाने मी resilience (भावनिक लवचिकता) शिकले. मी आता नवे skills शिकले आहे आणि challenges हाताळायला तयार आहे.”

Psychologist’s Note ✍🏼

याला म्हणतात growth mindset. Failure ला end न समजता learning opportunity मानणं. अशा attitude मुळे interviewers ला candidate वर विश्वास बसतो.

दोन आठवड्यांनी तिला appointment letter मिळालं. नवीन नोकरी तिच्या जुन्या पगारापेक्षा जास्त होती. आई-वडिलांच्या चेहऱ्यावर आनंद चमकत होता.

नेहाने स्मिताला फोन केला –

“तू बरोबर म्हणाली होतीस. Attitude बदलला की परिस्थिती आपोआप बदलते.”

स्मिता हसून म्हणाली –

“नेहा, situation पेक्षा जास्त महत्वाचं तुझं perception असतं. आपलं mind जर 'मी करू शकते' म्हणालं, तर जगातली कुठलीही अडचण तुला रोखू शकत नाही.”

Final Reflection

नेहाने आपल्या डायरीत लिहिलं –

“Life will always test you. कधी job जाईल, कधी relationship तुटेल, कधी health issues येतील. पण प्रत्येक वेळी एकच प्रश्न असतो – ‘तू attitude कसा ठेवणार?’ जर तू positive thinking, resilience आणि learning mindset ठेवलीस, तर कुठलीही अडचण तुला खाली खेचू शकत नाही. खरंच, The right attitude and thinking will always pull you out from any trouble!”

मनोवैज्ञानिक सारांश

1. Attitude > Situation – परिस्थिती बदलू शकत नाही, पण attitude बदलता येतो.

2. Cognitive reframing – Negative विचारांना realistic दृष्टीकोनातून rewrite करणं.

3. Growth mindset – Failure म्हणजे end नाही, तर पुढची step.

4. Problem-focused coping – Action घेणं, नव्या skills शिकणं, प्रयत्न करणं.

5. Resilience – प्रत्येक वेळी पडून पुन्हा उभं राहणं.

👉 ही कथा दाखवते की योग्य दृष्टीकोनाने अगदी कठीण परिस्थितीही नवी संधी निर्माण करता येऊ शकते. 

बाकी? सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु 🙏🏼 

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 

क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 

therapy has no shortcuts थेरपीमध्ये शॉर्टकट नसतो

🎬 थेरपीमध्ये शॉर्टकट नसतो

त्या दिवशी रात्री उशिरा मला मेसेज आला की उद्या अर्जंट ऑनलाइनच कौन्सिलिंग सेशन साठी वेळ हवी आहे. 

वेळ ठरली आणि मी त्या व्यक्तीच्या घाई करण्याबद्दल थोडीशी विचारात पडले. 

दुसऱ्या दिवशी सकाळी ठीक 11 वाजता गुगल मिटच्या विंडो मध्ये एक चेहरा झळकला. 

पंचवीसच्या आसपास वय, व्यवस्थित बांधलेले केस, नीटनेटका ड्रेस. पण डोळ्यांत मात्र स्पष्ट अस्वस्थता.

ती खुर्चीत कंफर्टेबल बसताच बोलली – "मी तुमचं लिहिलेलं सगळं वाचते आणि मला ते पटतं सुद्धा. पण मॅडम, मला जास्त वेळ देता येणार नाही. फक्त दोन–तीन सेशन्समध्ये मला बरं व्हायचं आहे. मला पॅनिक अटॅक येतात, गर्दीत श्वास अडकतो, हृदयात धडधडतं. पण महिनोनमहिने थांबणं शक्य नाही." 

तिचं बोलणं ऐकताना मला जाणवलं – हिच्या आयुष्याला जणू ‘फास्ट-फॉरवर्ड’ मोड लागलाय.

सगळं झटपट हवंय… पण मनाच्या जखमा त्या गतीने बऱ्या होत नाहीत.

केस स्टडी करण्यासाठी माहिती घेत आमच जुजबी बोलणं झालं. तुला सतत थांबवून प्रश्न विचारावे लागत होते. कारण एकच मला वेळ नाही, लवकरात लवकर बरं व्हायचं आहे. 

