Quote of the day 20 डोन्ट रश,जे घडायचं आहे ते नक्की घडणार

#जे_घडायचं_आहे_ते_नक्की_घडणार #डोन्ट_रश 

"काय करतेस केया? ",बाल्कनीत कुंड्याजवळ बसलेल्या केयाला तिच्या आजीने विचारलं. 

"आजी बघ ना, हे झाड काही उगवून आलं नाही अजून.", केयाने उदास होऊन उत्तर दिलं. 

आजी गालात हसत तिच्याजवळ आली. शेजारी असलेल्या खुर्चीवर बसत तिने केयाच्या डोक्यावरून प्रेमाने हात फिरवला. केया अजूनही तिच्या छोट्याशा कुंडीकडे बघत होती. 

"केयु, अग दोनच दिवस झाले आहेत तू ते बी म्हणजे सिड्स त्या कुंडीत लावून. इतक्या लवकर कसं काय झाड येईल बाळा? " आजी म्हणाली. 

"अग पण मग मी नेक्स्ट वीकमध्ये टीचर ना काय दाखवू? ", केयाने प्रश्न विचारला. 

तिच्या जागी तिची काळजी स्वाभाविक होती. सुट्टी आहे म्हणून शाळेतून मुलांना हा प्रोजेक्ट सांगितला होता. त्याचा प्राथमिक उद्देश अर्थातच मुलांना कशात तरी गुंतवून ठेवण्याचा होता. 

केया कुतूहलापोटी रोज वाट बघत बसत होती. फोनवर मैत्रिणींशी सुद्धा त्यावरच बोलणं होत होतं. इनमिन 5 वर्ष वय पण त्या रोपट्याबद्दल अशी चर्चा सुरू असायची की घरातले ऐकत बसायचे. 

तरी बरं की त्यांच्या टीचर ने लवकर उगवतील अशीच झाडं लावायची अस वॉट्सॲपवर पालकांना सांगितलं होतं. कारण मुलांना सेपरेट लिस्ट दिली होती ज्यावर त्यांना नोंद करायची होती. 

केयाची एकूणच जडणघडण आईबाबा, आणि दोन्ही कडचे आजीआजोबा ह्यांच्या तालमीत उत्तम सुरू होती. 

त्यातच केयाच्या सध्याच्या शाळेत मीटिंग असल्याने त्यांना बोलावलं होतं.  

        मुलं आपापली रोपं घेऊन शाळेत हजर झाली होती. कुणी खूप खुश होतं तर कुणी थोडस उदास. सगळ्या टीचर मुलांशी बोलत त्यांना चियर अप करत होत्या. थोड्या वेळात सगळ्या मुलांना त्या उपक्रमासाठी आईबाबांकडूनच सर्टिफिकेट दिली गेली. आणि त्यांना खेळण्यासाठी सोडलं. मुलं आनंदाने गेली. 

टीचर आईबाबांशी बोलू लागल्या. 

" दरवर्षी प्रत्येक बॅच मधील मुलांना हा प्रोजेक्ट आम्ही एका विशिष्ट हेतूने देतो. तो म्हणजे मुलं एक रोपट वाढवताना आतून कशी घडत आहेत हे पालकांच्या लक्षात येईल. मुलांसाठी जसं ते रोप , त्याची वाढ हे महत्वाचे विषय आहेत, तसच मुलं आणि त्यांची वाढ हे पालकांसाठी असतात. सगळ्याच पालकांना आपल्या मुलांना बेस्ट द्यायची इच्छा असते. पण इथे प्रत्येक पाल्याची गरज वेगवेगळी असते. 

जसं कुणाकडे रोप जास्त लवकर वाढलं तर कुणाकडे कमी. का? कारण प्रत्येकाने आपापल्या पद्धतीने आधी त्या रोपाला काय हवं ते दिलं आणि मग त्या रोपाला काय हवंय हे लक्षात आल्यावर बदल केले. 

जर मुलांच्या बाबतीत ही गोष्ट आधीच लक्षात आली तर तुमचा आणि मुलांचाच पुढचा प्रवास सोपा होईल. 

