सोमवार, २४ नोव्हेंबर, २०२५

writing थेरपी का उपयुक्त ठरते आहे?

✍️ Writing Therapy एका क्लिनिकल सायकोलॉजिस्टच्या दृष्टीकोनातून

Writing Therapy- मानसिक आरोग्यासाठी एक प्रभावी, वैज्ञानिक आणि दैनंदिन जीवनात वापरता येणारे साधन
— एका क्लिनिकल सायकोलॉजिस्टच्या दृष्टीकोनातून - गौरी हर्षल कुलकर्णी, क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 

मानसिक आरोग्याबद्दल बोलताना आपण औषधोपचार, काउन्सेलिंग, माइंडफुलनेस यांचा विचार करतो; पण बहुतांश लोक दुर्लक्ष करतात एक छोटं, साधं, आणि तरीही अत्यंत प्रभावी साधन — Writing Therapy.

क्लिनिकल प्रॅक्टिसमध्ये मी पाहिलंय की अनेकदा व्यक्ती बोलू शकत नाहीत, समजावू शकत नाहीत, मांडू शकत नाहीत, किंवा उघड होऊ शकत नाहीत.
पण कागद समोर घेऊन बसले की मनातलं सत्य आपसूकच बाहेर येऊ लागतं.

Writing therapy म्हणजे फक्त डायरी लिहिणे नाही.
हे एक structured psychological tool आहे — जसं मनासाठी शांत, खाजगी, reflective space. जिथे कुठल्याही जजमेंट शिवाय व्यक्ती व्यक्त होत असते. 

🧠 Writing Therapy इतकं प्रभावी का आहे?

1. मेंटल क्लटर कमी होतं — thoughts सिस्टिमॅटिक होतात
आपण दिवसातून किती विचार करतो? हजारो.
पण त्यातील किती आपण प्रत्यक्षात प्रोसेस करतो? खूपच कमी.
रायटिंग तुम्हाला “thought dump” करण्याची संधी देते—
ज्यामुळे मन स्वच्छ होते आणि स्पष्टता मिळते.

2. भावनांना शब्द दिले की त्यांची तीव्रता कमी होते
Emotion = Energy in Motion.
पण अनेक emotions express होत नाहीत— भीती, guilt, दुःख, राग, असहायता.
ते आत साचतात आणि हळूहळू त्यातून मानसिक समस्यांची लक्षणे तयार होतात. 
ही थेरपी त्यांना सुरक्षित बाहेर पडण्यासाठी वाट करून देते. 
जे बोलता येत नाही ते लिहिता येतं — हीच healing सुरू होण्याची पहिली पायरी असते.

3. लिहिण्याने आपल्या मनात साचलेल्या प्रसंगांबद्दल एक वेगळ्या पद्धतीने विचार करण्याचा मार्ग सापडतो. 
जेव्हा घटना मनात असते तेव्हा ती खूप मोठी, किचकट, आणि "माझ्यामुळेच सगळं घडलं आहे" अशा पद्धतीने स्वतःला दोष देणारी वाटते. 
पण जेव्हा ती कागदावर उतरते तेव्हा आपण तिचे तटस्थपणे निरीक्षण करू शकतो. 
आपण अशा पद्धतीने अंतरावरून स्वतःचेच वेगळ्या दृष्टिकोनातून निरीक्षण करू शकतो. 

4. Pattern awareness वाढतो. 
रोज लिहिल्याने लोक एक गोष्ट अनुभवतात — "अरे हे तर मी परत परत करतो आहे."
✓तेच triggers
✓त्याच emotional reactions
✓तोच guilt
✓तोच self-criticism
✓तोच people-pleasing pattern
Patterns दिसतात तेव्हाच ते बदलता येतात.

5. लिहिण्याने आपल्या भावना आपल्याला व्यवस्थित हाताळता येऊ लागतात.  
Writing करताना मेंदूचा प्रीफ्रंटल कॉर्टेक्स ऍक्टिव्ह होतो —
जिथे logic, reasoning, problem-solving असते.

हेच कारण रायटिंग थेरपी anxiety, anger, grief, depression मध्ये फायदा देते.

6. It builds self-connection
आपण किती वेळा स्वतःशी बोलतो?
खरं, प्रामाणिक, खोटं नसलेलं बोलणं?
Writing therapy त्या “inner voice” ला पुन्हा activate करते.
यासाठीच ती people-pleasers, overthinkers आणि emotionally sensitive लोकांसाठी अत्यंत healing असते.

🌿 Writing Therapy कोणकोणत्या मानसिक आरोग्य समस्यांमध्ये उपयोगी आहे?
✔ Anxiety
✔ Depression
✔ Stress & Burnout
✔ Overthinking
✔ Trauma (mild–moderate)
✔ People-Pleasing & Low Self-Worth
✔ Anger Issues
✔ Relationship Issues
✔ Self-Doubt / Inner Critic
✔ Grief & Loss
✔ ADHD-related planning & organization problems
ह्या प्रत्येक समस्येसाठी काही विशेष प्रकारचे writing exercises वैज्ञानिकदृष्ट्या उपयोगी ठरतात.

