बुधवार, २२ जुलै, २०२६

प्रत्येक गोष्टीवर बोलायलाच हवं का?

प्रत्येक गोष्टीवर बोलायलाच हवं का?

कधी असं झालंय का तुमच्यासोबत - कुठेतरी काहीतरी घडतं, आणि लगेच मनात विचार येतो, "यावर मी काहीतरी बोलायला हवं"? एखादी बातमी असो, कुणाची पोस्ट असो, किंवा ग्रुपमध्ये चाललेली चर्चा असो - आपल्याला असं वाटतं की गप्प राहिलो तर लोक काय म्हणतील?

प्रत्येक गोष्टीवर व्यक्त व्हावंसं वाटणं हे खरं तर आपल्या मनातल्या एका खोल गरजेतून येतं - "मला अस्तित्व आहे, माझं मत मोजल जातं" हे सिद्ध करण्याची गरज. सोशल मीडियामुळे ही गरज आणखी वाढली आहे - जिथे मौन राहणं म्हणजे जणू दुर्लक्ष केल्यासारखं वाटतं, आणि व्यक्त होणं म्हणजे उपस्थिती दाखवणं.

याच्यामागे आणखी एक गोष्ट असते - आपल्याला वाटतं की जर आपण बोललो नाही, तर आपण त्या विषयाशी, त्या समूहाशी जोडलेलो नाही असं दिसेल. म्हणजे व्यक्त होणं हे कधी कधी मत मांडण्यापेक्षा जास्त "मी इथे आहे, मी विचार करतो" हे दाखवण्यासाठी असतं.

खरं सांगायचं तर, मलाही हे खूप वेळा जाणवलंय. सुरुवातीला माझ्या बाबतीत सुद्धा असंच व्हायचं, एखाद्या विषयावर माझं ठाम मत नसतानाही मी काहीतरी बोलायचे, कारण गप्प राहणं विचित्र वाटत होतं. जणू मौन म्हणजे अनास्था, आणि बोलणं म्हणजे मी जागरूक आहे हे दाखवणं.

पण थोडं थांबून विचार केला तर लक्षात आलं की- प्रत्येक गोष्टीवर मत असायलाच हवं, हा नियम कुणी बनवला? काही गोष्टी अशा असतात ज्या आधी नीट समजून घ्याव्या लागतात, काही गोष्टींवर आपला अनुभवच नसतो, आणि काही गोष्टी फक्त शांतपणे बघायच्या असतात - लगेच त्यावर शिक्का मारायची घाई नसते.

आजकाल सोशल मीडिया आणि डिजिटल युगामुळे "प्रत्येक विषयावर माझं एक मत असलंच पाहिजे आणि ते मी मांडलंच पाहिजे" अशी एक अदृश्य चढाओढ तयार झाली आहे. आजूबाजूला घडणाऱ्या लहान-मोठ्या प्रत्येक गोष्टीवर लगेच व्यक्त व्हावसं वाटण्यामागे काही महत्त्वाची मानसिक, सामाजिक आणि तांत्रिक कारणं आहेत:
1. FOMO (Fear of Missing Out) आणि आउटडेटेड होण्याची भीती
जगात किंवा सोशल मीडियावर एखादा विषय ट्रेंड होतोय, तेव्हा त्यावर आपण काही बोललो नाही तर "मी प्रवाहाच्या मागे पडलोय का?" किंवा "मला याबद्दल काहीच माहिती नाही का?" अशी एक सुप्त भीती मन व्यापून टाकते. चर्चेचा भाग बनून राहण्याच्या गरजेपोटी लोक लगेच व्यक्त होतात.

2. अल्गोरिदमची रचना आणि इन्स्टंट व्हॅलिडेशन (Instant Validation)
आजकालचे डिजिटल प्लॅटफॉर्म्स आपल्या भावनांवर (Reactions) चालतात.
 ✍️तुम्ही एखाद्या विषयावर मत मांडलं, की लगेच त्याला लाईक्स, कमेंट्स किंवा शेअर्स मिळतात.
 ⚗️ यामुळे मेंदूमध्ये 'डोपामाईन' (Dopamine) नावाचं रसायन तयार होतं, जे आपल्याला तात्पुरता आनंद आणि 'माझं म्हणणं महत्त्वाचं आहे' ही भावना देतं. त्यामुळे पुन्हा पुन्हा व्यक्त होण्याची सवय जडते.

3. 'मी कुणीतरी आहे' हे सिद्ध करण्याची गरज (Identity & Visibility)
अनेकदा स्वतःची ओळख टिकवून ठेवण्यासाठी किंवा आपण किती सुशिक्षित, संवेदनशील किंवा जागरूक आहोत हे दाखवण्यासाठी लोक प्रत्येक घटनेवर भाष्य करतात. व्यक्त होण्याला अनेकदा 'सक्रिय असण्याचं' किंवा 'जागृत नागरिक/व्यक्ती असण्याचं' लक्षण मानलं जातं.

4. भावनिक उद्रेक आणि अस्वस्थता (Emotional Overload)
आजकाल माहितीचा इतका भडिमार होतो की सतत कोणत्या ना कोणत्या अन्यायाची, अपघाताची किंवा वादाची बातमी डोळ्यांसमोर येते. यामुळे मनात अस्वस्थता किंवा राग निर्माण होतो. ही अस्वस्थता बाहेर काढण्यासाठी लोक सोशल मीडियाचा वापर करतात.

पण प्रत्येक गोष्टीवर व्यक्त होणं खरोखर गरजेचं आहे का?
🤔एक विचार करायला हवा:

🫠प्रत्येक घटनेवर मत असणंच पाहिजे असं नाही, आणि मत असल तरी ते प्रत्येक वेळी मांडलंच पाहिजे असंही नाही.

⬛सतत आणि प्रत्येक गोष्टीवर प्रतिक्रिया देण्याचे काही दुष्परिणामही होतात:
 🌀मानसिक थकवा (Mental Fatigue): प्रत्येक वादात किंवा चर्चेत हिरिरीने उतरल्यामुळे तुमची मानसिक ऊर्जा निष्कारण खर्च होते.

 😐अपूर्ण माहितीवर मत बनवणं: अनेकदा घटनेची पूर्ण सत्यता माहिती नसताना आपण घाईघाईने प्रतिक्रिया देतो, ज्यामुळे नंतर पश्चात्ताप होऊ शकतो.
 
🧘🏻‍♀️शांततेचा अभाव: सतत व्यक्त होण्याच्या नादात "ऐकणे", "निरीक्षण करणे" आणि "विषय समजून घेणे" या गोष्टी मागे पडतात.

यावर काय करता येईल?
१. पॉज (Pause) घ्या: एखादी घटना घडल्यावर लगेच प्रतिक्रिया देण्याऐवजी स्वतःला काही तास किंवा एक दिवस द्या.

२. स्वतःला ३ प्रश्न विचारा:
 ✓मला या विषयाची पूर्ण माहिती आहे का?
 ✓ माझ्या व्यक्त होण्याने या समस्येवर काही सकारात्मक फरक पडणार आहे का?
 ✓हे माझं मानसिक स्वास्थ्य बिघडवत आहे का?
   
३. 'शांत राहणं' हाही एक पर्याय आहे: प्रत्येक गोष्टीत सहभागी न होणं म्हणजे दुर्लक्ष करणं नव्हे, तर स्वतःची मानसिक ऊर्जा योग्य ठिकाणी वापरणं आहे.

खरी ताकद बोलण्यात नसते, कधी कधी ती न बोलण्यातही असते. जिथे आपल्याला खरंच काही सांगायचं आहे, तिथे बोलावं. बाकी ठिकाणी शांत राहणं हा कमकुवतपणा नाही, तो समजूतदारपणा आहे.

तुम्हाला असं कधी वाटलंय का, की न बोलताही तुम्ही बरोबर होता? खाली नक्की सांगा.



मंगळवार, १४ जुलै, २०२६

स्टेटस ठेऊ की स्टोरी?

स्टेटस की स्टोरी? 
सगळ्याच गोष्टी जगाला दाखवण्यासाठी नसतात... ✨🌿
नमस्कार वाचकहो, 
आजकालच्या 'डिजिटल आणि सोशल' युगात आपण एक गोष्ट नकळतपणे स्वीकारली आहे— ती म्हणजे, आयुष्यातली प्रत्येक छोटी-मोठी गोष्ट, प्रत्येक आनंद, प्रत्येक यश जगासमोर मांडणं. पण यामुळे होतं काय? आपल्या नकळत आपण आपल्या स्वप्नांना आणि मनाला बाह्य जगाच्या नजरेत आणि त्यांच्या मतांच्या दबावाखाली आणून सोडतो.
म्हणूनच आज सायकॉलॉजीच्या दृष्टिकोनातून एका अत्यंत महत्त्वाच्या विषयावर बोलूया— "शांतपणे काम करणं आणि स्वतःची स्पेस जपणं."

१. शांततेत वाढण्याची ताकद (The Power of Quiet Growth)🌀
झाडाचं बीज जेव्हा जमिनीत रुजत असतं, तेव्हा ते अगदी अंधारात, शांतपणे आणि कोणालाही न सांगता आपले मोड काढत असतं. त्याला सुरुवातीला कोणत्याही 'ऑडियन्स'ची गरज नसते. आपल्या स्वप्नांचंही असंच असतं.

जेव्हा तुम्ही तुमचे प्लॅन्स, तुमची ध्येयं अगदी सुरुवातीच्या काळातच सगळ्यांना सांगून टाकता, तेव्हा लोकांचे सल्ले, त्यांच्या शंका आणि त्यांच्या अपेक्षा या सगळ्यांचा एक मानसिक दबाव (Pressure) तुमच्यावर येऊ लागतो. 
मानसशास्त्र सांगतं की, बऱ्याचदा स्वप्न पूर्ण होण्याआधीच ती जाहीर केल्यामुळे मिळणारे कौतुक आपल्या मेंदूला एक आभासी यशाचा आनंद देऊन जाते, ज्यामुळे प्रत्यक्ष काम करण्याचा आपला उत्साह कमी होऊ शकतो.

२. आपली प्रगती खाजगी ठेवा (Move Quietly)🪅🪅🪅🪅🪅
✍️ एक सायकॉलॉजिस्ट म्हणून मी तुम्हाला सांगेन:
👉 तुमची खरी प्रगती, तुमचे सर्वात मोठे बदल हे बऱ्याचदा अत्यंत खाजगी असतात (Strongest progress happens in private). तुम्ही स्वतःवर काम करताय, जुन्या सवयी बदलताय, नवीन काहीतरी शिकताय... हे सगळं जगाला ओरडून सांगण्याची गरज नाही.

जगाला थेट 'रिझल्ट' दिसू दे, त्यामागचा संघर्ष आणि धडपड तुमच्या हक्काच्या कोपऱ्यात शांतपणे घडू दे. यामुळे तुमची मानसिक ऊर्जा विचलित होत नाही आणि ती पूर्णपणे तुमच्या कामावर केंद्रित राहते.

३. मानसिक शांततेचं रक्षण करा (Protect Your Peace)🧘🏻‍♀️
जेव्हा तुम्ही शांतपणे पुढे जाता, तेव्हा तुम्ही स्वतःला इतरांच्या 'जजमेंट'पासून वाचवत असता. तुमची शांतता, तुमचे विचार आणि तुमची स्वप्नं ही तुमची स्वतःची खाजगी मालमत्ता आहे. ती प्रत्येकासमोर उघडी करून तिचं मूल्य कमी होऊ देऊ नका.

जाता जाता एक सांगते, 
तुमच्या स्वप्नांना बाहेरच्या मतांच्या वादळापासून वाचवा. त्यांना आधी स्वतःच्या विश्वासात मजबूत होऊ द्या. जेव्हा मुळं घट्ट रोवली जातील, तेव्हा त्याचं वटवृक्षात झालेलं रूपांतर जगाला आपोआपच दिसेल.
नजरेआड राहून स्वतःवर काम करणं एन्जॉय करा!

तुम्हाला सुद्धा जर तुमच्या स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल घडवून आणायचे असतील आणि एका नवीन प्रवासाला सुरुवात करायची असेल तर संपर्क करा...
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor

शनिवार, ११ जुलै, २०२६

चौकटीत बसण्याचा अट्टहास

चौकटीत बसण्याचा अट्टहास 

तुम्ही ज्या चौकटीसाठी बनलेलेच नाही आहात, त्यात स्वतःला जबरदस्तीने बसवणं थांबवा...