शेवटी मी शांतपणे म्हणाले –

"आदिती, (नाव बदललं आहे) कधी घर बांधताना पाहिलं आहेस? पायाभरणी घालायला वेळ लागतो. पण पाया मजबूत असेल, तर घर वर्षानुवर्षे उभं राहतं. मनाचंही तसंच आहे."

पहिल्या काही सत्रांत आम्ही फक्त तिच्या भीतीला नाव दिलं.

पॅनिक अटॅकच्या वेळी शरीरात कसा बदल होतो – श्वास कमी कमी होणं, हृदयाची गती वाढणं, हातपाय गार होणं – हे ती ओळखायला शिकली.

तिला पहिल्यांदा समजलं –प्रत्येक वेळी अनेक अटक आल्यावर तिला जे वाटत असतं की ती मरणार आहे तर ती मरणार नाहीये, फक्त तिचं शरीर भीतीला जरा जास्त प्रतिसाद देतंय.

पुढच्या महिन्यांत श्वासोच्छ्वासाचे व्यायाम, mindfulness, आणि ‘ग्राउंडिंग टेक्निक्स’ सुरू झाले.

तिला गर्दीची भीती असल्यामुळे ‘एक्सपोजर थेरपी’ हळूहळू केली – आधी घराजवळचा बाजार, नंतर बसने छोटा प्रवास, आणि मग मॉल, मेट्रो, आणि मोठ्या गर्दीच्या जागा.

कधी प्रगती दिसायची, कधी ती परत जुन्या भीतीत जात असे.

एका सत्रात ती डोळ्यात पाणी आणून म्हणाली –

"कधी वाटतं मी वर चढतेय, पण दुसऱ्याच दिवशी परत खाली कोसळते."

मी तिला समजावत म्हणाले –

"हीच थेरपीची खरी वाट आहे, आदिती. सरळ रेषेत नाही, पण हळूहळू वर नेणारी."

सहा महिन्यांनी, एका संध्याकाळी तिने फोन केला. व्हिडिओ कॉल. तिच्या चेहऱ्यावर त्या दिवशी पहिल्यांदा एक वेगळं हास्य होतं – आत्मविश्वासाचं.

"मॅडम, काल मी मेट्रोने प्रवास केला… एकटीने. थोड्याच अंतरासाठी केला पण मला एकदाही पॅनिक अटॅक आला नाही!"

 

त्या क्षणी माझ्या मनात फक्त एकच वाक्य उमटलं –

कधी कधी योग्य रस्ता, वेळ आणि मेहनत मागतो… पण तोच आपल्याला आपल्या खऱ्या ध्येयापर्यंत नेतो. 

हा टप्पा गाठण्यासाठी आदितीला जवळपास दीड वर्षाचा काळ लागला होता. हा प्रवास तिच्यासाठी सोपा नक्कीच नव्हता. पण तिने ते करून दाखवलं.

वाचक मित्रमैत्रिणींनो, 

कदाचित तुमच्याही आयुष्यात अशी एखादी भीती, सवय, किंवा अडथळा असेल ज्यासाठी तुम्हाला लगेच बदल हवा असेल. पण लक्षात ठेवा –

मानसिक किंवा भावनिक बदल झटपट होत नाहीत.

ते हळूहळू, सातत्याने, आणि संयमाने घडतात.

जर तुम्ही योग्य रस्त्यावर आहात, तर त्याला वेळ द्या.

कारण जेव्हा तुम्ही तुमचे लक्ष्य गाठाल, तेव्हा तुम्हाला जाणवेल की हा प्रवास फक्त लक्ष्य गाठण्यासाठी नव्हता… तर तुमच्यातील नवीन ‘तुम्हाला’ घडवण्यासाठी होता. 🌿

बाकी? सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु 🙏🏼 

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 

Halli ani barach kahi part 2

🎧हल्ली आणि बरंच काही...भाग 2

हल्ली नात्यात स्पर्धा वाढली आहे का?

 अगदी खरं आहे — हल्ली नात्यांमध्ये स्पर्धा वाढली आहे, आणि ती खूप सूक्ष्म आणि भावनिक स्वरूपात दिसून येते. आधी प्रेम, विश्वास, आणि आपलेपणा जिथे असायचा, तिथे आता एक "comparison culture" हळूहळू शिरकाव करत आहे. का आणि कसं हे होतंय — याचा थोडक्यात अभ्यास करूया:

💢 1. तुलनेंतून येणारी स्पर्धा

“त्याच्या पार्टनरने एवढं गिफ्ट दिलं… माझा का देत नाही?”