मला माहित आहे की आता तुम्ही सगळे जण मुलांसाठी पुढच्या दृष्टीने शाळा शोधत आहात. त्याच अनुषंगाने ही गोष्ट आहे. 

तुम्हाला सगळ्यांनाही मुलांचं निरीक्षण केलं तर त्यांच्यासाठी काय योग्य आहे हे कळेलच.

𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝒕𝒓𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒖𝒔𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒕𝒐 𝒈𝒓𝒐𝒘. " असं म्हणत टीचरने आपलं बोलणं संपवलं. 

केयाच्या आईबाबांना तर कळल होत की त्यांना काय करायचं आहे पण तुम्हाला काय कळल? 

𝑫𝒐𝒏'𝒕 𝒕𝒓𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒖𝒔𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒕𝒐 𝒈𝒓𝒐𝒘.

ही गोष्ट आहे आपल्या सगळ्यांचीच ... कशी काय? आपण म्हणतो न अती घाई संकटात नेई. काही गोष्टी घडून येण्यासाठी वेळ द्यावा लागतो तेंव्हाच त्या गोष्टींचा योग्य परिणाम साधला जातो.  

आपण बऱ्याचदा बऱ्याच गोष्टींमध्ये असच करतो ना? जसं की मैत्री, ओळख, नाते आणि अजूनही बरच काही. 

हल्ली तर फार पटकन आपल्या अशा झटपट यश मिळवून देणाऱ्या गोष्टींवर विश्वास बसतो. 

कुणीतरी म्हणत आहे की 4 दिवस xyz गोष्ट केली आणि त्याला/तिला फायदा झाला. इथे आपल्यालाही वाटत की झट की पट जर आयुष्यात भारी, मस्त mindblowing बदल घडत आहेत तर मी सातत्याने प्रयत्न करायची काय गरज आहे? 

जाता जाता इतकचं सांगेन की, दोन मिनिटात तर मॅगी पण शिजत नाही मग आयुष्यात बदल कसे घडतील? 

नवीन आणि जास्त काळ टिकणारे असे काही बदल घडवून आणण्यासाठी प्रयत्न ही जास्त काळ करावे लागणार. 

आता आपण स्वतः स्वतःची काळजी घ्यायची की दुसरं कुणी माझ्यासाठी काहीतरी करेल म्हणून वाट बघत बसायची हा #ज्याचा_त्याचा_प्रश्न. 

 हा आहे आजचा #quote_of_the_day20 कसा वाटला नक्की सांगा. 

#quote_of_the_day 20

#स्वतःला_शोधताना #गौरीहर्षल 

गीतसप्तक भाग १

#गीतसप्तक

"हमको मन की शक्ति देना"

आजचं पहिलं गीत आहे "हमको मन की शक्ति देना" . 

शाळेची प्रार्थना होती आमच्या. सुरुवातीला फारसा अर्थही कळत नव्हता. पण आज वळून पाहताना समजतंय की प्रार्थनेतूनही खूप काही शिकवायचं होतं शाळेला.  

"हमको मन की शक्ति देना, मन विजय करें

दूसरों की जय से पहले, खुद को जय करें "

दुसऱ्यांच्या आधी स्वतःला एक माणूस म्हणून स्विकारतानाच स्वतःच स्वतःला आदर देणं. जे खूप जास्त गरजेचं आहे पण नकळतच विसरतो आपण . समाजातल्या सो कॉल्ड चौकटीत बसण्यासाठी आपल्यालाच इतकी घाई झालेली असते की स्वतःच्या कितीतरी चांगल्या गोष्टी आपण नाकारत राहतो. मग ते दिसणं असुदे किंवा वागणं. नंतर हळूहळू आपल्या लक्षातही येतं पण कितीजण पुन्हा स्वतःला मनापासून साद घालतात? 