आजचा हा विषय माझ्या मनाच्या अतिशय जवळचा आहे आणि मला खात्री आहे की, हा वाचताना तुमच्यापैकी अनेकांना आपण स्वतः कुठे ना कुठे अशी चूक केलीय, याची जाणीव नक्की होईल.
बऱ्याचदा आपण अशा ग्रुप्समध्ये, अशा वातावरणात किंवा अशा नात्यांमध्ये बसण्याचा (Fit in होण्याचा) अतोनात प्रयत्न करतो, जिथे आपले विचार, आपली मूल्यं जुळतच नसतात. त्या एका 'स्वीकृतीसाठी' आपण हळूहळू स्वतःला बदलू लागतो. पण लक्षात ठेवा— स्वतःची ओळख गमावून मिळवलेली स्वीकृती ही मानसिक गुलामीची सुरुवात असते.

१. ओळखीचा सौदा करू नका (Never Trade Your Identity)
जेव्हा तुम्ही केवळ इतरांना आवडण्यासाठी स्वतःचे स्वभावविशेष, स्वतःचे आवडीनिवडी किंवा स्वतःची मतं मारून जगू लागता, तेव्हा तुम्ही स्वतःशीच प्रतारणा करत असता. सायकॉलॉजीच्या भाषेत सांगायचं तर, यामुळे निर्माण होणारा अंतर्गत संघर्ष (Internal Conflict) तुम्हाला मानसिकदृष्ट्या खूप थकवून टाकतो.
जी जागा, जी खोली किंवा जी माणसं तुमच्यासाठी बनलेलीच नाहीत, तिथे स्वतःला सिद्ध करण्यासाठी स्वतःला मनस्ताप देणं थांबवा.

२. योग्य जागा तुमचं अस्तित्व खुलवते
👉एक सायकॉलॉजिस्ट म्हणून मला तुम्हाला हे आवर्जून सांगावंसं वाटतं:
🎯 जी जागा किंवा जी माणसं तुमच्यासाठी 'योग्य' असतात, ती तुम्हाला बदलण्याचा प्रयत्न करत नाहीत. उलट, त्यांच्यासोबत असताना तुम्हाला मुखवटे घालण्याची गरज पडत नाही. ती जागा तुम्हाला बदलत नाही, तर तुम्ही नक्की कोण आहात, हे अधिक सुंदरतेने जगासमोर आणते (It reveals who you've always been).
 
विकासासाठी बदलणं नक्कीच चांगलं आहे, पण कोणाच्या तरी चौकटीत फिट होण्यासाठी स्वतःचा मूळ रंग पुसून टाकणं अत्यंत घातक आहे.

आजचा प्रश्न: तुमच्या अनुभवातून काय शिकलात?
या प्रवासात मी एक सायकॉलॉजिस्ट म्हणून आणि एक व्यक्ती म्हणूनही खूप काही शिकले. पण आज मला तुम्हाला विचारायचं आहे—

स्वतःशी प्रामाणिक राहताना (Staying true to yourself), स्वतःची ओळख जपताना तुम्ही तुमच्या आयुष्यात कोणता एक सर्वात मोठा धडा शिकलात?

तुमचा अनुभव खाली कमेंट्समध्ये नक्की शेअर करा. कारण कधीकधी तुमचा एक अनुभव दुसऱ्या कोणाला तरी स्वतःचा हरवलेला आत्मविश्वास परत मिळवून देऊ शकतो.
चला, बोलूया!
तुम्हाला सुद्धा जर तुमच्या स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल घडवून आणायचे असतील आणि एका नवीन प्रवासाला सुरुवात करायची असेल तर संपर्क करा...
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor

शुक्रवार, १० जुलै, २०२६

इतरांचे विचार आणि तुमचे अस्तित्व...

इतरांचे विचार आणि तुमचे स्वतःचे अस्तित्व...

आज सोशल मीडिया, कुटुंब, मित्रपरिवार या सगळ्यांच्या गराड्यात आपण सतत जगत असतो. पण या सगळ्यात कधी विचार केलाय का, की आपल्या डोक्यात चालणारे विचार नेमके कोणाचे आहेत? ते खरोखर तुमचे आहेत की इतरांनी तुमच्यावर नकळत बिंबवलेले आहेत?🪅

आजचा आपला विषय याच मानसिकतेशी जोडलेला आहे— "इतरांच्या मतांची गर्दी आणि तुमचे स्वतःचे विचार."🎯

१. डोक्यातील 'ती' गर्दी (The Crowded Mind)🤷

जेव्हा तुमचं मन सतत इतरांच्या मतांनी, त्यांच्या सल्ल्यांनी आणि त्यांच्या अपेक्षांनी भरलेलं असतं, तेव्हा तुमच्या स्वतःच्या कल्पकतेला, तुमच्या 'ओरिजिनल थॉट्स'ना जागाच उरत नाही.
"लोक काय म्हणतील?", "त्यांच्या मते मी काय करायला हवं?", "समाजाच्या नजरेत यशस्वी असणं म्हणजे काय?"— या आणि अशा अनेक प्रश्नांची गर्दी जेव्हा डोक्यात होते, तेव्हा तुमच्या आतला तो खरा, सुप्त आवाज कुठेतरी दडपून जातो.

एका सायकॉलॉजिस्टच्या भाषेत सांगायचं तर, यामुळे तुमची 'Autonomy' म्हणजेच स्वतःचे निर्णय स्वतः घेण्याची क्षमता कमकुवत होते.

२. स्वतःच्या विचारांसाठी जागा रिकामी करा ⬛

ज्याप्रमाणे एका भरलेल्या खोलीत नवीन वस्तू ठेवायला जागा नसते, तसंच इतरांच्या मतांनी गच्च भरलेल्या मेंदूत नवीन, सर्जनशील आणि स्वतःचे स्वतंत्र विचार जन्माला येऊ शकत नाहीत. स्वतःचे विचार निर्माण होण्यासाठी मनात थोडी 'मोकळी जागा' (Mental Space) असणं खूप गरजेचं आहे.

जेव्हा तुम्ही इतरांच्या मतांचा कोलाहल कमी करता, तेव्हा:
 👉तुम्हाला नक्की काय हवं आहे, हे स्पष्ट दिसू लागतं.
 👉 तुमच्या क्षमतांवरचा तुमचा विश्वास वाढतो.
 👉तुम्ही जगाच्या गणितानुसार नाही, तर स्वतःच्या मूल्यांनुसार जगू लागता.

३. मानसिक फिल्टर लावायला शिका (Mental Filtering)🔍
ऐकावे जनाचे करावे मनाचे...
लोकांचं ऐकणं चुकीचं नाही, पण ऐकलेल्या प्रत्येक गोष्टीला डोक्यात जागा देणं नक्कीच चुकीचं आहे. आपल्या मनाला एक 'फिल्टर' लावा. समोरचा व्यक्ती जी मतं मांडत आहे, ती त्याची वैयक्तिक दृष्टी आहे, ते अंतिम सत्य नाही. ती मतं शांतपणे ऐका, पण त्यांना तुमच्या मनाचा ताबा घेऊ देऊ नका.

आजचा एक छोटासा मानसशास्त्रीय प्रयोग:⚗️⚗️
दिवसभरातून किमान १५ मिनिटं अशी काढा, जिथे ना हातात फोन असेल, ना आजूबाजूला लोक. फक्त तुम्ही आणि शांतता. स्वतःशी संवाद साधा. स्वतःला प्रश्न विचारा आणि स्वतःच उत्तरं शोधा.

🌀 निरीक्षण केल्यास तुमच्या लक्षात येईल, जेव्हा इतरांच्या मतांची गर्दी ओसरेल, तेव्हा तुम्हाला स्वतःचा एक सुंदर, नवा आणि स्वतंत्र विचार नक्की गवसेल.

लक्षात घ्या कुठलाही बदल एका रात्रीत घडत नसतो आणि जेव्हा आपण मानसिक पातळीवर काम करायला सुरुवात करतो. तेव्हा बऱ्याचदा आपल्याला त्रास होऊ लागतो अशावेळी तज्ञांची मदत घेणे योग्य असते. 
तुम्हाला सुद्धा जर तुमच्या स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल घडवून आणायचे असतील आणि एका नवीन प्रवासाला सुरुवात करायची असेल तर संपर्क करा...
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling)


बुधवार, ८ जुलै, २०२६

गरज संपली की आदर ही संपला?

तुमच्या बाबतीतही असं होतं का? 🤔

गरज संपली की आदर संपतो?

मग लक्षात घ्या की तो आदर नव्हताच...


कालच्या आपल्या संवादानंतर आज मला एका अत्यंत महत्त्वाच्या आणि तितक्याच संवेदनशील विषयावर तुमच्याशी बोलावंसं वाटलं. बऱ्याचदा समुपदेशन करताना अशी अनेक माणसं माझ्यासमोर येतात, जी एका वेगळ्याच मानसिक त्रासातून जात असतात. त्यांचा त्रास असतो— "मॅडम, मी समोरच्यासाठी एवढं सगळं केलं, पण आज मी त्यांच्यासाठी काही करू शकत नाहीये, तर त्यांचं माझ्याशी वागणं पूर्ण बदललंय."

तुम्हीही कधी हा अनुभव घेतला आहे का? चला, आज यामागचं मानसशास्त्र समजून घेऊया.

१. उपयोगिता की तुमचं मूल्य? (Utility vs. Worth)

आपल्या समाजात बऱ्याचदा एका गोष्टीची गल्लत केली जाते: तुमची उपयुक्तता (Usefulness) म्हणजेच तुमचं मूल्य (Value) मानलं जातं. पण खरं सांगू? तुमची खरी किंमत यावरून ठरत नाही की तुम्ही कोणाच्या किती उपयोगाचे आहात. सायकॉलॉजिस्ट म्हणून मी म्हणेन:

💰🪙 तुमचं खरं मूल्य तेव्हा कळतं, जेव्हा तुमच्याकडे समोरच्याला देण्यासारखं काहीही उरलेलं नसतं— ना पैसा, ना वेळ, ना कोणती मदत. अशा परिस्थितीतही ती व्यक्ती तुम्हाला कशी वागवते, यावरून त्या नात्याची सत्यता कळते.


२. आदर आणि सोय यातील फरक (Respect vs. Convenience)

जर तुम्ही समोरच्याचं आयुष्य सोपं करणं थांबवलं आणि त्याच क्षणी त्यांचा तुमच्याबद्दलचा आदर, प्रेम गायब झालं... तर तो कधी आदर नव्हताच. ती फक्त त्यांची 'सोय' (Convenience) होती.

🫠सोय पाहणारी माणसं: तुम्ही त्यांच्या हो ला हो म्हणताय, त्यांची कामं करताय तोपर्यंत तुम्ही खूप छान आहात. पण तुम्ही जिथे स्वतःच्या मर्यादा स्पष्ट केल्या किंवा 'नाही' म्हणालात, तिथे तुम्ही वाईट ठरता.

🙏 आदर करणारी माणसं: त्यांना तुमच्याकडून काही नको असतं. तुम्ही जसे आहात, तुमच्या गुणांसह आणि मर्यादांसह, ते तुमचा स्वीकार करतात.


३. हा फरक समजून घेणं का गरजेचं आहे?

जेव्हा आपण 'सोयीच्या नात्यांना' 'आपली माणसं' समजतो, तेव्हा आपण स्वतःलाच मानसिकदृष्ट्या थकावून टाकतो. आपण सतत स्वतःला सिद्ध करण्याचा, त्यांच्यासाठी झिजण्याचा प्रयत्न करतो. पण मानसशास्त्र सांगतं की, यामुळे तुमच्या आत्मसन्मानाला (Self-esteem) मोठी ठेच पोहोचू शकते.


आजचा विचार:

नात्यांमध्ये स्वतःला इतकंही रिकामं करू नका की तुमचं अस्तित्वच धोक्यात येईल. स्वतःला ओळखायला शिका. जे लोक तुमच्या असण्याचा आदर करतात, ते तुमच्या 'उपयोगाचे' असण्यावर कधीच प्रेम करत नाहीत.

हा फरक वेळेवर ओळखा आणि स्वतःला मानसिक त्रासापासून वाचवा.

✍️ स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल

8.7.2026

गौरी हर्षल कुलकर्णी

(एम ए क्लिनिकल सायकॉलॉजी, समुपदेशन )

#स्वतःला_शोधताना #गौरीहर्षल


मंगळवार, ७ जुलै, २०२६

what are you choosing?

स्वतःची शांतता की लोकांची पसंती? निवड तुमची आहे...

एक कौन्सेलर म्हणून प्रॅक्टिस करताना माझ्याकडे येणाऱ्या अनेकांमध्ये मला एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते— ती म्हणजे, 'लोकांना मी आवडलो पाहिजे' (The need to be liked♥️) ही सुप्त इच्छा. वरकरणी ही गोष्ट खूप सामान्य वाटते, पण कधीकधी हीच इच्छा आपल्याला अशा गोष्टी सहन करायला लावते ज्या आपली मानसिक शांतता आतून पोखरत असतात.