“ते दोघं एकत्र ट्रिपला गेले… आपण अजूनही वेळ काढू शकत नाही.”

सोशल मीडियामुळे सतत इतरांची सुखं आपल्या नात्याशी तुलना करण्याची सवय लागते.

यातून "मी मागे पडतेय का?" अशी सतत भावना तयार होते — आणि तीच स्पर्धा जन्माला घालते.

🧠 2. स्वतःला सिद्ध करण्याची गरज

आजची पिढी अधिक आत्मनिर्भर, ambitious, आणि “माझंही काहीतरी असायला हवं” अशा विचारांमध्ये आहे.

त्यामुळे अनेकदा नात्यातही "मी कमी नाही" हे दाखवण्याची एक छुपी चढाओढ सुरू होते.

प्रेमाऐवजी comparison, partnership ऐवजी performance वाढलेली दिसते.

💬 3. नात्यांमध्ये ‘मी’ वाढलंय, ‘आपण’ कमी झालंय

“तिच्या पेक्षा मी जास्त sacrifice केलंय,”

“त्याने माझ्या यशासाठी काहीच केलं नाही,”

एकमेकांची साथ कमी, आणि आपापली बाजू जास्त ठळक होते.

📉 4. ताण, कमी सहनशीलता, आणि इगो

एखाद्याने प्रगती केली, की दुसऱ्याला असुरक्षित वाटू लागतं.

किंवा एखाद्याने वेगळा decision घेतला की, “माझ्याशी स्पर्धा करतोय का?” असं वाटतं.

यातून राग, मत्सर, आणि तुटलेली संवादशैली निर्माण होते.

🌱 पण त्यातून मार्ग आहे का?

हो. नक्कीच आहे.

✅ संवादातून clarity आणणं

✅ comparison टाळणं

✅ "आपण एक टीम आहोत" ही भावना पुन्हा रुजवणं

✅ आणि इगो बाजूला ठेवून एकमेकांच्या यशात खऱ्या मनानं आनंद मानणं

हे केल्यास नात्यांतील स्पर्धा कमी करता येते.

तुम्हाला कधी असं वाटलं आहे का की, एखाद्या नात्यात तुम्हीही स्पर्धेच्या दबावाखाली आला होतात?

किंवा तुमच्या यशाने कोणी जवळचाच अस्वस्थ झाला आहे असे जाणवले का?

तुमचा सुद्धा असा काही अनुभव असेल, तर नक्कीच शेअर करा. 

गौरी हर्षल 

स्वतःला शोधताना

Halli ani barach kahi .... part 1

एक नवीन सिरीज...

🎙️ हल्ली आणि बरंच काही

🪄 "मनातलं हलकंसं, खऱ्याखुरं… हल्लीपासून सुरू झालेलं बरंच काही."

> कधी जाणवलंय?

🌀हल्ली नातं तुटतं ते बोलणं थांबल्यामुळे नाही — तर स्पर्धा सुरू झाल्यामुळे.

🌀हल्ली आपुलकी कमी आणि उपस्थितीचा दाखवलेला गाजावाजा जास्त.

❤️‍🔥आणि अशाच "हल्लीपासून" सुरू होतात अनेक अशा गोष्टी…

ज्या आपल्या मनात चालू असतात, पण शब्दांत येत नाहीत.

म्हणूनच ही सिरीज —

"हल्ली आणि बरंच काही"

जिथे आपण त्या न सांगितलेल्या, न उमजलेल्या, पण सतत जाणवणाऱ्या विचारांना जागा देऊ.

स्वतःशी, एकमेकांशी… प्रामाणिकपणे.

कारण हल्लीचं सांगणं, थोडं कुणीतरी ऐकून घ्यायला हवं असतं.

 🎧हल्ली आणि बरंच काही...भाग 1

हल्ली लोकांना प्रसिद्धीच वलय असणाऱ्या किंवा प्रसिद्ध व्यक्ती यांच्यासोबतच फक्त नाती टिकवावीशी वाटतात. असे का? 