✍️ Specific Writing Therapy Exercises for Each Mental Health Issue

1️⃣ ANXIETY
Exercise 1: Thought Release Writing (5 मिनिटं)
→ “आज माझ्या मनात काय काय चिंता आहेत?”
→ न थांबता 5 मिनिटे लिहा.
याला worry clearing म्हणतात.

Exercise 2: Fact vs Fear Table
| Situation | Fear Thoughts | Facts | What’s Under My Control? |
हे cognitive restructuring साठी अत्यंत प्रभावी आहे. 

2️⃣ DEPRESSION
Exercise 1: Daily 3 Wins
Depression मध्ये मेंदू negative filter वापरतो.
दररोज तीन छोट्या यशस्वी घटना लिहा.

Exercise 2: Feelings Journal
→ “आज माझ्या भावनांचा रंग कोणता आहे?”
→ “त्या भावना कुठून आल्या?”
→ “मी आज स्वतःला काय मेसेज देऊ शकतो?”

3️⃣ STRESS & BURNOUT
Exercise 1: Energy Audit
→ “आज काय केल्यामुळे मला थकवा आला?”
→ “काय केल्यामुळे मला ऊर्जा मिळाली?”

Exercise 2: Boundary Script Writing
→ “If I wasn’t afraid, what boundary would I set?”

4️⃣ OVERTHINKING
Exercise 1: Overthinking Dump
→ मनातलं सगळं कागदावर फेकून द्या.
→ मग शेवटी एक प्रश्न:
“या विचारांपैकी किती माझ्या नियंत्रणात आहेत?”

Exercise 2: What If → Then What
Anxiety विस्फोटक “What if…” वापरते. ( जर असं घडलं तर...) 
Writing therapy उत्तर देते —
“What if this happens?”( जर असं घडलं तर?) → “Then what will I realistically do?”( मग प्रत्यक्षात मी काय करेन?) 

5️⃣ TRAUMA PROCESSING (mild–moderate)
(Severe trauma = therapist supervision recommended)
Exercise 1: Safe Narrative Rewriting
→ घटना लिहा
→ आता ती दुसऱ्या व्यक्तीच्या नजरेतून लिहा
→ आता भविष्यातील स्वतःच्या नजरेतून लिहा
हे dissociation कमी करतं आणि meaning तयार करतं.

(Dissociation म्हणजे काय? पृथक्करण ही एक मानसिक प्रक्रिया आहे जिथे एखादी व्यक्ती त्यांचे विचार, भावना, आठवणी किंवा ओळखीच्या भावनेपासून तुटते. हे तणाव किंवा आघाताचा सामना करण्याची यंत्रणा असू शकते किंवा मानसिक आरोग्य स्थितीचे लक्षण असू शकते. लक्षणे दिवास्वप्न पाहण्यासारख्या सौम्य अनुभवांपासून ते तीव्र अलिप्ततेपर्यंत असतात, जी एखाद्या व्यक्तीच्या वास्तवाच्या जाणिवेला अडथळा आणू शकतात. )

Exercise 2: Letter You Never Sent
Unexpressed emotions release होतात.

6️⃣ PEOPLE-PLEASING & LOW SELF-WORTH
Exercise 1: “No” Practice Scripts
→ “If I say no, I am afraid…”
→ “But the truth is…”
→ “My boundary will be…”

Exercise 2: Inner Child Letter
→ “तुला स्वतःला जपायची परवानगी आहे.”
→ “तू नाही म्हणालास तरी तुला प्रेम मिळतं.”

7️⃣ ANGER ISSUES
Exercise 1: Trigger Log

| Trigger 
| Thought
| Body Sensation 
| Reaction 
| Healthy Alternative |

Exercise 2: Anger Vent Writing
3 मिनिटे fast-writing करा — व्यक्तीस न सांगता, कागदावर.


8️⃣ RELATIONSHIP ISSUES
Exercise 1: Unsent Letters
→ जे बोलता येत नाही ते लिहा.
→ मग पत्र जाळा किंवा फाडा — releasing effect.

Exercise 2: Needs & Expectations List
→ “I need…”
→ “I expect…”
→ “I fear…”

9️⃣ SELF-DOUBT / INNER CRITIC
Exercise 1: Inner Critic Dialogue
→ Critic voice काय म्हणते?
→ Healthy voice त्याला काय उत्तर देईल?

Exercise 2: I am Becoming…
Future-self writing increases confidence.

🔟 GRIEF & LOSS
Exercise 1: Memory Holding Letter
Lost person ला letter
→ “मी तुला अजून काय सांगू इच्छितो?”
→ “तुझ्या जाण्याने माझ्यात काय बदललं?”

Exercise 2: Grief Timeline
→ “Healing कुठे वेदनादायक आहे? कुठे शांत आहे?”

1️⃣1️⃣ ADHD / Disorganization
Exercise 1: Daily Planning in Writing
→ Top 3 priorities
→ 10-minute tasks
→ Today’s focus word

Exercise 2: Evening Debrief
→ काय चांगलं झालं?
→ काय अडकवलं?
→ उद्यासाठी एक छोटा बदल?