म्हणजे नेमकं काय होतं 👇🏼

१. दुसऱ्यांना खूश ठेवण्याचा सापळा (The Approval Trap 🌀)
जेव्हा आपण इतरांच्या नजरेत 'चांगलं' बनण्याचा अतिप्रयत्न करतो, तेव्हा आपण नकळतपणे स्वतःला लहान करू लागतो. "मी नकार दिला तर समोरच्याला कसं वाटेल?", "ते मला ग्रुपमधून काढून टाकतील का?", "तो/ती माझ्यावर रागावेल का?"— हे विचार आपल्याला स्वतःच्याच गरजांकडे दुर्लक्ष करायला लावतात.

🌠 सायकॉलॉजी काय सांगते?
👉 दुसऱ्यांना कम्फर्टेबल ठेवण्यासाठी जेव्हा तुम्ही स्वतःची घुसमट करून घेता, तेव्हा तुम्ही स्वतःचा आदर (Self-respect) गमावत असता. जी माणसं तुमच्यावर खरोखर प्रेम करतात, त्यांना तुम्हाला टिकवून ठेवण्यासाठी तुमच्या 'बळी' जाण्याची किंवा आत्मसमर्पणाची गरज नसते.

२. स्वाभिमान (Self-Respect) सगळं काही बदलून टाकतो
ज्या दिवशी तुम्हाला स्वतःच्या मूल्यांची जाणीव होते, त्या दिवशी मॅजिक व्हायला सुरुवात होते:
 👉 तुम्ही अप्रूव्हल Chase करणं थांबवता: "मी जसा/जशी आहे, तशी उत्तम आहे," हा आत्मविश्वास येतो.
 🤷 तुम्ही स्वतःला आकसून घेणं थांबवता: कोणाच्यातरी चौकटीत बसण्यासाठी स्वतःचं व्यक्तिमत्त्व बदलण्याची धडपड थांबते.
 🧘🏻‍♀️ तुम्ही लोकप्रियतेपेक्षा शांततेला प्राधान्य देता: चारचौघांत प्रसिद्ध असण्यापेक्षा रात्रीची शांत झोप आणि मनाची स्थिरता जास्त महत्त्वाची वाटू लागते.

३. 'नाही' म्हणायला शिका, शांतता जपा
'बाउंड्रीज' किंवा मर्यादा ठरवणं हा स्वार्थाचा भाग नाही, तर तो मानसिक आरोग्याचा पाया आहे. जेव्हा तुम्ही एखाद्या गोष्टीला 'नाही' म्हणता, तेव्हा तुम्ही स्वतःच्या शांततेला 'हो' म्हणत असता.

जाता जाता एक सांगते, 
आजपासूनच स्वतःला एक प्रश्न विचारा— "मी जी गोष्ट करत आहे, ती स्वतःच्या आनंदासाठी करत आहे की केवळ दुसऱ्यांना खूश करण्यासाठी?"
स्वतःची शांतता जपायला सुरुवात करा. कारण तिथूनच खऱ्या स्वाभिमानाची आणि एका सुदृढ मानसिकतेची सुरुवात होते.
✍️ स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
7.7.2026

रविवार, ३ मे, २०२६

दस साल बाद

#दस_साल_बाद 
आज एक खूप छान गोष्ट जाणवली. काय माहित आहे?? 2016 मधली मी आणि 2026 मधली मी या दोघींमध्ये एक महत्त्वाचा फरक मला लक्षात आला. आणि तो फरक म्हणजे 2016 मध्ये माझ्या आध्यात्मिक गोष्टींच्या बाबतीतल्या संकल्पना फार रॉ होत्या म्हणजे त्या बऱ्यापैकी कच्च्या किंवा वरवरच्या अशा होत्या. बैठक जरी पक्की असली तरी आयुष्यात अजून बरेच अनुभव घेणे तेव्हा शिल्लक होते. त्यामुळे ते सहाजिकही होतं. आपल्या बाबतीत ज्या गोष्टी घडत आहेत त्या का घडत आहेत त्यांचे भविष्यात काय परिणाम घडतील याबद्दल फारसा विचार मी करत नव्हते. कारण तेव्हाही आणि आत्ताही एक गोष्ट माझ्या मनावर आणि मेंदूवर कोरलेली होती ती म्हणजे माझा मित्र आहे तो बघून घेईल, मला कुठल्याही गोष्टीची काळजी करण्याची गरज नाही. 
आणि जसं जसं आयुष्य पुढे सरकत गेलं तसं तसं लक्षात आलं की खरोखर त्याने कितीतरी गोष्टींची काळजी माझ्या अपरोक्ष घेतली आहे. 
म्हणजे उदाहरण द्यायचं झालं तर आपण म्हणतो ना की देव आपल्या आयुष्यातून माणसांना वजा करतो कारण आपल्याला त्यांचं जे रूप दिसत असतं त्यापेक्षा वेगळं असलेलं आणि खरं असलेलं रूप त्याला माहीत असतं. 
आज जेव्हा मी मागे वळून पाहते तेव्हा मला ह्या गोष्टी फार ठळकपणे दिसतात. 
सगळ्यात महत्त्वाची गोष्ट जी मला जाणवली ती म्हणजे जी माणसं आपल्याला खूप जवळची आपल्याबद्दल चांगला विचार करणारी अशी वाटत असतात ना कालांतराने आपल्याला आपल्या पडत्या काळात किंवा कठीण काळात त्यांनी आपल्याबद्दल काय विचार केला होता हे लक्षात येतं. कधी कधी ते सत्य समोरून आपल्याकडे येतं आणि कधी कधी त्या व्यक्तींच्या बाबतीत अशा काही घटना घडतात की आपल्याला त्यांच्या मनात आपल्याबद्दल असणारे विचार जाणवतात. 
माझ्या बाबतीत जसा जसा माझा प्रवास पुढे पुढे सरकत गेला तशा तशा या गोष्टी जास्त ठळकपणे घडत गेल्या. आजही बऱ्याचदा बऱ्याच गोष्टी मला आधीच जाणवतात. पण कारण पुन्हा तेच मी त्यावर आताही फारसा विचार करत नाही. 
आपल्याबद्दल कोणी काय विचार करायचा आणि काय कृती करायची हा अक्षरशः ज्याच्या त्याच्या कर्माचा प्रश्न असतो. आणि त्या गोष्टींचा चांगलं किंवा वाईट फलित हे त्या व्यक्तीला मिळणार असतं. 
मग माझ्यासारख्या कित्येक सामान्य माणसांना हा प्रश्न पडतो की या सगळ्यांमध्ये आपण काय करायचं असतं???
त्याचं फार छान उत्तर तुकाराम महाराजांनी दिलेलं आहे ,
" ठेविले अनंते तैसेची रहावे ।चित्ती असो द्यावे समाधान ।" 

अजून एक खूप महत्त्वाची गोष्ट सांगते, आत्ता जर तुम्हाला असं वाटत असेल की तुमच्या आयुष्यात चांगला काळ चाललेला नाहीये किंवा तुमचं कोणी जवळच नाहीये तर मनापासून फक्त एकच गोष्ट करा - तुमचं जे कुठलं इष्ट दैवत, श्रद्धास्थान असेल त्याच्या समोर पूर्णपणे शरणागती पत्करा ,समर्पण करा. 
आपल्या चुका, आपल्या मनात येणारे वाईट विचार चांगले विचार सगळं काही सांगून मोकळे व्हा. त्यानंतर त्यांनाच योग्य मार्ग दाखवण्यासाठी विनंती करा. 
आणि हे सगळं करताना मनापासून त्यांच्या अस्तित्वावर विश्वास ठेवा. तो विश्वास कधीही डळमळीत होऊ देऊ नका. एवढी गोष्ट जर केली तर तुम्ही कल्पनाही करू शकत नाही अशा पद्धतीने तुमच्या आयुष्याची जबाबदारी घेतली जाते. 
मी तर अनुभव घेतला आहे आणि घेत आहे, भविष्यातही घेणार आहे. ही गोष्ट करण्यासाठी कुठल्याही चांगल्या मुहूर्ताची गरज नसतेच. मनात येईल तो ईश्वराच्या जवळ जाण्यासाठी चांगला मुहूर्त. 
बाकी??? 
बाकी सगळं दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु!!!
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
3 मे 2026

शनिवार, १८ एप्रिल, २०२६

वड्याचे तेल वांग्यावर कशासाठी?

#वड्याचे_तेल_वांग्यावर_कशासाठी?
आपल्याकडे एक जुनी आणि अतिशय अर्थपूर्ण म्हण आहे— 'वड्याचे तेल वांग्यावर काढणे'.  आजकाल माणसांच्या वागण्याचंही अगदी असंच झालंय.हे वागणं खरंच खूप विचित्र असतं, पण आजकाल पावलोपावली पाहायला मिळतं. 
आपल्या आयुष्यात आपण अनेकदा अशा माणसांना भेटतो जे विनाकारण आपल्यावर डाफरतात किंवा तुसडेपणाने वागतात. आपण विचार करतो, "अरे, मी तर यांचं काहीच बिघडवलं नाही, मग हे माझ्यावर का चिडलेत?" पण सत्य हे असतं की, त्या रागाचं मूळ आपल्यात नसतं, तर त्यांच्या भूतकाळात कोणा दुसऱ्याने दिलेल्या जखमेत असतं.
माणूस स्वभावतः खूप गुंतागुंतीचा आहे. जेव्हा एखाद्या व्यक्तीला कोणीतरी खूप जवळचं माणूस फसवतं, अपमानित करतं किंवा मानसिक त्रास देतं, तेव्हा त्या त्रासाची एक 'गाठ' मनात तयार होते. ही गाठ कधी सुटली नाही की ती रागाचं रूप घेते. मग होतं असं की, ज्याने त्रास दिला त्याच्यासमोर आपण काहीच करू शकत नाही—कधी भीतीपोटी, तर कधी नात्याच्या दबावापोटी.
आणि मग सुरू होतो 'बदल्याचा' चुकीचा प्रवास.
कोणीतरी जुना राग मनात धरून बसलेलं असतं आणि मग एखादा निष्पाप मित्र, घरातील लहान मुलं किंवा ऑफिसचा सहकारी समोर येतो. त्यांच्याकडून एखादी साधी चूक झाली, तरी हा माणूस त्यांच्यावर तुटून पडतो. खरं तर तो त्या व्यक्तीवर नाही, तर त्या जुन्या त्रासावर ओरडत असतो. "दगड मारला एकाने, पण त्याची कळ आपण दुसऱ्यावरच काढतो."
हे वागणं म्हणजे कसं आहे माहितीये? जसं एखाद्याने आपल्याला अंधारात धक्का मारला आणि आपण चिडून समोरून येणाऱ्या दिव्यावरच दगड भिरकावला. यामुळे अंधार कमी होत नाही, उलट जो उजेड मिळणार होता तोही आपण गमावून बसतो.
माणसाने एक गोष्ट लक्षात ठेवायला हवी—ज्याने तुम्हाला दुःख दिलंय, त्याला माफ करणं किंवा त्याच्यापासून लांब जाणं हाच त्यावरचा उपाय आहे. पण त्या दुःखाचं भांडं दुसऱ्या कोणाच्यातरी डोक्यावर फोडणं, हे त्या व्यक्तीवर केलेला अन्याय आहे. आपण ज्यांना त्रास देतोय, त्यांचा दोष काय? फक्त एवढाच की ते आपल्या आयुष्यात 'आहेत' आणि ते आपलं ऐकून घेतात?
स्वतःला विचारून बघा...
⚠️तुमच्या आजूबाजूला अशी माणसं आहेत का, ज्यांचा राग तुम्हाला विनाकारण सहन करावा लागतोय?
 ⚠️पण त्याहून महत्त्वाचं...कळत-नकळत तुम्हीही तुमच्या जुन्या जखमांचा राग अशा माणसांवर काढत नाही ना, ज्यांनी तुम्हाला फक्त प्रेम आणि साथ दिली आहे?
🔔विचार करा... ज्या व्यक्तीचा दोष नाही, तिला तुमच्या भूतकाळाची शिक्षा का?
टीप: या प्रश्नांची उत्तरं शोधताना स्वतःशी प्रामाणिक राहणं, हाच तुमच्या मानसिक स्वास्थ्याचा पहिला टप्पा आहे.

लक्षात घ्या कुठलाही बदल एका रात्रीत घडत नसतो आणि जेव्हा आपण मानसिक पातळीवर काम करायला सुरुवात करतो.  तेव्हा बऱ्याचदा आपल्याला त्रास होऊ लागतो अशावेळी तज्ञांची मदत घेणे योग्य असते. 
तुम्हाला सुद्धा जर तुमच्या स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल घडवून आणायचे असतील आणि एका नवीन प्रवासाला सुरुवात करायची असेल तर संपर्क करा...
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling)

बुधवार, १५ एप्रिल, २०२६

पुन्हा पुन्हा तेच ते?