"भेदभाव अपने दिल से, साफ़ कर सकें 

दोस्तों से भूल हो तो, माफ़ कर सकें 

झूठ से बचे रहें, सच का दम भरें "

हल्ली तर ह्या ओळींची ओळख पदोपदी पटते. सगळ्याच क्षेत्रात कळत- नकळत होत असणारे भेदभाव. आपल्या ही वागण्यातून उमटतच असतात. सुशिक्षित असूनही काही चुकीच्या जुन्या आणि नविनही गोष्टी आपण करतो.  जिवलग मित्र, आप्त, नातेवाईक ह्यांच्या चुका तर कुणीच सहजासहजी विसरू शकत नाही त्यावर समर्थनही केलं जातं. हे खरं तर जमायला हवं. जुन्या आठवणी उगाळत बसण्याने जितका त्रास आपल्याला होतो तो दुसऱ्या कुणालाही होत नसतो. म्हणजे ते सगळं विसरून जाऊन एका परीने आपण स्वतःलाच सुखी करणार असतो हो की नाही? 

ह्या कडव्यातली शेवटची ओळ "झूठ से बचे ऱहे, सच का दम भरे" हे तर सगळ्यात अवघड काम झाले आहे हल्ली. त्यात फेसबुक, वॉट्सअप्प तर मदतच करत असतात आपलं खोटं बोललेलं अजून छान पध्दतीने खऱ्या रुपात मांडण्यात. खरं बोलणं, वागणं खरंच इतकं अशक्य झाले आहे का? थोडासा प्रयत्न तर करून बघायलाच हवा. 

"मुश्किलें पड़ें तो हम पे, इतना कर्म कर 

साथ दें तो धर्म का, चलें तो धर्म पर 

खुद पे हौसला रहे, बदी से ना डरें"

कुठल्याही परिस्थितीत योग्य मार्गावरच चालण्याची आम्हाला ताकद दे आणि स्वतःवरचा विश्वास ढळू देऊ नको असंच ह्या ओळी सांगतात. पण बऱ्याचदा असं होतं अडचणी आल्या की

आपला सगळ्यात आधी स्वतःवरचा विश्वास उडतो. वस्तुस्थिती ही असते की आपल्याशिवाय आपली 100% मदत करणारं ह्या जगात कुणीही नसतं. आपण जर स्वतःची मदत करण्यासाठी सज्ज झालो तर जगात कुठेही जा कसलाही प्रॉब्लेम येऊदे आपण त्याला खंबीरपणे तोंड देऊ शकतो. 

तात्पर्य काय तर आत्मविश्वास असणारा , इतरांच्याही आधी स्वतःला आदर देणारा असा एक खरा माणूस होण्यासाठी मनाला तयार केले पाहिजे.  एक साधीशी प्रार्थना योग्य वयात कानावर पडत राहिली तर नक्कीच बदल घडवू शकते. 

#गौरीहर्षल   ||शुभं भवतु||

स्मरणगामी

"अतर्क्य अवधूत हे स्मरणगामी

अशक्य ही शक्य करतील स्वामी"

फक्त दोनच ओळी मनात घोळवत ती शांतपणे खिडकीतून बाहेर बघत बसली होती. 

आणि अचानक तिला जाणवलं की आपल्या डोळ्यासमोर एक वेगळं दृश्य साकार होतंय. ते काय आहे हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न जितका तिचा मेंदू करत होता, तितक्याच उत्कटतेने तिच्या मनाला आपण काय अनुभवत आहोत ह्याची खात्री पटत होती. 

क्षणार्धात मेंदूकडून येणाऱ्या सगळ्या सूचना धुडकावून लावत तिने मनाचा कौल स्विकारला. आणि डोळ्यांनी ते दृश्य तिच्यासमोर पूर्ण करून उभं केलं. 

खिडकीतून बाहेर बघताना दिसणाऱ्या आकाशाच्या , ढगांच्या बॅकग्राऊंडवर ते डोळे उमटले होते. 

ज्या डोळ्यांना बघितलं की माणसाची सगळी दुखः, त्रास ,यातना एका क्षणात नाहीशा होतील असे ते डोळे. 

ती त्या दृश्याकडे भान हरपून पाहत होती. 