हा खूप विचार करायला लावणारा प्रश्न आहे — "हल्ली लोकांना फक्त प्रसिद्धी असलेल्या लोकांशीच नाती ठेवावीशी का वाटतात?"

या प्रश्नामागे काही सामाजिक, मानसिक, आणि भावनिक स्तर आहेत. खाली काही मुख्य कारणांचा आढावा घेऊया - 

🌟 1. प्रसिद्धी म्हणजे यश, पैसा, प्रतिष्ठा – अशी धारणा

आजच्या समाजात प्रसिद्धी ही यशाचं एक प्रतीक मानली जाते.

लोक समजतात की जो प्रसिद्ध आहे, तो यशस्वी, हुशार, किंवा काहीतरी "special" आहे.

त्यामुळे अशा लोकांशी नातं असणं म्हणजे आपलीही किंमत वाढल्यासारखी वाटते.

प्रसिद्ध माणसाशी संबंध म्हणजे "social proof" – की मी योग्य ठिकाणी आहे, योग्य लोकांमध्ये आहे.

🪞 2. स्वतःच्या अपूर्णतेपासून दूर पळण्याचा प्रयत्न

अनेकांना स्वतःच्या आयुष्यात समाधान नसतं – तेव्हा ते इतरांच्या झगमगाटात आश्रय शोधतात.

प्रसिद्ध व्यक्तींसोबत संबंध ठेवल्यावर आपली "value" जास्त वाटावी, असं वाटतं.

हे एक प्रकारे identity boosting असतं – "मी त्या ग्रुपमध्ये आहे" असं स्वतःला समजावणं.

📱 3. सोशल मीडिया प्रभाव

Instagram, YouTube, आणि इतर प्लॅटफॉर्म्सवर सतत असं दाखवलं जातं की

"प्रसिद्ध लोकांसोबत असणं = स्टेटस."

यामुळे नात्यांच्या मागे खरी भावना, समजूत, किंवा आधार कमी होतो आणि "visibility" महत्त्वाची वाटते.

"Who you know" is often seen as more important than "How you are."

💔 4. खऱ्या नात्यांची भीती

प्रसिद्ध नसलेल्या किंवा सामान्य व्यक्तींशी नातं टिकवणं म्हणजे समोरच्याला ओळखणं, सहन करणं, आणि आपला इगो बाजूला ठेवणं.

पण प्रसिद्ध व्यक्तींबाबत तसं अपेक्षितच नसतं – ती "glamorous distance" नात्याला सोपं वाटतं.

कनेक्शनपेक्षा स्टेटस महत्त्वाचं झालंय – म्हणून खऱ्या, खोल नात्यांची निवड दुर्मिळ झाली आहे.

🧠 5. मानसिक गरज: सुरक्षिततेचा आभास

प्रसिद्ध लोकांसोबत असणं म्हणजे सुरक्षितता, पैसे, ओळख, संधी यांचा आभास.

त्यामुळे लोक भावनिक गरजांपेक्षा सामाजिक सुरक्षिततेच्या नात्यांमध्ये गुंततात.

🌱 तरीही…

सगळे लोक असे नसतात. अनेक लोक अजूनही प्रेम, समजूत, आणि विश्वासाच्या नात्यांमध्ये गुंततात. पण हे नातं "popular culture" च्या विरोधात जात असल्यामुळे जरा दुर्लक्षित राहतात.

तुम्हाला  अशा बदललेल्या सामाजिक नात्यांमुळे एखाद्या नात्यात बदल जाणवलाय का?

किंवा तुम्ही स्वतः नात्यांमध्ये काय शोधता?

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल

After all this time? always

After all this time? - Always 

After all this time? - Always 

हा संवाद आहे हॅरी पॉटर मधल्या हेडमास्टर डम्बलडोअर आणि प्रोफेसर स्नेप मधील... 

प्रसंग असतो आत्मा शोषून घेऊन शिक्षा देणाऱ्या रक्षकांच्या तावडीत सापडलेल्या हॅरीला वाचवण्याचा... 

तो संकटात आहे हे समजताच प्रोफेसर स्नेप त्यांच्या जादूच्या छडीने एक पितृदेव निर्माण करतात आणि त्याला वाचवतात. 