#पुन्हा_पुन्हा_तेच_ते?
इतरांकडून पुन्हा पुन्हा तेच वागणं तुम्हीही सहन करत आहात का? 
लोक आपल्याशी कसं वागतात, हे बऱ्याचदा आपण त्यांना किती मुभा देतो यावर अवलंबून असतं. पण एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवा—एखाद्या व्यक्तीने त्यांचं खरं रूप एकदा दाखवलं की ते पुरेसं असतं. त्यांनी दुसऱ्यांदा तेच वागणं तुम्हाला दाखवावं, इतकी सूट त्यांना देऊ नका.
⚠️पहिल्याच वेळी ओळखा 🔔
जेव्हा कोणी तुमच्याशी आदराने वागत नसते किंवा तुम्हाला त्रास होईल असं वागतं असते, तेव्हा ती 'पहिली वेळ' एक धोक्याची घंटा असते. आपण अनेकदा "कदाचित चुकून झालं असेल" किंवा "समोरच्याचा मूड खराब असेल" असं म्हणून त्याकडे दुर्लक्ष करतो. पण हीच ती वेळ असते जिथे आपल्याला सावध व्हायचं असतं. समोरच्याचे 'खरे रंग' सुरुवातीलाच ओळखा.
तुमच्या कडून आखलेल्या 'सीमा' तुमचं रक्षण करतात.

'बाउंड्रीज' किंवा सीमा आखणं म्हणजे समोरच्याचा द्वेष करणं नाही, तर स्वतःवर प्रेम करणं आहे. तुमची मनःशांती आणि तुमचा स्वाभिमान ही तुमची जबाबदारी आहे. जर एखाद्याचं वागणं तुमच्या मूल्यांच्या विरोधात जात असेल, तर तिथे ठामपणे उभं राहणं गरजेचं आहे. तुमच्या सीमा जेवढ्या स्पष्ट असतील, तेवढं तुमचं मानसिक आरोग्य चांगलं राहील.

⚠️स्वतःची किंमत ओळखा
तुम्ही सुरुवातीपासूनच प्रेम आणि आदरासाठी पात्र आहात. कोणालाही तुमचं मन वारंवार दुखावण्याचा परवाना देऊ नका. तुमच्या अंतर्मनाचा आवाज (Instincts) ऐका. जर तुम्हाला आतून वाटत असेल की काहीतरी चुकीचं घडतंय, तर ते खरं असण्याची शक्यता जास्त असते.

⚠️निरोगी नात्यांचा पाया
खऱ्या आणि निरोगी नात्यांमध्ये एकमेकांच्या सीमांचा आदर केला जातो. स्वतःचा आदर करणं म्हणजे दुसऱ्यांना कमी लेखणं नाही, तर स्वतःला सन्मानाने वागवलं जाईल याची खात्री करणं होय.
लक्षात ठेवा, तुम्ही लोकांना जशी परवानगी द्याल, तसेच ते तुमच्याशी वागतील. त्यामुळे तुमच्या बाऊंडरीज काटेकोरपणे आखा. 

वरचा लेख वाचल्यानंतर तुमच्या मनात जर गोंधळ उडाला असेल किंवा हे सगळं कसं करता येईल असं तुम्हाला वाटत असेल तर खाली मी काही प्रश्न दिले आहेत ते सोडवा. तुमच्या प्रश्नांची उत्तरं तुम्हाला नक्की मिळतील.आणि तरीसुद्धा जर तुम्हाला असं वाटत असेल की मी माझ्या जवळच्या नात्यांमध्ये बाउंड्रीज आखू शकत नाही तर कौन्सिलर ची मदत नक्की घ्या. 
१. पहिली वॉर्निंग 🔔
✔️ तुमच्या आयुष्यात अशी कोणती व्यक्ती किंवा परिस्थिती आहे, जिथे तुम्हाला पहिल्याच वेळी काहीतरी 'चुकीचं' जाणवलं होतं, पण तुम्ही त्याकडे दुर्लक्ष केलं? आज त्याचा परिणाम काय होतोय?
२. तडजोड की आदर?
✔️ तुम्ही एखाद्या नात्यात शांतता टिकवण्यासाठी स्वतःच्या 'स्वाभिमानाशी' तडजोड करत आहात का? ती शांतता खरंच टिकणारी आहे का?
३. तुमची 'नो-गो' झोन
✔️ अशी कोणत्या तीन कृती किंवा गोष्टी आहेत, ज्या तुम्ही तुमच्या आयुष्यात कोणाकडूनही कधीच सहन करणार नाही? तुमच्या या सीमांबद्दल तुम्ही स्वतःशी स्पष्ट आहात का?
हे प्रश्न तुम्हाला तुमच्या नात्यांमधील 'पॅटर्न' ओळखायला आणि स्वतःच्या सीमा निश्चित करायला मदत करतील.

🧘🏼‍♀️स्व-संवाद: सीमा आणि स्वाभिमानासाठी ३ प्रश्न
हे प्रश्न तुम्हाला तुमच्या नात्यांमधील 'पॅटर्न' समजून घेण्यास आणि स्वतःच्या मानसिक शांततेसाठी पावलं उचलण्यास मदत करतील:
१. 'दुसरी संधी' की 'दुसऱ्यांदा झालेला त्रास'?
जेव्हा तुम्ही एखाद्या व्यक्तीला त्यांच्या चुकीच्या वागणानंतर पुन्हा एकदा संधी देता, तेव्हा त्यामागे नक्की काय भावना असते? ती भावना 'त्या व्यक्तीवरचा विश्वास' असते, की 'ती व्यक्ती सोडून जाण्याची भीती' किंवा 'एकटेपणाची भीती' असते? तुमच्या या निर्णयामुळे तुम्हाला शांती मिळते की अधिक अस्वस्थता जाणवते?
२. तुमच्या 'सहनशक्तीची' किंमत काय?
तुम्ही स्वतःला किती सहनशील (Adjusting) मानता? तुमची ही सहनशीलता तुम्हाला एक 'समंजस व्यक्ती' बनवतेय की ती तुमच्या 'स्वाभिमानाचा बळी' घेतेय? तुमच्या सहनशक्तीची सीमा कुठे संपते आणि जिथे ती संपते, तिथे तुम्ही स्वतःसाठी खंबीरपणे उभे राहू शकता का?
३. 'नाही' म्हणण्यातला अडथळा काय?
एखाद्या गोष्टीला किंवा व्यक्तीला स्पष्टपणे 'नाही' म्हणताना तुमच्या मनात कोणत्या प्रकारच्या विचारांचे काहूर माजते? (उदा. "मी वाईट ठरेन का?", "समोरचा दुखावला जाईल का?"). हा विचार समोरच्या व्यक्तीच्या भावना जपण्यासाठी असतो की स्वतःला गुन्हेगार (Guilty) वाटण्यापासून वाचवण्यासाठी असतो?
टीप: या प्रश्नांची उत्तरं शोधताना स्वतःशी प्रामाणिक राहणं, हाच तुमच्या मानसिक स्वास्थ्याचा पहिला टप्पा आहे.

लक्षात घ्या कुठलाही बदल एका रात्रीत घडत नसतो आणि जेव्हा आपण मानसिक पातळीवर काम करायला सुरुवात करतो. तेव्हा बऱ्याचदा आपल्याला त्रास होऊ लागतो अशावेळी तज्ञांची मदत घेणे योग्य असते. 
तुम्हाला सुद्धा जर तुमच्या स्वतःमध्ये सकारात्मक बदल घडवून आणायचे असतील आणि एका नवीन प्रवासाला सुरुवात करायची असेल तर संपर्क करा...
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

मंगळवार, ७ एप्रिल, २०२६

जो थांबला तो संपला

#जो_थांबला_तो_संपला
"जो थांबला तो संपला" हे आपल्या मनावर इतकं खोलवर रुजलेलं आहे की आपण त्याचा शब्दशः अर्थ घेतो. 
पण आपले सुप्त मन याला मानत नाही. ज्या वेळेला आपण 'वाया गेलेली' म्हणत असतो , त्याच वेळी ते माहितीवर प्रक्रिया करते, ती साठवते आणि पुनर्बांधणी करते. आपल्या मेंदूची खरी जीवशास्त्रीय(biology) रचना अशीच काम करते.
नीट विचार केला तर लक्षात येईल की कुठेतरी हे गणितच चुकले आहे. विश्रांती ही मिळवण्याची गोष्ट बनली आहे. काम पूर्ण केल्यावर मिळणारे एक बक्षीस अशा अर्थाने आपण तिच्याकडे पाहतो. आपल्या डोक्यात जातात हे झालं की मग मला आराम मिळेल, ते पूर्ण केलं तर मला मनःशांती मिळेल असे विचार असतात. आणि ह्या 'पूर्ण'ची व्याख्या सतत बदलत राहिल्यामुळे, विश्रांती कधी मिळतच नाही. 
जेव्हा शरीर थकलेले असते आणि आपण तरीही त्याला काम करण्यासाठी अजून धक्का मारत असतो , तेव्हा विचार करण्याची गती मंदावते आणि भावनांवर नियंत्रण मिळवणे कठीण होते. तुमचे मन हे सर्व कुठेतरी टिपून ठेवत असते. 

पण आपल्या तयार झालेल्या माईंड सेटमुळे आपण विश्रांतीला काय समजत असतो ते बघा...
आपल्याला असं वाटत असतं आपण जेव्हा विश्रांती घेत असतो तेव्हा आपण तो वेळ वाया घालवत असतो. कारण आपल्याकडून कोणतंही काम होत नाही. आणि कोणतही काम होत नाही म्हणून नकळतच आपण स्वतःचीच किंमत कमी करत असतो. 

लक्षात घ्या, आठवड्यातून एकदा मिळणारा सुट्टीचा दिवस हा ऐच्छिक पर्याय नसून तुमच्या मज्जासंस्थेसाठी तो गरजेचा असतो. आणि हे आपल्याला नव्याने शिकणं गरजेचं आहे. 

तुम्हाला काय वाटते?
१. कामाच्या व्यापात तुम्ही स्वतःला विश्रांती घेण्यासाठी वेळ देता का, की फक्त थकल्यावरच थांबता?
२. 'काहीही न करणे' म्हणजे वेळ वाया घालवणे असे तुम्हालाही वाटते का?
३. तुमच्या मते शरीरापेक्षा मनाची विश्रांती जास्त महत्त्वाची आहे का?
आतल्या आत घुसमटण्यापेक्षा, व्यक्त व्हा... कारण संवाद हीच समाधानाची पहिली पायरी आहे.
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

शनिवार, ४ एप्रिल, २०२६

काम चालू रस्ता बंद

#काम_चालू_रस्ता_बंद ❎
कधी कधी आपल्याला वाटतं की सगळं काही थांबलंय. आपण खूप प्रयत्न करतो, पण यश अजूनही लांबच आहे असं वाटतं. माझीसुद्धा काही वर्षांआधी या गोष्टीमुळे खूप चिडचिड व्हायची, राग यायचा. पण आता मी शिकलेय—हा 'उशीर' म्हणजे मला थांबवणं नाही, तर मला 'घडवणं' आहे.
ही 'वेटिंग' नाही, तर 'प्रिपेरेशन' आहे!
कधी कधी देव आपल्याला थांबवतो, कारण तो आपलं रक्षण करत असतो. आपल्याला ज्या संकटाची कल्पनाही नसते, त्यापासून तो आपल्याला लांब ठेवतो. आपल्याला वाटतं की वेळ वाया जातोय, पण खरं तर देव आपल्यातल्या अशा गुणांना पैलू पाडत असतो, ज्याची आपल्याला जाणीवही नसते. ही फक्त 'वाट बघणं' नाही, तर ही एक 'तयारी' आहे—मोठ्या जबाबदारीसाठी!
शांतता म्हणजे 'प्लॅनिंग'
जेव्हा सगळीकडे शांतता असते आणि काहीच घडत नाही असं वाटतं, तेव्हा समजून जा की पडद्यामागे काहीतरी मोठं 'प्लॅनिंग' सुरू आहे. आपल्याला देवाचं 'टाइमिंग' कदाचित नेहमी समजणार नाही, पण एक गोष्ट नक्की—त्याच्या हातात दिलेलं काहीच वाया जात नाही.
त्रागा नको, आता फक्त विश्वास!
जर एखादी गोष्ट मिळायला अपेक्षेपेक्षा जास्त वेळ लागत असेल, तर त्याचा अर्थ असा की ती गोष्ट आपण कल्पनेपेक्षा मोठी असणार आहे. मोठ्या इमारतीचा पाया जसा खोल आणि मजबूत लागतो, तसंच मोठ्या यशासाठी आपली तयारी सुद्धा मजबूत लागते. म्हणूनच, आता मला फ्रस्ट्रेशन येत नाही, तर माझा विश्वास अधिक वाढत जातो.
जाता जाता एकच सांगेन पुढे चालत राहा...
मी माझं काम करत राहणार, स्वतःवर मेहनत घेणार आणि देवावर पूर्ण भरवसा ठेवणार. कारण जेव्हा तो काहीतरी अफाट देणार असतो, तेव्हा घेतलेली ही मेहनत आणि ही प्रतीक्षा कधीच फुकट जात नाही.
लक्षात ठेवा, जेवढी मोठी प्रतीक्षा, तेवढंच गोड फळ! ✨🙏