नकळतच तिला जाणीव झाली की ही अशी गोष्ट आहे जी अनुभवण्यासाठी माणसं जंगजंग पछाडतात आणि त्यांनी आपल्यासारख्या वेडीसाठी ती गोष्ट सहजसाध्य करून टाकली का? कारण मनात अजूनही अशक्य ही शक्य करतील स्वामी सुरूच होतं. 

 हल्ली तिला सवयच लागली होती काहीही घडो चांगल किंवा वाईट तोंडात हे वाक्य हमखास येणार. आणि समोरच्या व्यक्तीने समजा चिडून विचारलं की काय सुरू आहे हे तुझं??? की मग तोंडातून स्पष्टीकरण म्हणून पुन्हा त्याच दोन्ही ओळी बाहेर पडणार... कोणत्या??? अहो त्या काय पुढे लिहिलेल्या 

"अतर्क्य अवधूत हे स्मरणगामी

अशक्य ही शक्य करतील स्वामी" 

तसं बघायला गेलं तर त्यात चुकीचं काही नव्हतच. जगात काहीही घडतं ते त्यांच्याच इच्छेने. 

कधी कधी वाईट प्रसंगात आपण प्रचंड त्रागा करतो , त्यांना वाट्टेल ते बोलतो पण काही दिवसानंतर अचानक आपल्याला जाणीव होते की तो वाईट प्रसंग घडणही गरजेचं होतं. जर तो प्रसंग घडला नसता तर आज जे चांगलं घडत आहे ते घडलं नसतं. 

मला तर हमखास असा अनुभव येतो म्हणून तर मी आपली माझ्या मित्राशी मनापासून भांडते कारण मला पूर्ण खात्री आहे जगात कुणीही माझ्या बाजूने असो किंवा नसो तो मात्र असणार आहे. तसाच कायम after all this time.... Always म्हणत. 

बाकी सगळं दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु!!! ११ मे २०२३

#गुरूवार #अनुभवाच्या_पोतडीतून #संकल्पदिन

#स्वतःला_शोधताना #गौरीहर्षल 

स्वतःसाठी बदलताना लेख 18

#स्वतःसाठी_बदलताना लेख 18 

आपण काय शिकलो? (थॉट अँड बिहेवियर पॅटर्न )

लहानपणी आपल्या शाळेच्या पुस्तकांमध्ये धड्याच्या शेवटी सारांश असायचा.त्याला वरती नाव असायचं आपण काय शिकलो? आणि पूर्ण धड्यातील महत्त्वाच्या मुद्द्यांची नोंदणी तिथे असायची. 

समुपदेशन घेण्यासाठी येणाऱ्या लोकांच्या समस्येत खूपदा हा प्रश्न समोर येतो की "मॅडम सतत तेच तेच अनुभव का येतात?" 

आणि जेंव्हा सरासरी सगळ्या केसेसचा विचार केला जातो तेंव्हा 

त्यामध्ये लक्षात यावा इतका कॉमन पॉइंट हा असतो की बऱ्याच जणांनी आयुष्यात अक्षरशः भयंकर अशा पद्धतीची परिस्थिती अनुभवलेली असते. पण तरीही त्यातून जे शिकायचं असतं ते ते  शिकलेले नसतात त्यामुळे पुन्हा पुन्हा त्याच त्याच चुका केल्या जातात. 

 चुका कशा प्रकारच्या? तर पुन्हा पुन्हा त्याच गोष्टी मिळवण्यासाठी प्रयत्न करायचं.  पुन्हा पुन्हा त्याच त्याच लोकांना आपल्या आयुष्यात महत्त्वाची जागा देत आपल्या आयुष्यातील निर्णयांमध्ये त्यांना सहभागी करून घ्यायचं. 

 हे सगळं पुन्हा पुन्हा घडत असल्यामुळे ज्या गोष्टी त्यांनी भूतकाळात अनुभवलेल्या असतात, ज्या संकटांचा सामना केलेला असतो, ते पुन्हा कुठल्या ना कुठल्या वस्तू, व्यक्ती, घटना त्यांच्या रूपात त्यांच्यासमोर येऊन उभे राहतात. 