🌱 Final Note (Psychologist Perspective)

Writing therapy म्हणजे स्वतःशी प्रामाणिक, दयाळूपणे आणि खोल संवाद साधण्याचा मार्ग आहे.
हे कोणत्याही औषधासारखे instantly परिणाम देत नाही, परंतु सातत्याने हे मनाची भावनिक लवचिकता वाढवतं, सुस्पष्टता देते, आणि भावनिक हीलिंग सुरू करते.

आपण स्वतःला सांगितलेल्या प्रत्येक शब्दामध्ये , बऱ्यापैकी सत्य असतं, काही गोष्टींना मोकळी वाट करून दिलेली असते आणि त्यामुळे आपोआपच हीलिंगच्या प्रक्रियेला सुरुवात होऊ लागते. 

मी या लेखात बऱ्यापैकी प्रश्नांची उत्तर देण्याचा प्रयत्न केला आहे. पण लक्षात घ्या हे सगळे उपाय त्या व्यक्तींसाठी आहेत = जे अजूनही नॉर्मल पद्धतीने जगत आहेत. ज्यांना गंभीर अशा मानसिक समस्या नाहीत.

 जर एखाद्या व्यक्तीला असं वाटत असेल की माझी समस्या यापेक्षा गुंतागुंतीची किंवा जास्त पुढची आहे तर त्या व्यक्तींनी वेळीच सायकियाट्रिस्ट, सायकॉलॉजिस्ट यांची मदत घेणं गरजेचं असतं. 
तुम्हाला अजून काही शंका असतील तर नक्कीच विचारा. 
माझे सगळे कोर्सेस या पद्धतीने तयार करण्यात आलेले असल्यामुळे माझ्या बऱ्यापैकी विद्यार्थ्यांचा अनुभव अतिशय उत्तम आहे. अगदी सात दिवसांच्या कोर्स पासून ते 90 दिवसांच्या कोर्सपर्यंत व्यक्तींना त्यांच्या मनात असलेल्या गुंतागुंती पासून बऱ्यापैकी सुटका मिळते. सुस्पष्टता निर्माण होते आणि काय करायचं ह्याचे उत्तर शोधायला मन प्रयत्न करू लागतं... 
मनातला गुंता सुटला तर अजून काय हवं असतं आयुष्यात?? 
~बाकी सगळं दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु!!!~
~गौरी हर्षल ~
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
कोर्स आणि वैयक्तिक समुपदेशनाच्या अपॉइंटमेंट साठी खाली नंबर दिला आहे. 
संपर्क - 9730961014

सोमवार, १७ नोव्हेंबर, २०२५

What's your inspiration?

What's your inspiration? 
जर आपण आपल्या सर्वात मोठ्या आणि अभिमानास्पद यशांकडे मागे वळून पाहिले, तर आपल्या लक्षात येईल की त्यावेळी शेवटपर्यंत टिकून राहण्याची प्रेरणा आपल्याला कशातून मिळाली?
 * आपल्याला ते काम खरोखर करता येईल की नाही यामधून ती मिळाली होती का? 
 * कोणाला तरी चुकीचं सिद्ध करण्यातून मिळाली होती का?
 * की त्यामधून जे परिणाम आपल्या वाट्याला येणार होते त्याबद्दल प्रचंड उत्सुकता असल्यामुळे आपल्याला प्रेरणा मिळत होती? 
 * जर आपण ते केले नाही, तर काय होईल याची जाणीव होती म्हणून?
 * किंवा ते असे कारण होते जे फक्त आपल्यालाच माहीत आहे?

आणि जर वरीलपैकी कुठलेही उत्तर असेल तर... 🤔 आपण त्या प्रेरणेचा पुन्हा वापर कसा करू शकतो?