आपल्या आयुष्यातील 'पॅटर्न' आणि 'ग्रोथ' यावर विचार करायला लावणारे, थोडेसे खोलवर जाणारे ३ प्रश्न खालीलप्रमाणे आहेत:
१. 'रिसायकल' होणारे अनुभव: तुमच्या आयुष्यात अशा कोणत्या घटना, व्यक्ती किंवा समस्या आहेत ज्या 'नाव बदलून' वारंवार तुमच्यासमोर येत आहेत? (उदा. दरवेळी सारखेच मित्र मिळणे किंवा प्रत्येक कामात एकाच टप्प्यावर अडथळा येणे). तुम्हाला वाटतं का, की ही परिस्थिती बदलण्यासाठी समोरच्या व्यक्तीपेक्षा आधी तुमचा 'प्रतिसाद' बदलण्याची गरज आहे?
२. तुलनेचा चष्मा: सध्या तुम्ही स्वतःला ज्या यशाच्या किंवा सुखाच्या मापदंडांवर मोजत आहात, ते खरोखर तुमचे आहेत का? की ते फक्त समाज, नातेवाईक किंवा सोशल मीडियाने तुमच्यावर लादलेल्या अपेक्षा आहेत? जर या अपेक्षा तुमच्या नसतील, तर तुम्ही स्वतःच्या दृष्टिकोनातून यशाची कोणती व्याख्या ससांगाल
३. बदलाचा अडथळा: स्वतःचा एखादा जुना स्वभाव किंवा विचार सोडताना तुम्हाला नेमकी कशाची भीती वाटते? (उदा. "मी बदललो तर लोक काय म्हणतील?" किंवा "अनोळखी वाटेवर चालताना माझं काय होईल?"). ही भीती तुमच्या प्रगतीपेक्षा मोठी आहे का?

💫तुम्ही जर असं काहीच केलं नसेल पण करायचं असेल तर माझे कोर्सेस तुमच्यासाठी आहेत... 
🧿🧿🧿 योग्य वेळी कौन्सेलर ची मदत घ्या आणि स्वतःच्या आयुष्यात बदल घडताना बघा.🔮🔮🔮🔮
🧘🏼‍♀️स्वतःला नव्याने जाणून घेण्यासाठी तयार व्हा आणि लवकरात लवकर संपर्क करा. 
📱Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor 
(paid counselling)


मंगळवार, ३१ मार्च, २०२६

तेच तेच अडथळे? तुम्हीही अनुभवत असाल तर 👉🏼

#तेच_तेच_अडथळे? विचारांचे चक्र आणि बदल
कधी कधी आपल्याला वाटतं की नशीबच खराब आहे. सगळीकडे सतत तेच तेच अडथळे, तीच ती "बॅड लक" ची मालिका पुन्हा पुन्हा आपल्यासमोर येते. मग आपण नशिबाला किंवा लोकांना दोष द्यायला लागतो. पण खरं सांगू? जर पुन्हा पुन्हा त्याच समस्या येत असतील, तर आता थोडं 'आत' डोकावून बघण्याची वेळ आली आहे.
💫जुन्या विचारांनी नवीन जग कसं घडणार?
आपण नेहमी त्याच त्याच पद्धतीने विचार करतो आणि अपेक्षा मात्र वेगळ्या निकालांची ठेवतो. हे कसं शक्य आहे?
 जर आपल्याला आयुष्यात काहीतरी नवीन हवं असेल, तर आपल्याला आपली विचार करण्याची पद्धत—म्हणजेच आपली 'मेंटॅलिटी'—बदलावी लागेल. जुन्या विचारांच्या साच्यात अडकून आपण कधीच नवीन उंची गाठू शकत नाही.
🔃 हे अनुभवांचं रिसायकलिंग थांबवा!
जोपर्यंत आपण आपले विचार बदलत नाही, तोपर्यंत आपण आपले जुने अनुभवच 'रिसायकल' करत राहतो. 
🛞 म्हणजे काय?
 तर फक्त माणसं बदलतात, जागा बदलते, पण समस्या मात्र तशीच राहते. कारण आपण अजूनही त्याच जुन्या चष्म्यातून जगाकडे बघतोय. हे दुष्टचक्र तोडण्यासाठी आपल्याला एक नवीन 'स्टोरी' स्वतःला सांगावी लागेल.
🏆नवीन विचार = नवीन निकाल
आजच ठरवा की मी परिस्थितीकडे बघण्याचा दृष्टिकोन बदलेन. जेव्हा तुम्ही तुमचे विचार बदलता, तेव्हा तुमच्या कृती बदलतात आणि आपोआपच त्याचे निकालही बदलतात. 
🧶"हे माझ्यासोबतच का होतंय?" म्हणण्यापेक्षा "मी यातून काय शिकू शकतो?" हा एक छोटासा बदल सुद्धा तुमचं आयुष्य बदलू शकतो.

???आजचे तीन प्रश्न 
१. अनुभवांची पुनरावृत्ती: तुमच्या आयुष्यात अशी कोणती समस्या किंवा 'बॅड लक' आहे, जे वारंवार वेगळ्या रूपात तुमच्यासमोर येत आहे? तुम्हाला असं वाटतं का की तिथे तुमचा एखादा जुना विचार कारणीभूत असू शकतो?
२. नजरेचा चष्मा: एखाद्या कठीण परिस्थितीकडे पाहताना तुमचा पहिला विचार "हे माझ्यासोबतच का होतंय?" (Victim mindset) असा असतो, की "यातून मी काय शिकू शकतो?" (Growth mindset)? हा दृष्टिकोन बदलल्यास निकाल बदलू शकेल का?
३. नव्या संकल्पाची सुरुवात: आजच्या दिवसात असा कोणता एक छोटासा निर्णय किंवा विचार तुम्ही बदलू शकता, जो तुम्हाला तुमच्या जुन्या 'कम्फर्ट झोन'मधून बाहेर काढून एका नवीन रिझल्टकडे घेऊन जाईल?

🧘🏼‍♀️आजचा संकल्प
तुमच्या डोक्यातले ते जुने, नकारात्मक विचार आता कचऱ्यात टाका. आजपासून नवीन, सकारात्मक आणि प्रगतीशील विचारांची पेरणी करा.

लक्षात ठेवा, जोपर्यंत विचार बदलत नाहीत, तोपर्यंत जग बदलणार नाही. स्वतःला एक नवी संधी द्या! 🔄🧠✨

💫तुम्ही जर असं काहीच केलं नसेल पण करायचं असेल तर माझे कोर्सेस तुमच्यासाठी आहेत... 
🧿🧿🧿 योग्य वेळी कौन्सेलर ची मदत घ्या आणि स्वतःच्या आयुष्यात बदल घडताना बघा.🔮🔮🔮🔮
🧘🏼‍♀️स्वतःला नव्याने जाणून घेण्यासाठी तयार व्हा आणि लवकरात लवकर संपर्क करा. 
📱Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling)

रविवार, २९ मार्च, २०२६

मध्यमवय, भावनिक रिकामेपणा आणि नात्यांमधील भूलभुलैया

मध्यमवय, भावनिक रिकामेपणा आणि नात्यांमधील 'भूलभुलैया'