 आणि मग माणसं विचारतात हे सगळं परत परत का घडतंय? यावर एक साधं सोप्प उत्तर असतं....कारण पहिल्यांदा जेव्हा ती गोष्ट तुमच्याबरोबर घडली तेव्हा तिच्यामधून जे शिकायचं होतं ते तुम्ही शिकलाच नाहीत. 

म्हणून परिस्थिती तुमच्याबरोबर त्याच त्याच गोष्टी कोणामार्फत तरी  घडवून आणत राहते. 

 आणि त्याला बऱ्याच अंशी तुमचं स्वतःचं वागणं हे कारणीभूत असतं.  त्याच त्याच चुका रिपीट होतात म्हणून त्याच गोष्टी पुन्हा पुन्हा घडत राहतात. 

 यावर उपाय काय? आपण शांतपणे आपल्या आतापर्यंतच्या आयुष्याचं निरीक्षण करायचं, त्यामध्ये घडलेल्या चांगल्या वाईट घटनांची विभागणी करायची. 

चांगल्या घटना म्हणजे त्या की ज्या घटनेमध्ये तुम्ही तावून सुलखून बाहेर पडलात. 

 तुम्हाला तुमची आपली जवळची माणसं लक्षात आली, ओळखू आली.  आणि त्यातून तुम्ही योग्य तो धडा शिकून पुन्हा त्या गोष्टी करणं टाळलं. 

 अन् वाईट गोष्टी अशा की ज्या पुन्हा पुन्हा तुमच्याबरोबर घडत राहिल्या. 

 तुमच्या एक लक्षात येईल की ह्या गोष्टींमध्ये प्रसंग कॉमन असतील.  प्रसंगांमध्ये जसं साम्य आहे तसंच त्या घटना घडत असताना तुमच्या संपर्कात आलेली माणसेही आधीच्या माणसांशी साधर्म्य दाखवणारे असतात. किंवा बऱ्याचदा आधीचीच माणसे परत आलेली असतात. 

 ***मग यामधून आपल्याला काय शिकायचं असतं? 

तर अशा घटनांमधून आपल्याला हे शिकायचं आहे की हा पॅटर्न जर सतत रिपीट होत आहे तर आपल्याला आपल्या आयुष्यात काही योग्य आणि ठोस बदल करण्याची गरज आहे. 

 हे बदल कसे आणि कुठल्या प्रकारचे असतात , हे तुम्ही स्वतः ठरवू शकता.  त्यासाठी तुम्हाला दुसऱ्या कोणाच्याही मार्गदर्शनाची गरज असेल तर नक्की घ्या. पण ती व्यक्ती तज्ञ असावी. 

आणि आधी वर सांगितल्याप्रमाणे ते प्रसंग त्यावेळेस घडलेल्या घटना डिटेल्स मध्ये आठवा. 

 त्या वेळेला तुमच्या आजूबाजूला नव्याने , पहिल्यांदा तुम्हाला मदत करणारी माणसं कोण होती? आणि मदत करतोय असं दाखवणारी माणसं कोण होती? ते बघा आणि त्यानुसार गोष्टी ठरवा. 

3 एप्रिल 2023 

#स्वतःला_शोधताना

#गौरीहर्षल 

वॉलपेपर, चालढकल आणि ती

#वॉलपेपर_चालढकल_आणि_ती 

आपल्या फोनचा वॉलपेपर आपण सगळे अगदी मनापासून निवडत असतो न? मीही ठेवते. माझा सापडेल तुम्हाला इमेजमध्ये. 

त्या दिवशी मात्र गंमत झाली. रिक्षामधून येत असताना मी कामामुळे फोनवर होते. थोड्या वेळाने माझ्या शेजारी एक मुलगी येऊन बसली.कॉलेजकन्या होती.

 माझा फोन सतत फ्लॅश होत असल्याने वॉलपेपर दिसत होता. तिचं एकदा लक्ष गेलं कदाचित नंतर मात्र ती प्रयत्न करून काय आहे हे वाचण्याचा प्रयत्न करू लागली. आणि शेवटी एकदाचं तिला ते जमलं. हुश्श... मग विजयी मुद्रेने माझ्याकडे बघितलं आणि अचानक म्हणाली,"हे मस्तच आहे, मला आवडलं."