तो पितृदेव असतो हरीण की काळवीट सदृश प्राणी... जो हॅरी च्या मृत आईचा सुद्धा असतो. 

आता जे अज्ञानी म्हणजे हॅरी पॉटर च्या जगापासून दूर असणारे लोक्स आहेत त्यांना हे काहीही कळणार नाही. संदर्भासाठी पुस्तक वाचा किंवा मुव्ही बघा. 

प्रोफेसर स्नेप हे व्यक्तिमत्व hp सिरीज मध्ये पूर्णपणे निगेटिव्ह, चीड आणणारे असे दाखवले आहे. कारण हॅरी च्या आईवडिलांच लग्न झाल्यावर विरुद्ध बाजूच्या जादूगारांसोबत त्यांनी हातमिळवणी केलेली असते. कुठे न कुठे त्या दोघांच्या मृत्यूसाठी सर्व जण त्यांना दोषी धरत असतात. 

पण ह्या सीन नंतर लक्षात येतं की खरोखरच एखाद्यावर प्रेम करणे म्हणजे काय असते? ती व्यक्ती तर कधीच आपली होणार नाही. पण आता जेव्हा परिस्थिती ची गरज आहे तेव्हा आपण वाईटपणा घेत तिच्या मागे तिच्याच मुलासाठी आपल्याला शक्य असेल ते सगळे करायचं. आणि तेही पडद्यामागे राहून... 

हे खूप अवघड काम आहे... 

पण स्नेप ची व्यक्तिरेखा साकारणाऱ्या ॲलन रिकमन ह्यांनी ते शिवधनुष्य अतिशय छान पेलले होते. 

चला तर हे झालं नमनाला घडाभर तेल घालून 😆😆😆

मुळात पॉटरहेड म्हणजे hp चे चाहते मात्र हे वाक्य आपल्या आयुष्यातील प्रत्येक महत्वाच्या परिस्थिती सोबत जोडतात... 

कारण ती भावना एक वेगळ्या लेव्हलचे बाँडिंग दाखवते... 

साध्या मराठीत भाषांतर केले तर त्याचा अर्थ होतो ....

इतकं सगळं झाल्यावरही??? 

नेहमीच

मी पण माझ्या लेखात हे वापरते बऱ्याचदा... कारण कधीतरी मलाही जाणवतं... कधीतरी म्हणण्यापेक्षा बऱ्याचदा... की आपण माणसं त्या अमर्यादित जीव लावणाऱ्या वर बसलेल्या शक्तीशी असेच कृतघ्नपणे वागत असतो... आणि ती मात्र आपल्याला भरभरून फक्त आणि फक्त देतच असते. 

मग अशा वेळी त्यालाच विचारावं वाटतं? 🤷🏻‍♀️

After all this time??? (मी कितीही चुका केल्या तरीही तू मला इतकं सांभाळून कसं काय घेतोस?? )

अन् तो कदाचित वीज चमकवत उत्तर देतो ⚡💫

Always...

पाठीशी उभे असणे याहून वेगळे काहीच नसते... 

बाकी? बाकी सगळं दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 

Peace comes with lots of goodbyes

Peace comes with lots of goodbyes 

एका घनदाट जंगलात एक मोठे वटवृक्षाचे झाड होते. त्या झाडावर अनेक पक्षी आपले घरटे बांधून आनंदाने राहत होते. पण काही वर्षांनी, त्या झाडाच्या जवळ एक वेलीचे रोप उगवले. हळूहळू ती वेल मोठी होऊ लागली आणि तिने वटवृक्षाच्या फांद्याभोवती घट्ट विळखा घालण्यास सुरुवात केली.

सुरुवातीला वटवृक्षाला काही फरक पडला नाही. पण जसजसा वेलीचा विळखा वाढत गेला, तसतसे त्याला श्वास घेणे कठीण झाले. त्याच्या फांद्या जड झाल्या आणि त्याला पूर्वीसारखे स्वातंत्र्य राहिले नाही. इतर पक्ष्यांनाही त्या वेलीमुळे त्रास होऊ लागला.

एक दिवस, वटवृक्षाने ठरवले की आता या वेलीला 'goodbye' म्हणण्याची वेळ आली आहे. त्याने आपल्या मजबूत मुळांच्या मदतीने त्या वेलीचा विळखा हळूहळू ढिला करण्यास सुरुवात केली. त्याला खूप त्रास झाला, काही फांद्या मोडल्या, पण त्याने हार मानली नाही. अखेरीस, तो त्या वेलीच्या बंधनातून मुक्त झाला.