आयुष्याच्या एका टप्प्यावर, विशेषतः वयाच्या ३५ ते ५० च्या दरम्यान, अनेक स्त्रियांच्या आयुष्यात एक 'पोकळी' निर्माण होते. मुले मोठी झालेली असतात, पती आपल्या कामात व्यस्त असतो आणि स्वतःचे अस्तित्व फक्त 'घर सांभाळणारी' एवढ्यापुरतेच उरले आहे की काय, असा प्रश्न पडू लागतो. याच काळात मनाची दारे नकळत अशा कोणासाठी तरी उघडली जातात, जो प्रेमाचा, आदराचा आणि लक्ष देण्याचा (Attention) देखावा करतो.
पण हा प्रवास जितका सुखद वाटतो, तितकाच तो धोकादायकही असू शकतो. या विषयाचे काही महत्त्वाचे पैलू खालीलप्रमाणे आहेत:
१. ही ओढ निर्माण का होते? (The Root Cause)
भावनिक उपासमार: घरातून मिळणारे दुर्लक्ष आणि संवादाचा अभाव स्त्रीला बाहेरून मिळणाऱ्या थोड्याशा कौतुकाकडेही खेचून नेतो.
थ्रिल किंवा वेगळेपण: रोजच्या कंटाळवाण्या आयुष्यात काहीतरी नवीन, थरारक हवे असते. याला अनेकदा 'मिडल एज क्रायसिस' म्हटले जाते.
आर्थिक गरज: काही वेळा परिस्थिती इतकी बिकट असते की, केवळ कुटुंबाला आधार देण्यासाठी किंवा स्वतःच्या गरजांसाठी स्त्रिया अशा संबंधांकडे वळतात, जिथे त्यांना मदतीचे आमिष दाखवले जाते.
२. फसवणुकीची कार्यपद्धती (The Predator's Trap)
अशा वेळी काही पुरुष स्त्रियांच्या भावनिक कमकुवतपणाचा फायदा घेतात. त्यांची पद्धत साधारणतः अशी असते:
मैत्रीचा हात: सुरुवातीला ते केवळ एक 'चांगला मित्र' म्हणून समोर येतात. ते तुमचे म्हणणे शांतपणे ऐकून घेतात, जे कदाचित घरी घडत नसते.
संधीसाधूपणा: तुम्हाला भावनिकदृष्ट्या गुंतवून ठेवले जाते. "तुला तुझ्या घरात कोणीच समजत नाही, मी मात्र तुला पूर्ण ओळखतो," अशी जाणीव करून दिली जाते.
सवय लावणे: दिवसातून अनेकदा मेसेज करणे, सतत संपर्कात राहणे यातून तुम्हाला त्यांची सवय लावली जाते. जेव्हा तुम्ही त्यांच्यावर पूर्णपणे विसंबून राहता, तेव्हा ते अचानक 'डिस्कनेक्ट' होतात.
लक्ष देणे बंद करणे (Ghosting): जेव्हा त्यांना समजते की शिकार आता पूर्णपणे जाळ्यात आहे, तेव्हा ते दुर्लक्ष करू लागतात. यामुळे स्त्रीला प्रचंड धक्का बसतो आणि ती अधिकच त्यांच्या मागे लागते.
३. अंतर्गत संघर्ष आणि घुसमट
या संपूर्ण प्रवासात स्त्री दोन पातळ्यांवर लढत असते:
१. अपराधीपणाची भावना (Guilt): "मी माझ्या कुटुंबाशी प्रतारणा करत आहे का?" हा विचार तिला आतून खात असतो.
२. सामाजिक भीती: "कोणाला समजले तर काय होईल?" या भीतीने ती कोणाकडे मदतही मागू शकत नाही.
चेहऱ्यावर हसू ठेवून आतल्या आत रडणे, ही अवस्था अत्यंत भयानक असते. यालाच 'सायलेंट किलर' म्हटले जाते.
४. यातून बाहेर पडण्यासाठी मार्ग (Counseling Advice)
भावनिक दलदलीतून बाहेर पडण्यासाठी मार्गदर्शक उपाययोजना
जेव्हा एखादी स्त्री अशा 'भावनिक सापळ्यात' अडकते, तेव्हा तिला तिथून बाहेर पडणे अशक्य वाटते. पण योग्य पावले उचलल्यास स्वतःचे मानसिक आरोग्य आणि सामाजिक प्रतिष्ठा दोन्ही जपता येतात.
जर तुम्ही किंवा तुमची ओळख असलेली कोणी व्यक्ती या परिस्थितीत असेल, तर खालील गोष्टी लक्षात ठेवा:
१. The 'No Contact' Rule
हे सर्वात कठीण पण सर्वात प्रभावी पाऊल आहे.
डिजिटल डिटॉक्स: त्या व्यक्तीचा नंबर ब्लॉक करा. सोशल मीडियावरून त्यांना अनफॉलो किंवा ब्लॉक करा. जुने मेसेज, फोटो आणि कॉल लॉग्स डिलीट करा. कारण ते पुन्हा पुन्हा पाहिल्याने जुन्या आठवणी आणि 'हळवेपणा' जागा होतो.
प्रतिसाद देऊ नका: जर त्या व्यक्तीने पुन्हा संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केला (उदा. नवीन नंबरवरून किंवा मित्रांमार्फत), तर कोणताही प्रतिसाद देऊ नका. 'स्पष्टीकरण' देण्याच्या फंदात पडू नका, कारण तिथेच पुन्हा भावनिक गुंतवणूक सुरू होते.
२. स्वतःच्या भावनांचे विश्लेषण (Self-Analysis)
भ्रमातून बाहेर या: ती व्यक्ती तुमच्या प्रेमात नव्हती, तर तिला तुमच्याकडून मिळणाऱ्या 'अटेंशन' किंवा 'फायद्यात' रस होता, हे सत्य स्वीकारणे गरजेचे आहे.
गरज ओळखा: तुम्हाला नक्की काय हवे होते? प्रेम, संवाद की आर्थिक मदत? एकदा मूळ गरज समजली की, ती सुरक्षित मार्गाने कशी पूर्ण करता येईल याचा विचार करता येतो.
३. 'गिल्ट' (अपराधीपणा) मधून मुक्तता
स्वतःला माफ करा: "माझ्याकडून चूक झाली" हे मान्य करणे धैर्याचे लक्षण आहे. स्वतःला सतत कोसत राहिल्याने नैराश्य (Depression) येते. झालेली चूक ही एक 'धडा' म्हणून स्वीकारा आणि पुढे चला.
गोपनीयता पाळा: प्रत्येक गोष्ट प्रत्येकाला सांगण्याची गरज नाही. विश्वासू व्यक्ती किंवा समुपदेशकाशिवाय इतर कोणाशीही यावर चर्चा करू नका, जेणेकरून तुमचे सामाजिक आयुष्य सुरक्षित राहील.
४. आर्थिक स्वावलंबन आणि सुरक्षा
आर्थिक पर्याय शोधा: जर गरज आर्थिक मदतीची असेल, तर सन्माननीय मार्गाने पैसे कसे कमवता येतील याचा विचार करा. एखादा छोटा गृह उद्योग, पार्ट-टाइम नोकरी किंवा जुन्या कौशल्याचा वापर करून पैसे मिळवण्याचा प्रयत्न करा.
ब्लॅकमेलिंगला घाबरू नका: जर समोरची व्यक्ती तुम्हाला धमकावत असेल, तर घाबरून त्यांच्या मागण्या पूर्ण करू नका. अशा वेळी कायदेशीर सल्ला किंवा सायबर सेलची मदत घेणे केव्हाही उत्तम.
५. नातेसंबंधांवर पुन्हा काम करणे (Rebuilding Relations)
कुटुंबात संवाद वाढवा: पती किंवा मुलांशी संवाद सुधारण्याचा प्रयत्न करा. त्यांच्यासोबत वेळ घालवा. घरामध्ये 'भावनिक गुंतवणूक' वाढवल्यास बाहेरची गरज कमी भासते.
नवीन मैत्री: सकारात्मक आणि सुरक्षित मित्र-मैत्रिणींचा गट तयार करा, जे तुम्हाला प्रगतीसाठी प्रोत्साहित करतील.
६. मानसिक आणि शारीरिक आरोग्य
छंद जोपासा: वाचन, व्यायाम, योगा किंवा गाणे शिकणे यांसारख्या गोष्टी मनात रिकामेपणा जाणवू देत नाहीत. रिकामे मन हे 'सैतानाचे घर' असते, त्यामुळे स्वतःला विधायक कामात गुंतवून ठेवा.
व्यावसायिक समुपदेशन: जेव्हा विचार चक्र थांबत नाही, तेव्हा 'कौन्सिलिंग' घेणे हे औषधासारखे काम करते. समुपदेशक तुम्हाला परिस्थितीकडे तटस्थपणे पाहायला शिकवतात.
७. स्वतःची किंमत (Self-Worth) ओळखा
कोणीतरी दुर्लक्ष केले म्हणून तुमची किंमत कमी होत नाही. तुम्ही कोणाच्या 'मूड'वर अवलंबून असणारी वस्तू नाही आहात. स्वतःला आदर द्यायला शिका, तेव्हाच जग तुमचा आदर करेल.
लक्षात ठेवा: ही एक तात्पुरती वादळी स्थिती आहे. तुम्ही यातून नक्कीच बाहेर पडू शकता आणि पुन्हा आनंदी आयुष्य जगू शकता.
जाता जाता इतकच सांगते, 
तुमचे आयुष्य एका चुकीच्या निर्णयामुळे संपत नाही. समोरची व्यक्ती तुम्हाला 'कंट्रोल' करत असेल, तर ते प्रेम नाही. स्वतःची किंमत ओळखा. तुम्ही केवळ एका पुरुषाची 'गरज' नाही आहात, तर तुम्ही एक स्वतंत्र, सन्माननीय आणि सामर्थ्यवान व्यक्ती आहात.
आतल्या आत घुमण्यापेक्षा, व्यक्त व्हा... कारण संवाद हीच समाधानाची पहिली पायरी आहे.
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

शनिवार, २८ मार्च, २०२६

आज काय लिहू?

#आज_काय_लिहू? 
आजच्या डिजिटल युगात आपण लॅपटॉप आणि मोबाईलच्या इतके आहारी गेलो आहोत की, हातात पेन धरून कागदावर लिहिणं आपण जवळजवळ विसरूनच गेलोय. पण तुम्हाला माहित आहे का? हाताने लिहिण्याची ही 'जुनी सवय' तुमच्या आयुष्यात किती मोठे सकारात्मक बदल घडवू शकते?
खाली शेयर केलेल्या माहितीवरून, हाताने लिहिण्याचे ६ जबरदस्त फायदे सोप्या भाषेत सांगणारा संवाद वाचूया...

पेन, कागद आणि आपण: एक गप्पांचा फड
पार्थ: (लॅपटॉपवर वेगाने टाईप करत) "अरे समीर, काय करतोयस? अजून त्या जुन्या डायरीत काय लिहित बसलायस? टॅबवर नोट कर ना, पटकन होतं सगळं!"
समीर: (हसून पेन बाजूला ठेवत) "अरे मित्रा, वेग महत्त्वाचा आहेच, पण कधीकधी 'सावकाश' जाणं जास्त फायद्याचं असतं. तुला माहितीये का, या हाताने लिहिण्याचे किती फायदे आहेत?"
पार्थ: "फायदे? कसले फायदे? उलट हात दुखतात आणि वेळही जास्त लागतो."
समीर: "असं नाहीये रे. बघ, जेव्हा आपण हाताने लिहितो, तेव्हा आपलं डोकं आणि हात यांचा एक वेगळाच ताळमेळ बसतो. त्याने आपली एकाग्रता (Focus) कमालीची वाढते. तू लॅपटॉपवर टाईप करताना मध्येच नोटिफिकेशन आलं की विचलित होतोस, पण कागदावर लिहिताना फक्त तू आणि तुझे विचार असतात. यामुळे Distractions पूर्णपणे थांबतात."
पार्थ: "ते तर आहेच म्हणा, पण लॅपटॉपवर सगळं सेव्ह राहतं ना!"
समीर: "सेव्ह तर राहतं, पण मेंदूत किती साठतं? संशोधक सांगतात की, हाताने लिहिलेली गोष्ट आपल्या स्मरणशक्तीत (Memory) जास्त काळ टिकते. इतकंच नाही, तर तुला जर खूप स्ट्रेस किंवा टेन्शन असेल ना, तर मनातलं कागदावर उतरवून बघ. Stress आणि Anxiety कमी करायला हा एक उत्तम मार्ग आहे."
पार्थ: "खरंच? मला वाटलं होतं हे फक्त जुन्या लोकांचे चोचले आहेत."
समीर: "मुळीच नाही! हाताने लिहिल्यामुळे आपली Creativity (सर्जनशीलता) वाढते. तू जेव्हा पेन धरतोस, तेव्हा तुझे विचार अधिक मोकळेपणाने वाहतात. आपली Hand-eye coordination सुधारते आणि मेंदूची कार्यक्षमता वाढून Mental aging म्हणजे मेंदूचं म्हातारपणही लांबणीवर पडतं."
पार्थ: "बापरे! म्हणजे हे एक प्रकारचं मेंदूचं वर्कआउटच आहे तर!"
समीर: "अगदी बरोबर! आणि विचार कर, एखाद्याला वाढदिवसाला 'व्हॉट्सॲप मेसेज' पाठवणं आणि 'हाताने लिहिलेलं पत्र' देणं यात किती फरक आहे? हाताने लिहिलेलं पत्र समोरच्याला Special वाटतं. त्यात एक जिव्हाळा असतो जो कीबोर्डवरच्या बटणांमध्ये नसतो."
पार्थ: "पटलं रे बाबा! तुझी ही 'फायद्यांची' यादी ऐकून आता मलाही वाटतंय की रोज किमान एक पान तरी काहीतरी लिहावं."
समीर: "नक्कीच! सुरुवात कर, मग बघ तुला स्वतःलाच किती फ्रेश वाटतंय ते!

✔️तुम्ही कधी मनातले विचार आहे तसे कागदावर उतरवण्याचा प्रयत्न केला आहे का? 
✔️की तुम्हाला प्रश्न पडतो नेमकं काय लिहू? 
✔️तुम्हाला माहित आहे का की नकारात्मक विचार कागदावर उतरवल्यानंतर तुमच्या मनावरचे ओझं हलकं होतं?
✔️तुम्हाला यापैकी कोणता फायदा सर्वात जास्त महत्त्वाचा वाटतो?

💫तुम्ही जर असं काहीच केलं नसेल पण करायचं असेल तर माझे कोर्सेस तुमच्यासाठी आहेत... 
🧘🏼‍♀️स्वतःला नव्याने जाणून घेण्यासाठी तयार व्हा आणि लवकरात लवकर संपर्क करा. 
📱Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

शुक्रवार, २७ मार्च, २०२६

तुम्ही स्वतःला स्विकारलं आहे का?

#तुम्ही_स्वतःला_स्विकारलं_आहे_का? 
आपण दिवसभरात किती वेळ स्वतःवर टीका करण्यात घालवतो? "मी हे करू शकलो असतो," "माझ्यात हीच उणीव आहे," किंवा "लोक काय म्हणतील?" अशा विचारांच्या चक्रात आपण स्वतःची उर्जा खर्च करत असतो. पण कधी शांतपणे विचार केला आहे का, की आपण ज्या मापदंडांवर स्वतःला मोजत आहोत, ते खरंच आपले आहेत का?
🌿अपेक्षांचे ओझे
बऱ्याचदा आपण समाजाच्या, पालकांच्या किंवा सोशल मीडियाने ठरवून दिलेल्या यशाच्या व्याख्येशी स्वतःची तुलना करत असतो. या अशा अपेक्षा आहेत ज्या आपण कधी स्वतःसाठी निवडल्याच नव्हत्या. जेव्हा आपण या 'दुसऱ्यांच्या' चष्म्यातून स्वतःला पाहतो, तेव्हा आपल्याला फक्त उणिवाच दिसू लागतात. खऱ्या अर्थाने स्वतःला ओळखण्यासाठी हे ओझे उतरवून ठेवणे गरजेचे आहे.
🌿उत्क्रांती आणि जुना 'मी'
माणूस म्हणून बदलणे हा निसर्गाचा नियम आहे. आपण काल जे होतो, त्यापेक्षा आज नक्कीच वेगळे आहोत. पण याचा अर्थ असा नाही की आपण आपल्या भूतकाळातील रूपाचा द्वेष करावा. तुम्ही पूर्वी जे काही निर्णय घेतले किंवा ज्या चुका केल्या, त्या परिस्थितीनुसार आणि त्यावेळच्या तुमच्या समजुतीनुसार होत्या. स्वतःचा विकास करताना जुन्या 'स्व'ला सोबत घेऊन, त्याला सन्मानाने निरोप देऊन पुढे जाणे म्हणजे खरी प्रगती.
🌿आजचे प्रेम, आजचा स्वीकार
स्वतःवर प्रेम करण्यासाठी आपण सहसा काही अटी घालतो - "जेव्हा माझे वजन कमी होईल," किंवा "जेव्हा मला ती नोकरी मिळेल," तेव्हा मी आनंदी होईन. पण खरं सांगू? तुम्ही जसे आहात, ज्या स्थितीत आहात, तसेच आज 'प्रेम' आणि 'सन्माना'साठी पात्र आहात.
स्वतःला पूर्णपणे स्वीकारणे म्हणजे आळशी होणे नव्हे, तर स्वतःला प्रगती करण्यासाठी एक सुरक्षित आणि प्रेमळ आधार देणे होय. स्वतःवर टीका करण्यात शक्ती वाया घालवण्यापेक्षा, तीच शक्ती स्वतःला घडवण्यासाठी वापरा.
लक्षात ठेवा, तुम्ही एक 'Work in Progress' आहात आणि ते अतिशय सुंदर आहे. ✨

✔️प्रश्न १:  तुम्हाला अजूनही स्वतःला आहे तसे स्वीकारणे जमले आहे का? कमेंट्समध्ये सांगा. 👇
✔️प्रश्न २: स्वतःच्या बाबतीत तुमच्या मनात काही प्रश्न आहेत का? तुम्ही त्यांची उत्तरं शोधण्याचा प्रयत्न केला का? 
✔️प्रश्न ३: या कथेतील कोणती ओळ तुम्हाला सर्वात जास्त भावली?
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

मंगळवार, २४ मार्च, २०२६

कशाला उद्याची बात

#कशाला_उद्याची_बात? 
उद्याची काळजी करण्यात आपण आजचा आनंद विसरतोय का? हा प्रश्न बऱ्याच क्लायंटशी बोलताना मनात डोकावत असतो. 
🫧 मन अनेकदा अशा समस्या सोडवत बसतं ज्या प्रत्यक्षात अस्तित्वातच नसतात. आजच्या क्षणात जगायला शिका, कारण आयुष्य इथेच वर्तमानात आहे, हे जेव्हा सांगूनही पटत नाही तेव्हा आपल्या मनाला उदाहरणांची गरज असते. 