मी त्या प्रतिक्रियेने गोंधळून विचारलं की,"काय आवडलं वॉलपेपर?"होकारार्थी मान हलली. मग सुरू झाल्या गप्पा. 

"ताई, हे अस सतत समोर राहणार म्हणून ठेवलं आहेस न? ", ती 

"हो , त्यामुळे काम करताना आळस, चाल ढकल होऊ लागली की लगेच लक्षात येतं. आणि मन पुन्हा कामाकडे वळवता येतं. ", मी 

"मी पण आता असच करेन. लवकरच माझ्या लास्ट सेमीस्टर चे पेपर आहेत. पण एकदा फोन हातात घेतला की नुसता टाईमपास होत राहतो. आता असा काही वॉलपेपर ठेवते की अभ्यास करायची आठवण झाली पाहिजे. ", ती 

" मस्तच , पण नुसता वॉलपेपर ठेऊन होईल का? त्याशिवाय तुला ठरवून अभ्यासाला बसावं लागेल. फोनचा वापर कमी करावा लागेल. वेळापत्रक केलं तर जास्त सोपं जाईल. रोजच्या दिवसाचं कर आणि त्याचा फोटो वॉलपेपर म्हणून ठेव. ", माझा फुकटचा सल्ला. 

"हे तर बेस्ट होईल. ", ती आनंदात म्हणाली. आणि लगेच स्वतःच्या फोनमध्ये काहीतरी खुडबुड करू लागली. 

पाच मिनिटांनी डोकं वर केलं आणि माझ्या समोर फोन धरून मला लिस्ट दाखवली. फोनमध्ये लगेच लिस्ट तयार केली होती. 

मला तिचा उत्साह आवडला आणि विशेष म्हणजे तत्परतेने गोष्ट करणं आवडलं. आपल्याला काय हव आहे आणि ते मिळवण्यासाठी काय करणं गरजेचं आहे हे तिला लक्षात आलं होत. तिच्या प्रयत्नात तिला यश मिळणार हे ही नक्कीच आहे हो न? 

बाकी तुमच्याकडून सुद्धा #चालढकल (#procrastination) होते आहे का?  वर लिहिलेली साधीशी टीप वापरून बघा. 

बाकी ? बाकी सगळं तुमच्याच हातात आहे इतक्या छोट्या छोट्या गोष्टी साठी दत्तगुरुंना कशाला त्रास द्यायचा? बरोबर ना?

2 एप्रिल 2023 

#स्वतःला_शोधताना

#गौरीहर्षल 

  

स्वतःसाठी बदलताना लेख 17

#स्वतःसाठी_बदलताना लेख 17
Planning and implementing
हातात घेतलेली काम वेळेवर व्हावी तसं सगळ्यांनाच वाटतं पण ते होतं का? आपल्याकडून प्रत्येक वेळेला प्रत्येक गोष्टीसाठी 100 टक्के प्रयत्न केले जातात का? की आपण कुठेतरी कमी पडतो? चालढकल होते का? प्रत्येक वेळी कोणीतरी बाहेरची व्यक्ती आपल्या मदतीसाठी तत्पर असणार आहे का? किंवा प्रत्येक वेळी त्या व्यक्तीकडे जाणं गरजेचं आहे का?
आयुष्यात एक वेळा अशी कधीतरी नक्की येणार आहे, जेव्हा तुम्हाला स्वतःची मदत स्वतः करावी लागणार आहे .
मग त्या वेळेची वाट बघत बसण्यापेक्षा आपण स्वतः आपल्या गोष्टींचे नियोजन करून स्वतः चे सगळ्यात जवळचे मित्र होण्याचा प्रयत्न केला तर???
यासाठी काय करायचं? काही वेगळं करायचं नाहीये तर आपल्याला आपल्या प्रत्येक महिन्याचं विशिष्ट पद्धतीने नियोजन करायच आहे. आणि त्या गोष्टी पूर्ण करण्यासाठी सुद्धा आपणच स्वतःच्या मागे लागायच आहे.
१. मागच्या महिन्याचा आढावा घ्या.