जर ती गोष्ट आपल्याला पूर्वी चालना देऊ शकली, तर तीच प्रेरणा आपण पुन्हा कशी वापरू शकतो?
 * ती 'ती' गोष्ट ओळखा: सर्वात आधी, तुम्हाला कोणती गोष्ट शेवटपर्यंत घेऊन गेली, ते नक्की काय होते, हे ओळखण्याचा प्रयत्न करा.
   * ती म्हणजे स्वतःच्या क्षमतेवरील दृढ विश्वास होता का?
   * अपयशाची भीती होती का? जी तुम्हाला पुढे जाण्यासाठी प्रोत्साहन देत होती?
   * एखादे अवघड स्वप्न होते, ज्याच्या पूर्ण होण्याच्या विचारानेच तुम्हाला ऊर्जा मिळत होती?
   * किंवा एखाद्या व्यक्तीला दिलेले वचन होते?
   * एका शांत क्षणी विचार करा, 'तेव्हा माझ्या मनात सर्वात मोठी भावना कोणती होती?'
 * ती भावना पुन्हा जागृत करा: एकदा का तुम्हाला मूळ Driving Force सापडली की, तुम्ही आजच्या तुमच्या नवीन उद्दिष्टासाठी ती पुन्हा जागृत करू शकता.
   * जर तो 'स्वतःवरचा विश्वास' असेल, तर जुने यश आठवा आणि स्वतःला सांगा: "मी तेव्हा करू शकलो, म्हणजे आजही करू शकतो!"
   * जर ती 'परिणामाची उत्कटता' असेल, तर तुमच्या नवीन ध्येयाच्या यशानंतरचे उत्कृष्ट चित्र तुमच्या मनात पुन्हा पुन्हा आणा.
   * जर ती 'काहीतरी सिद्ध करण्याची इच्छा' असेल, तर ते चॅलेंज स्वीकारून पुन्हा कामाला लागा.
 * वर्तमान परिस्थितीत जोडा: जुन्या प्रेरणेला तुमच्या आत्ताच्या कामाशी, अभ्यासाशी किंवा प्रयत्नांशी जोडा.
   * उदाहरणार्थ: "माझ्या त्या यशस्वी प्रकल्पामुळे मला जी समाधानाची भावना मिळाली होती, तीच भावना मला हा नवीन टप्पा पूर्ण केल्यावर पुन्हा मिळणार आहे."
थोडक्यात काय तर आपल्या जुन्या यशाची गुरुकिल्ली शोधा आणि त्या 'किल्लीचा' उपयोग तुमच्या वर्तमान ध्येयाचे कुलूप उघडण्यासाठी करा!
या विचारांवरून तुम्हाला तुमच्या विशिष्ट यशाबद्दल काही आठवतेय का? तुम्हाला तुमच्या भूतकाळातील प्रेरणेचा कोणता भाग आज सर्वात जास्त उपयोगी वाटतोय?
Just think about it 
स्वतःला शोधताना 
गौरी हर्षल कुलकर्णी 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 
For appointment - 9730961014 

शुक्रवार, ५ सप्टेंबर, २०२५

lifelessons


Lifelessons 1
अनुभव हाच खरा शिक्षक 
आय थिंक आपल्या आयुष्यात एक वेळ अशी नक्की येते जेव्हा सगळं काही बदलतं, सगळं काही ढवळून निघतं.
      आणि आपल्याला खऱ्या अर्थाने कळतं हे आपल्या आयुष्याचा उद्देश काय आहे? आनंद म्हणजे काय आणि आपण ज्याला आनंद समजत होतो ते नेमकं काय होतं? आपला वेळ आपण कोणाबरोबर घालवायला हवा आणि नको हे सुद्धा आपल्याला व्यवस्थित कळू लागतं. 
       आणि तेव्हाच खऱ्या अर्थाने आपल्याला आपल्या आयुष्यात काय महत्त्वाचं आहे हे लक्षात येतं. आयुष्याने दिलेला हा खूप मोठा धडा असतो जो अनुभवा अंतीच मिळतो. 
 
आणि हा आयुष्यातला तो टर्निंग पॉईंट असतो, जिथे आपण स्वतःबद्दल अवेअर होतो. आपल्याला जाणीव होते की आपल्या आजूबाजूला घडणाऱ्या गोष्टींबद्दल कंट्रोल आपल्या हातात नाहीये. आपले विचार हे फक्त विचार आहेत आणि जे काही आपल्याकडे आहे ते अतिशय सर्वोत्तम आहे, ते आपल्यासाठी अतिशय योग्य आहे. 
           फक्त आपण त्यामध्ये योग्य पद्धतीने वेळ आणि एनर्जी खर्च करण्याची इन्व्हेस्ट करण्याची गरज आहे. 

सेल्फ अवेअरनेस जेव्हा आपल्याला येतो, तेव्हा अचानक काहीच साधं सोप्प होत नाही किंवा आपल्या आयुष्यातले प्रॉब्लेम सुद्धा गायब होत नाहीत. 

मग काय होतं?  तर या फेज नंतर आपल्याला जाणीव होते की आयुष्य खऱ्या अर्थाने जगणं म्हणजे नेमकं काय असतं... आणि इथूनच आपण आयुष्य जगायला सुरुवात सुद्धा करतो...
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 

गुरुवार, २८ ऑगस्ट, २०२५

attitude is everything

एटीट्यूड इज एव्हरिथिंग 

एटीट्यूड इज एव्हरिथिंग 
नेहा ही २५ वर्षांची मुलगी. इंजिनिअरिंग झाल्यावर तिला एक चांगली नोकरी मिळाली होती. ऑफिसचं काम, प्रवास, घरी आई-वडिलांचं टेन्शन आणि स्वतःच्या future बद्दलचे प्रश्न – सगळं काही एकाच वेळी तिच्या खांद्यावर आलं होतं.

एका संध्याकाळी ऑफिसहून परतताना अचानक तिला कंपनीने दिलेल termination letter हातात आलं. कंपनी downsizing करत होती आणि नेहाचं नाव यादीत आलं होतं.

तिच्या डोक्यात फक्त एकच विचार घुमत होता – “आता काय? मी इतक्या वर्षांच्या अभ्यासानंतर नोकरी टिकवू शकले नाही… माझं future संपलं!”