उदाहरणामुळे त्याला गोष्टी लवकर समजतात. म्हणूनच ही आजची गोष्ट....👇🏼
एका तरुणाने एकदा एका साधूला विचारले,“मी खूप विचार करणं कसं थांबवू?”
साधूने उत्तर दिले:“तू खूप विचार करतोस कारण तुझं मन तुझं संरक्षण करायचा प्रयत्न करतंय... अशा भविष्यापासून जे अजून अस्तित्वातच नाही. मला सांग—उद्याचा दिवस कोणी पाहिलाय?
त्याबद्दल तुला वाटणारी भीती हे सत्य नसून केवळ सत्याचा मुखवटा घातलेली एक कल्पना आहे.म्हणून मन अशा समस्या निर्माण करतं ज्या खरंतर अस्तित्वात नाहीतच...
आणि मग त्या सोडवण्याचा प्रयत्न करून स्वतःला थकवून टाकतं. अगदी एखाद्या मांजरीसारखं, जी स्वतःच्या शेपटीचा पाठलाग करत गोल गोल फिरत असते.
जर तुला मुक्त व्हायचं असेल, तर दोन गोष्टी लक्षात ठेव.
💫पहिली—तुझे विचार म्हणजे सत्य नव्हेत.
तू ज्या गोष्टींची काळजी करतोस, त्यातील बहुतेक गोष्टी कधीच घडणार नाहीत.
💫दुसरी—जीवन त्याच्या गतीनेच पुढे जाईल.
जे तुझ्या नियंत्रणात नाही ते सोडून दे, आणि जे समोर येईल त्याला हुशारीने सामोरं जा.
हे केलंस की तुझं अस्वस्थ मन बदलून जाईल...भीतीच्या चक्रातून.... एका नदीसारखं—जी वाहत असते संथपणे, परिस्थितीनुसार मार्ग बदलते आणि शांत असते.
✔️हे नीट समजून घे: मन अनेकदा स्वतःच निर्माण केलेल्या समस्या सोडवण्याचा प्रयत्न करत असतं. 
🌸जीवनावर विश्वास ठेव.
🧘🏼‍♀️जिथे शक्य आहे तिथे कृती कर.
🤷🏼‍♀️जिथे शक्य नाही तिथे विषय सोडून दे.
हाच मार्ग आहे.”
खरे शहाणपण विचारांच्या गोंधळात अडकून राहण्यात नसून, एका शांत श्वासात असतं.
❤️ जेव्हा आपण प्रत्येक 'उद्या' आजच सोडवण्याचा हट्ट सोडतो, तेव्हा आपल्याला जाणवतं की वर्तमानाचा प्रकाश मार्ग दाखवण्यासाठी पुरेसा आहे.
या क्षणावर विश्वास ठेवण्यात एक वेगळीच शक्ती आहे, कारण आयुष्य नेमकं इथेच फुलत असतं. या क्षणात जगायला शिकलात की हृदयाला विश्रांती मिळते आणि भीतीमुळे दडून बसलेला अंतरात्म्याचा आवाज स्पष्ट ऐकू येतो. 🌿
जाता जाता इतकच सांगते...
"तुमचे विचार म्हणजे 'सत्य' नव्हेत, तर ती फक्त मनाची एक कल्पना असू शकते. भीतीचा मुखवटा बाजूला सारून पहा, वर्तमान अधिक सुंदर आहे. जे आपल्या हातात नाही, ते सोडून देण्यातच खरी शांतता आहे. ✨"

✔️प्रश्न १: तुमच्या मनातही कधी अशा समस्या येतात का, ज्या प्रत्यक्षात कधी घडल्याच नाहीत? कमेंट्समध्ये सांगा. 👇
✔️प्रश्न २: 'अतिविचार' (Overthinking) थांबवण्यासाठी तुम्ही कोणती गोष्ट आवर्जून करता?
✔️प्रश्न ३: या कथेतील कोणती ओळ तुम्हाला सर्वात जास्त भावली?
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

मनातल्या गाठी

#मनातल्या_गाठी 
जेव्हा एखादी गोष्ट आपल्याला 'खटकते'...
आपल्याला कधी कधी एखाद्याचं बोलणं किंवा वागणं एकदम मनाला लागतं. कशावरून तरी आपण एकदम चिडतो, नाहीतर एकदम गप्प होतो. आपण म्हणतो, "त्यानं मला असं का म्हटलं?" किंवा "तिचं वागणं मला अजिबात आवडलं नाही." आपल्याला वाटतं की समोरची माणसं किंवा ती परिस्थितीच चुकीची आहे.
पण जरा थांबून विचार करा... आपल्याला जे 'खटकतंय', ते खरं तर आपल्याला काहीतरी सांगायला आलंय.
आरसा दाखवणारी अस्वस्थता
जेव्हा आपल्याला राग येतो ना, तेव्हा तो राग फक्त समोरच्यावर नसतो. तो आपल्या आतल्या कुठल्यातरी जुन्या जखमेवर बोट ठेवत असतो. जसं शरीराला कुठे लागलं असेल आणि तिथे कुणी हात लावला की आपण कळवळतो, तसंच मनाचं आहे. जे आपल्याला 'ट्रिगर' करतं, ते खरं तर आपल्याला सांगतंय की, "हे बघ, इथे अजून थोडं मलम लावायची गरज आहे बरं का!"
बदलणं नेहमीच 'शांत' नसतं
आपल्याला वाटतं प्रगती म्हणजे सगळं कसं छान, शांत असणार. पण कधी कधी मनाची साफसफाई करताना थोडी धूळ उडणारच. काही कटू सत्य समोर येणारच. ते स्वीकारणं थोडं जड जातं, पण तिथेच खरी सुधारणा असते. स्वतःला ओळखून, आपल्या उणिवा समजून घेणं हीच तर मोठी गोष्ट आहे.
मोकळं होण्याचा मार्ग
जोपर्यंत आपण त्या खुपणाऱ्या गोष्टींकडे बघत नाही, तोपर्यंत आपण त्यातून मुक्त होऊ शकत नाही. जेव्हा आपण स्वतःला विचारतो, "अरे, मला या गोष्टीचा इतका त्रास का होतोय?", तेव्हा कुठेतरी त्या त्रासाची गाठ सुटायला सुरुवात होते. आणि एकदा का ती गाठ सुटली की जे सुख मिळतं, तेच खरं स्वातंत्र्य!
मग आज काय शिकायचं?
आज तुम्हाला कशाचा सगळ्यात जास्त राग आला? कशाची भीती वाटली?
लक्षात ठेवा, जे तुम्हाला अस्वस्थ करतंय, तेच तुम्हाला बरं होण्याचा रस्ता दाखवतंय. त्या खुपणाऱ्या गोष्टींकडे शत्रू म्हणून न बघता, सुधारण्याची एक संधी म्हणून बघा. मग बघा, आयुष्य कसं हलकं-फुलकं वाटायला लागेल! ✨

✔️प्रश्न १: नजीकच्या काळात तुम्हाला कशाचा सगळ्यात जास्त राग आला? कशाची भीती वाटली?कमेंट्समध्ये सांगा. 👇
✔️प्रश्न २: जे तुम्हाला अस्वस्थ करत आहे, ते तुम्हाला ओळखता येतं का? 
✔️प्रश्न ३: या कथेतील कोणती ओळ तुम्हाला सर्वात जास्त भावली?
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही self awareness journey सुरू करायची असेल, 
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014 (paid counselling) 

सोमवार, १६ मार्च, २०२६

असं का झालं?

#असं_का_झालं? 
जेव्हा उत्तरं मिळत नाहीत, तेव्हा शांतपणे पुढे जाणंच चांगलं...
"काही गोष्टींचा शेवट ' आता सगळं काही नीट झालंय' अशा उत्तराने किंवा स्थितीत होत नाही; तर तो होतो मनाला झालेल्या स्पष्ट जाणिवेने आणि स्वतःच्या स्वाभिमानाने."

कधीकधी आपल्या आयुष्यातली काही पावलं अशी असतात की तिथे समोरचा माणूस आपल्याला ना काही सांगतो, ना आपली माफी मागतो. आपण मात्र उगाच विचार करत बसतो की 'असं का झालं?'

तुमच्यासोबत सुद्धा असं झालं असेल ना??? 
पण खरं सांगू का? 
मनाला शांतता मिळवण्यासाठी समोरच्याने उत्तर द्यायलाच पाहिजे असं काही नसतं.
जेव्हा आपल्याला वस्तुस्थिती नीट समजते, तेव्हा ती गोष्ट तिथेच संपते. आपण जसा विचार केला होता तसं जग नसतं, हे जेव्हा आपल्याला उमजतं ना, तेव्हा एक प्रकारची शांतता मिळते. त्या शांततेत आपला स्वाभिमान जागा होतो आणि आपल्याला सांगतो की, "जिथे तुझी किंमत नाही, तिथे आता वेळ घालवण्यात काहीच अर्थ नाही."
कोणत्याही उत्तराची अपेक्षा न ठेवता आयुष्यात पुढे जाणं म्हणजे हार मानणं नसतं; तर तो स्वतःचा सन्मान करण्याचा एक मार्ग असतो. शेवटच्या शब्दासाठी भांडण्यापेक्षा स्वतःच्या मनाची शांतता निवडणं कधीही श्रेष्ठच!
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
जर तुम्हालाही healing journey सुरू करायची असेल,
तर संपर्क करा:
Gauri Harshal Kulkarni
Clinical Psychologist & Counselor
📩 WhatsApp: 9730961014

सोमवार, २३ फेब्रुवारी, २०२६

व्यक्त होणं का थांबतं?

"व्यक्त होणं का थांबतं? ~अनपेक्षित धक्क्याचा मनावर होणारा परिणाम"
बऱ्याचदा ढोर मेहनत करून सुद्धा ऐनवेळी तोंडचा घास दुसऱ्या व्यक्तीने हिसकावून घेतल्यावर ढसाढसा रडणाऱ्या व्यक्ती कौन्सिलिंग सेशनमध्ये भेटतात. 
त्यापैकी कित्येक जणांचे मनोगत ही खालची वाक्यं दर्शवतात... 

तुमच्या बाबतीत सुद्धा हे घडलं आहे का? 
हळूहळू काही माणसं व्यक्त व्हायची बंद होतात किंवा ती व्यक्त होणे टाळू लागतात असं का होत असेल? 
कारण त्यांच्या आजूबाजूला त्यांना इतरांचा खोटेपणा, दिखाऊपणा, इतरांचं क्रेडिट लाटण्याची वृत्ती अशा अनेक गोष्टी उघडपणे दिसू लागतात पण त्याच वेळेला त्यांना हेही दिसतं की असं वागणाऱ्या लोकांना कोणीच ना त्यांच्या चुकीची जाणीव करून देतात... ना कधी धारेवर धरतात... उलट दुसऱ्यांच्या गोष्टी लाटून खऱ्याचं खोटं करून खोट्याचं खरं करून स्वतःची बाजू चांगली सिद्ध करायला शिकलेल्या ह्या लोकांना जर चुकून कधी यश मिळालं तर त्यांच्या यशाचा एवढा गाजावाजा केला जातो की रात्रंदिवस मेहनत करणाऱ्या व्यक्तीचे यश झाकोळून जातं. 