मागच्या महिन्यात आपली किती काम पेंडिंग होती?
त्यातली किती काम आपल्याकडून पूर्ण झाली?
आणि किती काम पुन्हा करू किंवा नंतर करू म्हणून पुढे ढकलली गेली?
जी काम पुढे ढकलली गेली त्या कामांमध्ये नेमके काय अडथळे होते?
अशी कोणती गोष्ट होती ज्यामुळे ते काम पूर्ण करण्यात आपल्याला निरुत्साह वाटत होता?
​या सगळ्या गोष्टींची एक व्यवस्थित पद्धतीने यादी करत तुम्हाला स्वतःला ते लिहून काढावे लागणार आहे.
​त्यासाठी तुम्ही एखादी वही वापरू शकता किंवा फोनमध्ये सुद्धा लिहू शकता.

२. नवीन महिन्यासाठी ध्येय ठरवून घ्या.

​पूर्ण महिन्याभरात पूर्ण करण्यासाठी असलेल्या कामांची यादी करा
​त्यानंतर त्यातील महत्वाच्या कामांची यादी करा.
​रोज ठरवून त्या यादीतील एक तरी काम काही अंशी पूर्ण करण्यासाठी प्रयत्न करा.
​दिवसाचे, आठवड्याचे आणि महिन्याचे गोल्स लिहून काढा.
​ते पूर्ण करण्यासाठी आवश्यक असलेल्या गोष्टींचा अभ्यास करा. तयारी करा.
​सुरुवात केल्याशिवाय कुठलेही काम पुढे जाऊन पूर्ण होऊ शकत नाही. सो त्यासाठी आधी सुरुवात करा.

३. रोजचे रूटीन/ वेळापत्रक आखून घ्या.

​एखादी सवय लावण्यासाठी रोज ती आचरणात आणणे आवश्यक असते.
​त्यामुळे रोजच्या दिवसाचे वेळापत्रक आखून घ्या. जेणेकरून तुम्हाला लक्षात येईल की तुमचा वेळ कुठे नि कसा खर्च होतो.
​वेळापत्रक केल्याने हे ही लक्षात येईल की कुठली कामं आधी पूर्ण करण्यासाठी प्रयत्न करायचे आहेत.
​वेळापत्रक फक्त तयार करून चालणार नाही तर तुम्हाला ते कटाक्षाने पाळावे लागणार आहे.
​तर आणि तरच तुम्हाला तुमच्या आयुष्यात बदल घडवून आणणे शक्य होईल.

चला मग वाट कसली पाहताय? ह्या आठवड्याचे प्लॅनिंग करत स्वतःला ऑन अ गुड नोट एप्रिल फूल करा. 1 एप्रिल 2023
#स्वतःला_शोधताना #गौरीहर्षल

 

स्वतःसाठी बदलताना लेख 16

#स्वतःसाठी_बदलताना_लेख16

स्वतःला एखाद्या गोष्टीचा त्रास होत असेल तर त्यातून वाचण्यासाठी ,बाहेर पडण्यासाठी प्रयत्न करणे हे पूर्णपणे नैसर्गिक आहे. पण अशावेळी बऱ्याचदा आपल्याला इतर व्यक्तींकडून नकारात्मक वागणुकीचा सामना करावा लागतो. मग काय करायचं? तर अशा परिस्थितीत स्वतःसाठी ठामपणे उभे राहणे आणि त्याच वेळी स्वतःची मन:शांती ढळू न देणं हेही गरजेचं असतं. 

त्याबद्दल काही टिप्स...

1. स्वतःचे जागरूकतेने निरीक्षण करा. Self awareness 

नकारात्मक विचार, भावना ह्या कशामुळे ट्रिगर होतात हे ओळखण्याचा प्रयत्न करणे गरजेचे असते. एकदा ते लक्षात आलं की त्या विचारांना कशा पद्धतीने प्रतिक्रिया द्यायची हे लक्षात येतं. 