त्यानंतर वटवृक्षाने पुन्हा एकदा मोकळा श्वास घेतला. त्याच्या फांद्यांवरील भार उतरला आणि पक्षी पुन्हा आनंदाने चिवचिवू लागले. या कथेवरून हे शिकायला मिळते की जीवनात शांतता आणि स्वातंत्र्य मिळवण्यासाठी, काहीवेळा आपल्याला त्रासदायक गोष्टींना 'goodbye' म्हणावे लागते.

वटवृक्षाच्या कथेमध्ये जसे त्या वेलीच्या विळख्यामुळे त्याचे स्वातंत्र्य आणि शांतता हरवली होती, तसेच आपल्या जीवनातही अनेक गोष्टी अशा वेलींसारख्या असतात. त्या आपल्याला घट्ट बांधून ठेवतात आणि आपली मानसिक शांतता हिरावून घेतात.

ज्याप्रमाणे वटवृक्षाने त्या वेलीला 'goodbye' म्हणण्याचा कठीण निर्णय घेतला, त्याचप्रमाणे आपल्यालाही आपल्या जीवनातील अशा नकारात्मक गोष्टींना निरोप द्यावा लागतो. 

हे 'goodbyes' सोपे नसतात. काहीवेळा आपल्याला आपल्या सवयी सोडाव्या लागतात, काही प्रिय व्यक्तींपासून दूर राहावे लागते किंवा आपल्या काही अपेक्षांवर पाणी सोडावे लागते.

'Peace' मिळवण्यासाठी आपल्याला आपल्या कम्फर्ट झोनमधून (comfort zone) बाहेर पडावे लागते. ज्या सवयी आपल्याला त्रास देतात, त्या सोडाव्या लागतात. ज्या लोकांच्या सानिध्यात नकारात्मकता (negativity) जाणवते, त्यांच्यापासून दूर राहावे लागते. हे सगळे निर्णय घेणे सोपे नसते आणि प्रत्येक 'goodbye' वेदना देणारी असू शकते.

तर कधी कधी शांतता निवडणे म्हणजे अशा गोष्टींना निरोप देणे, ज्या आपल्या मनात अशांती निर्माण करतात. काहीवेळा ते toxic 'relationships' असतात, ज्या आपल्याला सतत खाली खेचतात. तर कधी ती आपली 'past baggage' असते, ज्याचा भार आपण विनाकारण वाहत असतो.

ज्याप्रमाणे वेलीला निरोप दिल्यावर वटवृक्षाला पुन्हा मोकळा श्वास घेता आला, त्याचप्रमाणे या 'goodbyes' नंतर आपल्याला शांतता आणि समाधानाची अनुभूती मिळते. आपल्या मनावरचा अनावश्यक भार उतरतो आणि आपण अधिक आनंदी जीवन जगू शकतो.

पण हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे की हे 'goodbyes' एका चांगल्या भविष्याची सुरुवात करतात. जड ओझे उतरल्यावर जसा श्वास मोकळा होतो, तसाच अनुभव शांतता स्वीकारल्यावर येतो. या 'goodbyes' मधून आपल्याला स्वतःसाठी आणि आपल्या मानसिक आरोग्यासाठी जागा मिळते.

ही प्रक्रिया वेदनादायक असली तरी, त्याचा परिणाम नेहमी सकारात्मक असतो. जसा वटवृक्ष वेलीच्या बंधनातून मुक्त झाल्यावर अधिक सशक्त झाला, त्याचप्रमाणे आपणही या 'goodbyes' मधून अधिक मजबूत आणि शांत बनतो.

म्हणूनच, जेव्हा शांतता निवडायची वेळ येते, तेव्हा त्यासोबत येणाऱ्या 'goodbyes' ला घाबरू नका. कारण त्या 'goodbyes' मध्येच एका सुंदर आणि शांत आयुष्याची 'key' दडलेली असते.

गौरी हर्षल

(एम ए क्लिनिकल सायकॉलॉजी, समुपदेशन ) 

#स्वतःला_शोधताना #गौरीहर्षल