आता कोणी म्हणेल की त्याने त्या यशाची किंमत कमी तर होत नाही ना? नक्कीच होत नाही पण आनंदाने आपलं काम करणाऱ्या व्यक्तीच्या मनस्थितीवर मात्र खोलवर परिणाम होतो. 

 कारण हे असं वागणारी आपलीच माणसं असतात... ज्यांना आपण कधीकाळी बऱ्यापैकी जवळच्या नात्यांमध्ये ओळखत असतो. पण त्या व्यक्ती वेळ आल्यावर आपल्या कल्पना, आपण मांडलेली मतं, आपण केलेली काम सुद्धा स्वतःच्या नावावर खपवून मोकळे होतात. 

कालाय तस्मै नमः म्हणजे काळ हे या सगळ्या गोष्टींवर उत्तम उत्तर असतं. कारण अर्थातच सत्य एके दिवशी समोर येतच...
 पण म्हणून झालेला त्रास, मनस्ताप यांची भरपाई होत नाही. 

माणसं कितीही यशस्वी झाली तरी सुरुवातीच्या काळात किंवा अगदी यशाच्या शिखरावर असताना सुद्धा जर त्यांना जवळच्या लोकांकडून असे अनुभव आले तर ती अलिप्त होत जातात. कारण बऱ्याचदा अन्याय झालाय म्हणून दाद मागायला गेलो तर समोरच्या व्यक्तीला वाचवण्यासाठी वाटेल त्या लेवलची वाक्य तोंडावर फेकून मारली जातात. 

हे फक्त घरात, ऑफिसमध्ये घडत नाही तर हल्ली सर्वत्र घडतं. 
उपाय खूप सारे असतात... पण जेव्हा समोरच्याने आपला केसाने गळा कापलेला असतो... तेव्हा त्यावर चिडचिड करून त्रागा व्यक्त करून काहीही साध्य होत नाही.‌

उदाहरण द्यायचं झालं तर थोडक्यात सांगते, 
नावं बदललेली आहेत...
नेहा नावाची माझी एक क्लायंट मागच्या आठवड्यात सेशनची वेळ ठरवून माझ्याशी बोलत होती. 
तिच्या आत्तापर्यंतच्या सेशनचा आढावा घेत असतानाच अचानक ती थांबली आणि म्हणाली , "गौरीताई मला एक महत्त्वाची गोष्ट शेअर करायची आहे. खरंतर तुम्ही म्हणाल की इतके दिवस आपण जे काही करत आहोत तरीही तुझ्याकडून अशी रिएक्शन मला अपेक्षित नव्हती. पण मला राहावत नाहीये आणि मला प्रामाणिकपणे तुम्हाला हे सांगायचं आहे." 

मी तिला म्हणाले, " ठीक आहे, आधी तुझ्या मनात जे काही साचलेले आहे ते आपण बाहेर काढू आणि मगच पुढे जाऊ." 

ती, " माझी एक मैत्रीण आहे. जिला मी इतके दिवस खूप जवळची मैत्रीण समजत होते. मागच्या वर्षापर्यंत ती नोकरी करत होती. आणि तिचं बाकी सगळंही उत्तम सुरू होतं. पण अचानक तिच्या नोकरीत काही प्रॉब्लेम झाले आणि तिला राजीनामा द्यावा लागला. त्यावेळेला ती निराश झालेली होती. म्हणून मी तिला उभारी देण्यासाठी नेहमी तिच्याशी स्वतःहून संवाद साधत होते. 
संवाद साधत असताना एके दिवशी मी तिला एका व्यवसायाबद्दल स्वतःहून माहिती दिली आणि म्हणाले की जर तुझे तयारी असेल तर आपण दोघी एकत्र हे काम करू. मला हे काम करायची खूप इच्छा आहे. त्यावेळी ती मला म्हणाली की मी विचार करून सांगते. त्यानंतर बरेच दिवस, महिने उलटले तिच्याकडून मला काहीही रिप्लाय आला नाही. माझ्याकडे बाकीची ही कामं असल्यामुळे मी ही गोष्ट फारशी मनावर घेतली नाही. आणि अचानक काही दिवसांपूर्वी मला असं कळलं की मी सुचवलेला व्यवसाय तिने करायला सुरुवात केली आहे. तिने मला त्यात सामील केलं नाही याच्याशी मला काहीच देणं घेणं नव्हतं. पण ते करताना तिला एकदाही मला संपर्क करावासा वाटला नाही याचं मला खूप वाईट वाटलं. मुळात तिला ती गोष्ट माझ्यापासून लपवून ठेवावी वाटली यातच मला काय ते उत्तर मिळालं होतं. पण तरीही माझा स्वभाव जो सगळ्यात जास्त तुम्हालाच माहित आहे. त्याला अनुसरून मी फोन करून माझा त्रागा व्यक्त केला. आणि इथेच माझं चुकलं.... समोरच्या व्यक्तीने अर्थातच माझं म्हणणं उडवून लावलं आणि समोरून फोन बंद केला. या सगळ्या गोष्टींमुळे माझा पुढचा सगळा आठवडा खराब गेला. तुम्ही म्हणाल की मी वेड्यासारखी वागले, मी असं करायला नव्हतं पाहिजे हे मला सुद्धा पटलं पण तोपर्यंत बंदुकीतून गोळी सुटली होती. " 

मंडळी माझ्या ह्या क्लायंटला अँगर इशू आहेत. त्यांना राग येतो, आणि त्यावर आम्ही गेले काही महिने काम करत आहोत. पण होतं काय सगळ्या पद्धती तंत्र वापरली तरी त्या स्वतः एक माणूस आहेत आणि जेव्हा माणूस एखाद्या व्यक्तीकडून जाणून बुजून दुखावला जातो तेव्हा त्याला आपल्या रागावर नियंत्रण ठेवण्यात जमेलच असं नाही. 
लक्षात घ्या आपण रागावर नियंत्रण ठेवणं शिकायचं असतं पण ते केव्हा जेव्हा बऱ्यापैकी वेळेला आपल्याला माहीत असतं की आपल्याला राग येणार आहे आपलं शरीर तसेच सिग्नल आपल्याला देत असतं. इथे माझ्या क्लायंटच्या बाबतीत मात्र घडलेली घटना पूर्णपणे अनपेक्षित होती त्यामुळे त्या जे काही वागल्या ती त्यांची प्रतीक्षिप्त प्रतिक्रिया होती. म्हणजे त्या घडलेल्या घटनेवरची रिएक्शन... इन्स्टंट रिएक्शन. 
जी खरंतर त्यांना टाळता येऊ शकली असती.... पण कदाचित ते त्यांना नाही जमलं. हरकत नाही... त्याही परिस्थितीत आपण चुकत आहोत , चुकीच्या व्यक्तीसमोर व्यक्त होत आहोत हे त्यांच्या लक्षात आलं आणि त्यांनी ते माझ्याकडे प्रामाणिकपणे कबूल केलं ही सुद्धा स्वतःमध्ये चांगल्या सुधारणा घडवून आणण्याची एक बाजू आहे. 
हळूहळू कदाचित त्यांना त्यांच्या रागावर पूर्णपणे नियंत्रण मिळवता येईल. 

पण एक गोष्ट लक्षात घ्या आपण समोरच्या व्यक्तीच्या कडून नकळत किंवा जाणून बुजून केल्या जाणाऱ्या अशा पद्धतीच्या वर्तणुकीवर नियंत्रण ठेवू शकत नाही. मग अशा लोकांच्या बाबतीत काय करायचं? ते मी जनरलाइज्ड सांगू शकत नाही. पण ज्यांना असं वाटतं ते कौन्सिलिंग सेशन चा वापर करून स्वतःच्या आयुष्यातील अशा व्यक्तींसोबत कसं वागायचं हे नक्कीच शिकू शकतात... 
बाकी तुमच्या बाबतीत सुद्धा जर असं काही घडत असेल तर ते आमच्या पर्यंत पोहोचवा.... 
गौरी हर्षल 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 

शुक्रवार, ६ फेब्रुवारी, २०२६

choice is yours

Choice is yours 
निवड तुमची: जेव्हा शहराच्या वेगात आयुष्य थबकतं!
'समीर' एका नामांकित मल्टिनॅशनल कंपनीत (MNC) सिनीअर मॅनेजर म्हणून काम करत होता. पुण्यात स्वतःचं हक्काचं घर, आलिशान गाडी आणि सुखी कुटुंब—सगळं काही एखाद्या स्वप्नासारखं होतं. समीरला वाटायचं की त्याने आयुष्याचं गणित अचूक सोडवलं आहे.
पण एक दिवस अचानक कंपनीत 'ले-ऑफ' जाहीर झाला आणि एका ईमेलने समीरचं जगच बदलून गेलं. ज्या कंपनीसाठी त्याने रक्ताचं पाणी केलं होतं, तिथून त्याला बाहेरचा रस्ता दाखवण्यात आला होता.
बाहेर पावसाळी संध्याकाळ होती आणि समीर मुंबई-पुणे हायवेवर गाडी थांबवून सुन्न होऊन बसला होता. डोळ्यासमोर घराचे हप्ते, मुलांचे शिक्षण आणि भविष्याची चिंता उभी राहिली. त्याला वाटलं, "हे माझ्याच बाबतीत का झालं? मी काय चूक केली होती?"
अशाच अस्वस्थ मनस्थितीत तो आपल्या कॉलेजच्या एका जुन्या मित्राला, 'विक्रम' ला भेटायला गेला. विक्रम एक यशस्वी उद्योजक होता आणि त्याने आयुष्यात खूप चढ-उतार पाहिले होते.
समीरने आपली सगळी कैफियत मांडली. विक्रम शांतपणे ऐकून घेत होता. त्याने हॉटेलच्या खिडकीबाहेर पाहिलं, जिथे जोरात पाऊस पडत होता आणि ट्रॅफिक जाम झालं होतं.
विक्रम म्हणाला, "समीर, बघ बाहेर ट्रॅफिक जाम आहे. कोणीतरी गाडी खराब झाल्यामुळे किंवा पावसामुळे अडकलंय. तुझ्या मते, त्या माणसाच्या हातात हा पाऊस थांबवणं होतं का?"
समीर म्हणाला, "नाही रे, पाऊस किंवा ट्रॅफिक आपल्या हातात नसतं."
विक्रम हसून म्हणाला, "अगदी हेच तुझ्या करिअरचं आहे. जागतिक मंदी, कंपनीचे निर्णय किंवा 'ले-ऑफ' हे त्या पावसासारखं आहे. ते टाळणं तुझ्या हातात नव्हतं. पण आता कारच्या आत बसून रडत बसायचं की जवळचा रस्ता शोधून बाहेर पडायचं, हे मात्र तुझ्या हातात आहे."
समीरला काहीतरी पटू लागलं. विक्रम पुढे म्हणाला:
"संकटं ही शहरातल्या ट्रॅफिकसारखी असतात. ती कधी येतील सांगता येत नाही. पण त्या वेळी आपण 'हॉर्न' वाजवून डोकं दुखवून घ्यायचं की शांत राहून पुढच्या वळणाचा विचार करायचा, ही आपली निवड असते."
समीरने त्या रात्री स्वतःला एक प्रश्न विचारला— "मी जे बदलू शकत नाही त्याचा विचार करत बसू की जे मी करू शकतो त्यावर लक्ष देऊ?"
त्याने दुसऱ्या दिवसापासून रडणं थांबवलं. त्याने आपल्या अनुभवाचा वापर करून स्वतःची कन्सल्टन्सी सुरू केली. सुरुवातीला कठीण गेलं, पण सहा महिन्यांतच तो आधीपेक्षा जास्त कमावू लागला आणि मुख्य म्हणजे तो आता स्वतःचा मालक होता.
कथेचे तात्पर्य:
शहरातल्या धावपळीच्या आयुष्यात कधी 'पिंक स्लिप' मिळेल, कधी तब्येत साथ देणार नाही किंवा कधी नाती दुरावतील, हे आपल्या हातात नसतं. संकटं टाळणं माणसाच्या हाती नसतं, पण संकटाचा सामना करणं, त्याच्या हातात असतं.
जेव्हा परिस्थिती तुमच्या नियंत्रणाबाहेर असते, तेव्हा तुमच्याकडे दोनच पर्याय असतात:
परिस्थितीचे बळी (Victim) बनायचं की
परिस्थितीचे विजेते (Warrior) बनायचं.
लक्षात ठेवा, वादळ तुम्हाला थांबवण्यासाठी नाही, तर तुमच्यातली सुप्त ताकद ओळखण्यासाठी येतं!
तुमच्याही आयुष्यात असं कधी 'वादळ' आलं होतं का? तुम्ही त्याला कसं तोंड दिलं? कमेंट्समध्ये नक्की सांगा.
गौरी हर्षल कुलकर्णी
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर
📱 9730961014