Psychologist’s Note

एखादी नोकरी जाणं म्हणजे फक्त उत्पन्नाचा प्रश्न नसतो; तो व्यक्तीच्या self-worth ला थेट स्पर्श करतो. मेंदू तात्काळ “catastrophic thinking” करायला लागतो – म्हणजे छोट्या गोष्टीचं मोठं संकट वाटायला लागतं.

नेहा पूर्ण दोन दिवस बेडवरून उठली नाही. फोनवर आलेल्या messages तिने वाचले नाहीत, आई-वडिलांशी बोलणं टाळलं. तिचं मन negative thoughts ने भरलं होतं.

तिसऱ्या दिवशी तिची कॉलेजमधली मैत्रीण स्मिता भेटायला आली. स्मिता आता clinical psychologist म्हणून काम करत होती.

तिने नेहाला विचारलं, “काय चाललंय?”

नेहाचं उत्तर –
“सगळं संपलंय. माझं career, माझं future, माझा आत्मविश्वास… मला आता काही जमत नाही.”

स्मिता शांतपणे ऐकत होती. मग हळूच म्हणाली –
“नेहा, तुला माहितेय का? The right attitude and thinking will always pull you out from any trouble. हे वाक्य म्हणजे फक्त सुविचार नाही, तर एक मनोवैज्ञानिक सत्य आहे. चल, मी तुला एक प्रयोग करून दाखवते.”

Psychologist’s Exercise: Cognitive Reframing

स्मिताने नेहाला विचारलं –
“चल, तीन कागद घे. 
पहिल्यावर लिही – worst possible outcome. 
दुसऱ्यावर – best possible outcome. 
तिसऱ्यावर – most realistic outcome.”

नेहाने लिहायला सुरुवात केली.

Worst: मी कधीच नोकरी मिळवणार नाही. लोकं माझी थट्टा करतील. मी आयुष्यात मागे पडेन.

Best: मला यापेक्षा चांगली नोकरी मिळेल जिथे माझ्या skills ला खऱ्या अर्थाने value मिळेल.

Realistic: थोडा वेळ लागेल, पण नवी नोकरी नक्की मिळेल. कदाचित मला नवे skills शिकावे लागतील.

नेहाने ते लिहून पूर्ण केलं आणि स्वतःच विचार करू लागली, “मी खरंच worst पेक्षा जास्त realistic situation मध्ये आहे.”

Turning Point 🧿
दुसऱ्या दिवशी सकाळी नेहाने स्वतःला आरशात पाहिलं. केस विस्कटलेले, डोळ्यांभोवती काळी वर्तुळे. पण आतून एक लहानसा आवाज ऐकू आला – “तू हार मानू शकत नाहीस. अजून बरीच संधी आहे.”

तिने मोबाईल काढला आणि LinkedIn उघडलं. तिला आठवलं की कॉलेजमध्ये ती coding competitions मध्ये नेहमी जिंकायची. मग तिने ठरवलं – Upskill करायचं!

ती रोज सकाळी दोन तास online courses करू लागली. संध्याकाळी resume update करून applications टाकू लागली.

Psychologist's note ✍🏼
यालाच म्हणतात problem-focused coping strategy. Depression मध्ये माणूस फक्त negative thinking करतो. पण attitude बदलल्यावर मेंदू dopamine release करतो, ज्यामुळे action घेणं शक्य होतं.

एका महिन्यानंतर नेहाला एका MNC कडून interview call आला. Interview खूप कठीण होतं. Panel ने तिला विचारलं, 
“तुझ्या मागच्या नोकरीतून तुला काढलं गेलं, तर आम्ही तुला का ठेवावं?”

नेहा थोडी थांबली. मग स्मिताने सांगितलेलं वाक्य तिच्या मनात उमटलं – “Right attitude and thinking will pull you out.”

ती शांतपणे म्हणाली –
“हो, माझी मागची नोकरी गेली. पण त्याने मला शिकवलं की stability म्हणजे company नाही, तर माझं mindset आहे. त्या अनुभवाने मी resilience (भावनिक लवचिकता) शिकले. मी आता नवे skills शिकले आहे आणि challenges हाताळायला तयार आहे.”

Psychologist’s Note ✍🏼
याला म्हणतात growth mindset. Failure ला end न समजता learning opportunity मानणं. अशा attitude मुळे interviewers ला candidate वर विश्वास बसतो.

दोन आठवड्यांनी तिला appointment letter मिळालं. नवीन नोकरी तिच्या जुन्या पगारापेक्षा जास्त होती. आई-वडिलांच्या चेहऱ्यावर आनंद चमकत होता.

नेहाने स्मिताला फोन केला –
“तू बरोबर म्हणाली होतीस. Attitude बदलला की परिस्थिती आपोआप बदलते.”

स्मिता हसून म्हणाली –
“नेहा, situation पेक्षा जास्त महत्वाचं तुझं perception असतं. आपलं mind जर 'मी करू शकते' म्हणालं, तर जगातली कुठलीही अडचण तुला रोखू शकत नाही.”