स्वतःच्या भावना आणि प्रतिक्रियांबद्दल जागरूकता निर्माण झाली की आपण दोन पावले मागे येऊन योग्य पद्धतीने विचार करून व्यक्त होऊ शकतो. 

2. स्वतःसाठी मर्यादा आखून घ्या. Setting healthy boundaries. 

बऱ्याचदा आपण आपल्या गरजा आणि अपेक्षा योग्य पद्धतीने, योग्य शब्दात समोरच्या व्यक्तीला सांगत नाही. त्यामुळे गैरसमज होण्याची शक्यता वाढते. अशा वेळी आपल्याला समोरच्या व्यक्तीकडून जी वागणूक मिळते त्यामुळे कुठेतरी आपणच दुखावले जातो. म्हणून योग्य वेळी योग्य शब्दात आपल्या गरजा आणि अपेक्षा स्पष्ट करणे गरजेचे असते. जेंव्हा आपण असे करायला सुरुवात करतो तेव्हा अर्थातच आपल्याला आपल्या सोबतच इतरांकडून ही विरोध होतो. पण हळूहळू गोष्टी बदलतात हे नक्की. 

मनाविरुद्ध एखादी गोष्ट करावी लागणार असेल तर ठामपणे नकार देणं किंवा एखाद्या त्रासदायक गोष्टीतून बाहेर पडण्यासाठी प्रयत्न करणे हे स्वतःसाठी बाऊंड्री सेट करण्याचे उत्तम उदाहरण आहेत. 

३.  स्वतःला/ इतरांना माफ करा. Practice forgiveness. 

चूक मग ती स्वतःकडून झालेली असू दे किंवा इतरांकडून त्यासाठी आपण स्वतःला त्रास करून घेत असतो. 

नकारात्मक विचारांना प्रयत्नपूर्वक दूर ठेवणे आणि समोरच्या व्यक्तीला, तिच्या वागण्यालाही माफ करण्याचा प्रयत्न करणे गरजेचे असते. 

आपण कितीही ठरवलं तरी कुठलीही गोष्ट पूर्णपणे विसरू शकत नाही , तसेच कुणालाही माफ करणं सुद्धा सोपी गोष्ट नसते. माफ करण्याचा प्रयत्न करणे म्हणजे समोरच्या व्यक्तीच्या चुकीच्या वागण्याचा विचार न करण्याचा प्रयत्न करणे. असं केल्याने आपल्याला आपोआपच मनाचा फोकस महत्वाच्या गोष्टींकडे वळवता येऊ लागतो. आणि हळूहळू त्या नकारात्मक भावना बोथट व्हायला सुरुवात होते. त्यांचा आपल्या मनावर तितकासा परिणाम होत नाही. 

४. वर्तमान काळावर लक्ष केंद्रित करा. Focus on the present moment. 

भूतकाळात घडून गेलेल्या घटनांवर ,किंवा भविष्य काळात काय घडेल ह्यावर विचार करत राहण्याची सवय बऱ्याच जणांना असते. त्या सवयींपासून प्रयत्नांनी दूर राहत वर्तमान काळात जगण्याची सवय मनाला लावावी लागते. 

आपली बाजू ठामपणे, आत्मविश्वासाने मांडण्यासाठी आक्रमक पवित्रा घेण्याची किंवा आक्रस्ताळेपणा करण्याची गरज नसते. 

वर उल्लेख केलेल्या गोष्टी आपण आपल्या रोजच्या आयुष्याचा भाग बनवल्या की हळूहळू बदल घडू लागतात. 

25 मार्च 2023

#स्वतःला_शोधताना

#गौरीहर्षल 

(ह्या आधीचे लेख खालील लिंक वर मिळतील. https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid02mZny1jqEDk8rHPuMkwTgc6At6LRB9GMGh7kJ2vzkDofgZHuj9sSw8Kdu6oKm9zWhl&id=100000197780430&mibextid=Nif5oz)