Final Reflection
नेहाने आपल्या डायरीत लिहिलं –
“Life will always test you. कधी job जाईल, कधी relationship तुटेल, कधी health issues येतील. पण प्रत्येक वेळी एकच प्रश्न असतो – ‘तू attitude कसा ठेवणार?’ जर तू positive thinking, resilience आणि learning mindset ठेवलीस, तर कुठलीही अडचण तुला खाली खेचू शकत नाही. खरंच, The right attitude and thinking will always pull you out from any trouble!”

मनोवैज्ञानिक सारांश
1. Attitude > Situation – परिस्थिती बदलू शकत नाही, पण attitude बदलता येतो.
2. Cognitive reframing – Negative विचारांना realistic दृष्टीकोनातून rewrite करणं.
3. Growth mindset – Failure म्हणजे end नाही, तर पुढची step.
4. Problem-focused coping – Action घेणं, नव्या skills शिकणं, प्रयत्न करणं.
5. Resilience – प्रत्येक वेळी पडून पुन्हा उभं राहणं.

👉 ही कथा दाखवते की योग्य दृष्टीकोनाने अगदी कठीण परिस्थितीही नवी संधी निर्माण करता येऊ शकते. 
बाकी? सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु 🙏🏼 
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 
क्लिनिकल सायकॉलॉजिस्ट आणि कौन्सेलर 

बुधवार, १३ ऑगस्ट, २०२५

therapy has no shortcuts थेरपीमध्ये शॉर्टकट नसतो



🎬 थेरपीमध्ये शॉर्टकट नसतो

त्या दिवशी रात्री उशिरा मला मेसेज आला की उद्या अर्जंट ऑनलाइनच कौन्सिलिंग सेशन साठी वेळ हवी आहे. 
वेळ ठरली आणि मी त्या व्यक्तीच्या घाई करण्याबद्दल थोडीशी विचारात पडले. 
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ठीक 11 वाजता गुगल मिटच्या विंडो मध्ये एक चेहरा झळकला. 

पंचवीसच्या आसपास वय, व्यवस्थित बांधलेले केस, नीटनेटका ड्रेस. पण डोळ्यांत मात्र स्पष्ट अस्वस्थता.
ती खुर्चीत कंफर्टेबल बसताच बोलली – "मी तुमचं लिहिलेलं सगळं वाचते आणि मला ते पटतं सुद्धा. पण मॅडम, मला जास्त वेळ देता येणार नाही. फक्त दोन–तीन सेशन्समध्ये मला बरं व्हायचं आहे. मला पॅनिक अटॅक येतात, गर्दीत श्वास अडकतो, हृदयात धडधडतं. पण महिनोनमहिने थांबणं शक्य नाही." 

तिचं बोलणं ऐकताना मला जाणवलं – हिच्या आयुष्याला जणू ‘फास्ट-फॉरवर्ड’ मोड लागलाय.
सगळं झटपट हवंय… पण मनाच्या जखमा त्या गतीने बऱ्या होत नाहीत.
केस स्टडी करण्यासाठी माहिती घेत आमच जुजबी बोलणं झालं. तुला सतत थांबवून प्रश्न विचारावे लागत होते. कारण एकच मला वेळ नाही, लवकरात लवकर बरं व्हायचं आहे. 

शेवटी मी शांतपणे म्हणाले –
"आदिती, (नाव बदललं आहे) कधी घर बांधताना पाहिलं आहेस? पायाभरणी घालायला वेळ लागतो. पण पाया मजबूत असेल, तर घर वर्षानुवर्षे उभं राहतं. मनाचंही तसंच आहे."

पहिल्या काही सत्रांत आम्ही फक्त तिच्या भीतीला नाव दिलं.
पॅनिक अटॅकच्या वेळी शरीरात कसा बदल होतो – श्वास कमी कमी होणं, हृदयाची गती वाढणं, हातपाय गार होणं – हे ती ओळखायला शिकली.
तिला पहिल्यांदा समजलं –प्रत्येक वेळी अनेक अटक आल्यावर तिला जे वाटत असतं की ती मरणार आहे तर ती मरणार नाहीये, फक्त तिचं शरीर भीतीला जरा जास्त प्रतिसाद देतंय.

पुढच्या महिन्यांत श्वासोच्छ्वासाचे व्यायाम, mindfulness, आणि ‘ग्राउंडिंग टेक्निक्स’ सुरू झाले.
तिला गर्दीची भीती असल्यामुळे ‘एक्सपोजर थेरपी’ हळूहळू केली – आधी घराजवळचा बाजार, नंतर बसने छोटा प्रवास, आणि मग मॉल, मेट्रो, आणि मोठ्या गर्दीच्या जागा.

कधी प्रगती दिसायची, कधी ती परत जुन्या भीतीत जात असे.
एका सत्रात ती डोळ्यात पाणी आणून म्हणाली –
"कधी वाटतं मी वर चढतेय, पण दुसऱ्याच दिवशी परत खाली कोसळते."
मी तिला समजावत म्हणाले –
"हीच थेरपीची खरी वाट आहे, आदिती. सरळ रेषेत नाही, पण हळूहळू वर नेणारी."

सहा महिन्यांनी, एका संध्याकाळी तिने फोन केला. व्हिडिओ कॉल. तिच्या चेहऱ्यावर त्या दिवशी पहिल्यांदा एक वेगळं हास्य होतं – आत्मविश्वासाचं.
"मॅडम, काल मी मेट्रोने प्रवास केला… एकटीने. थोड्याच अंतरासाठी केला पण मला एकदाही पॅनिक अटॅक आला नाही!"
 
त्या क्षणी माझ्या मनात फक्त एकच वाक्य उमटलं –
कधी कधी योग्य रस्ता, वेळ आणि मेहनत मागतो… पण तोच आपल्याला आपल्या खऱ्या ध्येयापर्यंत नेतो. 

हा टप्पा गाठण्यासाठी आदितीला जवळपास दीड वर्षाचा काळ लागला होता. हा प्रवास तिच्यासाठी सोपा नक्कीच नव्हता. पण तिने ते करून दाखवलं.
वाचक मित्रमैत्रिणींनो, 
कदाचित तुमच्याही आयुष्यात अशी एखादी भीती, सवय, किंवा अडथळा असेल ज्यासाठी तुम्हाला लगेच बदल हवा असेल. पण लक्षात ठेवा –
मानसिक किंवा भावनिक बदल झटपट होत नाहीत.
ते हळूहळू, सातत्याने, आणि संयमाने घडतात.

जर तुम्ही योग्य रस्त्यावर आहात, तर त्याला वेळ द्या.
कारण जेव्हा तुम्ही तुमचे लक्ष्य गाठाल, तेव्हा तुम्हाला जाणवेल की हा प्रवास फक्त लक्ष्य गाठण्यासाठी नव्हता… तर तुमच्यातील नवीन ‘तुम्हाला’ घडवण्यासाठी होता. 🌿
बाकी? सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतु 🙏🏼 
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 

शुक्रवार, ४ जुलै, २०२५

Halli ani barach kahi part 2

🎧हल्ली आणि बरंच काही...भाग 2
हल्ली नात्यात स्पर्धा वाढली आहे का?




 अगदी खरं आहे — हल्ली नात्यांमध्ये स्पर्धा वाढली आहे, आणि ती खूप सूक्ष्म आणि भावनिक स्वरूपात दिसून येते. आधी प्रेम, विश्वास, आणि आपलेपणा जिथे असायचा, तिथे आता एक "comparison culture" हळूहळू शिरकाव करत आहे. का आणि कसं हे होतंय — याचा थोडक्यात अभ्यास करूया:

💢 1. तुलनेंतून येणारी स्पर्धा

“त्याच्या पार्टनरने एवढं गिफ्ट दिलं… माझा का देत नाही?”
“ते दोघं एकत्र ट्रिपला गेले… आपण अजूनही वेळ काढू शकत नाही.”
सोशल मीडियामुळे सतत इतरांची सुखं आपल्या नात्याशी तुलना करण्याची सवय लागते.
यातून "मी मागे पडतेय का?" अशी सतत भावना तयार होते — आणि तीच स्पर्धा जन्माला घालते.

🧠 2. स्वतःला सिद्ध करण्याची गरज
आजची पिढी अधिक आत्मनिर्भर, ambitious, आणि “माझंही काहीतरी असायला हवं” अशा विचारांमध्ये आहे.
त्यामुळे अनेकदा नात्यातही "मी कमी नाही" हे दाखवण्याची एक छुपी चढाओढ सुरू होते.
प्रेमाऐवजी comparison, partnership ऐवजी performance वाढलेली दिसते.

💬 3. नात्यांमध्ये ‘मी’ वाढलंय, ‘आपण’ कमी झालंय
“तिच्या पेक्षा मी जास्त sacrifice केलंय,”
“त्याने माझ्या यशासाठी काहीच केलं नाही,”
एकमेकांची साथ कमी, आणि आपापली बाजू जास्त ठळक होते.

📉 4. ताण, कमी सहनशीलता, आणि इगो
एखाद्याने प्रगती केली, की दुसऱ्याला असुरक्षित वाटू लागतं.
किंवा एखाद्याने वेगळा decision घेतला की, “माझ्याशी स्पर्धा करतोय का?” असं वाटतं.
यातून राग, मत्सर, आणि तुटलेली संवादशैली निर्माण होते.

🌱 पण त्यातून मार्ग आहे का?
हो. नक्कीच आहे.
✅ संवादातून clarity आणणं
✅ comparison टाळणं
✅ "आपण एक टीम आहोत" ही भावना पुन्हा रुजवणं
✅ आणि इगो बाजूला ठेवून एकमेकांच्या यशात खऱ्या मनानं आनंद मानणं
हे केल्यास नात्यांतील स्पर्धा कमी करता येते.

तुम्हाला कधी असं वाटलं आहे का की, एखाद्या नात्यात तुम्हीही स्पर्धेच्या दबावाखाली आला होतात?
किंवा तुमच्या यशाने कोणी जवळचाच अस्वस्थ झाला आहे असे जाणवले का?

तुमचा सुद्धा असा काही अनुभव असेल, तर नक्कीच शेअर करा. 
गौरी हर्षल 
स्वतःला शोधताना

गुरुवार, ३ जुलै, २०२५

Halli ani barach kahi .... part 1

एक नवीन सिरीज...
🎙️ हल्ली आणि बरंच काही
🪄 "मनातलं हलकंसं, खऱ्याखुरं… हल्लीपासून सुरू झालेलं बरंच काही."



> कधी जाणवलंय?
🌀हल्ली नातं तुटतं ते बोलणं थांबल्यामुळे नाही — तर स्पर्धा सुरू झाल्यामुळे.
🌀हल्ली आपुलकी कमी आणि उपस्थितीचा दाखवलेला गाजावाजा जास्त.

❤️‍🔥आणि अशाच "हल्लीपासून" सुरू होतात अनेक अशा गोष्टी…
ज्या आपल्या मनात चालू असतात, पण शब्दांत येत नाहीत.
म्हणूनच ही सिरीज —
"हल्ली आणि बरंच काही"

जिथे आपण त्या न सांगितलेल्या, न उमजलेल्या, पण सतत जाणवणाऱ्या विचारांना जागा देऊ.

स्वतःशी, एकमेकांशी… प्रामाणिकपणे.
कारण हल्लीचं सांगणं, थोडं कुणीतरी ऐकून घ्यायला हवं असतं.


 🎧हल्ली आणि बरंच काही...भाग 1

हल्ली लोकांना प्रसिद्धीच वलय असणाऱ्या किंवा प्रसिद्ध व्यक्ती यांच्यासोबतच फक्त नाती टिकवावीशी वाटतात. असे का? 

हा खूप विचार करायला लावणारा प्रश्न आहे — "हल्ली लोकांना फक्त प्रसिद्धी असलेल्या लोकांशीच नाती ठेवावीशी का वाटतात?"
या प्रश्नामागे काही सामाजिक, मानसिक, आणि भावनिक स्तर आहेत. खाली काही मुख्य कारणांचा आढावा घेऊया - 

🌟 1. प्रसिद्धी म्हणजे यश, पैसा, प्रतिष्ठा – अशी धारणा
आजच्या समाजात प्रसिद्धी ही यशाचं एक प्रतीक मानली जाते.
लोक समजतात की जो प्रसिद्ध आहे, तो यशस्वी, हुशार, किंवा काहीतरी "special" आहे.
त्यामुळे अशा लोकांशी नातं असणं म्हणजे आपलीही किंमत वाढल्यासारखी वाटते.
प्रसिद्ध माणसाशी संबंध म्हणजे "social proof" – की मी योग्य ठिकाणी आहे, योग्य लोकांमध्ये आहे.

🪞 2. स्वतःच्या अपूर्णतेपासून दूर पळण्याचा प्रयत्न
अनेकांना स्वतःच्या आयुष्यात समाधान नसतं – तेव्हा ते इतरांच्या झगमगाटात आश्रय शोधतात.
प्रसिद्ध व्यक्तींसोबत संबंध ठेवल्यावर आपली "value" जास्त वाटावी, असं वाटतं.
हे एक प्रकारे identity boosting असतं – "मी त्या ग्रुपमध्ये आहे" असं स्वतःला समजावणं.

📱 3. सोशल मीडिया प्रभाव
Instagram, YouTube, आणि इतर प्लॅटफॉर्म्सवर सतत असं दाखवलं जातं की
"प्रसिद्ध लोकांसोबत असणं = स्टेटस."
यामुळे नात्यांच्या मागे खरी भावना, समजूत, किंवा आधार कमी होतो आणि "visibility" महत्त्वाची वाटते.
"Who you know" is often seen as more important than "How you are."

💔 4. खऱ्या नात्यांची भीती
प्रसिद्ध नसलेल्या किंवा सामान्य व्यक्तींशी नातं टिकवणं म्हणजे समोरच्याला ओळखणं, सहन करणं, आणि आपला इगो बाजूला ठेवणं.
पण प्रसिद्ध व्यक्तींबाबत तसं अपेक्षितच नसतं – ती "glamorous distance" नात्याला सोपं वाटतं.
कनेक्शनपेक्षा स्टेटस महत्त्वाचं झालंय – म्हणून खऱ्या, खोल नात्यांची निवड दुर्मिळ झाली आहे.

🧠 5. मानसिक गरज: सुरक्षिततेचा आभास
प्रसिद्ध लोकांसोबत असणं म्हणजे सुरक्षितता, पैसे, ओळख, संधी यांचा आभास.
त्यामुळे लोक भावनिक गरजांपेक्षा सामाजिक सुरक्षिततेच्या नात्यांमध्ये गुंततात.

🌱 तरीही…

सगळे लोक असे नसतात. अनेक लोक अजूनही प्रेम, समजूत, आणि विश्वासाच्या नात्यांमध्ये गुंततात. पण हे नातं "popular culture" च्या विरोधात जात असल्यामुळे जरा दुर्लक्षित राहतात.

तुम्हाला  अशा बदललेल्या सामाजिक नात्यांमुळे एखाद्या नात्यात बदल जाणवलाय का?
किंवा तुम्ही स्वतः नात्यांमध्ये काय शोधता?
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल